Todos os capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 71 - Capítulo 80

September 17, 2006.Isang araw bago ang gabing binago ang lahat.Paulit-ulit kong tinitigan ang petsang nakasulat sa cassette.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa September 18 na matagal ko nang pilit binubuo sa isip ko.“September 17.”Marahang binigkas ni Nathaniel ang petsa.“May naaalala ka?”Umiling ako.“Not yet.”Pero hindi ko maalis ang tingin ko sa cassette.IF LIA EVER FINDS THIS… TELL HER THE TRUTH ABOUT SEPTEMBER 17.“Bakit may nagsulat nito?” tanong ko.“Because someone knew you'd eventually find it.”“Or someone wanted us to.”Tumingin siya sa akin.“Meaning?”“Baka hindi lahat ng clue na nakikita natin ay para tulungan tayo.”Natahimik siya.Tama siya.Sa dami ng kasinungalingang natuklasan namin, hindi na ako basta naniniwala sa anumang bagay na kusang lumalapit sa amin.Pero isang bagay ang alam ko.Kailangan kong maalala ang September 17.---Bumalik kami sa records room.Hindi muna namin binuksan ang Room 17.Hindi pa.May mas mahalagang bagay

“Baka may nakita ako na hindi dapat makita ng kahit sino.”Nanatili sa pagitan namin ni Nathaniel ang katahimikan.Hindi niya agad kinuha ang litrato mula sa kamay ko.Parang natatakot siyang hawakan iyon.O baka mas alam niya kung ano ang ibig sabihin nito kaysa sa akin.“Lia,” mahina niyang sabi, “look at the picture again.”Tinitigan ko ang litrato.Isang maliit na observation room.Isang batang ako.Isang salamin.At ang taong may silver ring.Pero ngayon, hindi na kamay lang ang napapansin ko.May anino sa sahig.Sa kabilang side ng salamin.Hindi lang isang tao ang naroon.May isa pang anino.Maliit.Halos kasing-taas ng isang bata.“Wait.”Lumapit ako sa ilaw.“May tao sa likod niya.”Kinuha ni Nathaniel ang litrato.“I see it.”“Hindi lang siya ang nasa room.”“No.”Lumapit siya sa magnifying glass na nasa ibabaw ng mesa.Ilang segundo niyang tinitigan ang larawan.Then his expression changed.“What?”Hindi siya sumagot.“Nat?”Tinuro niya ang ibabang bahagi ng litrato.May ma

Hindi ko maalis sa isip ko ang tatlong salita.I'm still here.Paulit-ulit silang bumabalik sa akin.Hindi dahil nakakatakot ang boses.Kundi dahil pamilyar iyon.Parang matagal ko nang naririnig.Parang matagal ko nang hinihintay.“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Let's not go back there tonight.”“Bakit?”“Because whoever called us knows we're looking for Daniel.”“Or they're trying to make us think Daniel is still there.”Napatingin ako sa phone niya.“Then we need proof.”“Proof of what?”“That the call really came from Room 04.”---Binuksan ni Nathaniel ang call details.May number.Pero walang pangalan.“Can you trace it?”“Not directly.”“Then what can we do?”He stared at the screen.“Check the timestamp.”3:47 AM.Napakunot-noo ako.“That's impossible.”“Why?”“Because Room 04 doesn't have an active line.”Napatingin siya sa akin.“Are you sure?”“Based on the records we found earlier.”Tahimik siya.Then he opened the old facility map.May maliit na notation sa lower co

Hindi ko sinabi kay Nathaniel ang pangalan.Hindi ko pa kayang sabihin.Kahit sa sarili ko, parang mali pa rin itong bigkasin.Parang kapag sinabi ko nang malakas—may magbabago.“Lia.”Nakatitig si Nathaniel sa akin.“You remembered something.”Tumango ako.“Then tell me.”Umiling ako.“Not yet.”“Why?”“Because I don't know if the memory is mine.”Napakunot-noo siya.“What do you mean?”Tinitigan ko ang phone ko.Nandoon pa rin ang huling message.YOU GAVE IT TO HIM BECAUSE YOU KNEW HE WAS GOING TO DIE.“Kung totoong memory ko iyon,” sabi ko, “then I knew Daniel was going to die.”“And?”“Then why did I help him?”Tahimik siya.Iyon din ang tanong ko sa sarili ko.Kung alam kong may mangyayari sa kanya—bakit ko siya pinabayaan?O baka…hindi ko siya pinabayaan.Baka may ginawa ako.---Binuksan ko ulit ang archive file.D.R.STATUS UNKNOWN.Tinitigan ko ang dalawang salitang iyon.“Hindi ko gusto ang ‘unknown.’”“Meaning?”“Meaning, hindi natin alam kung ano talaga ang nangyari sa

“Lia.”Napatigil ako.Hindi ako gumalaw.Hindi ko alam kung dapat ba akong lumingon o tumakbo.Pero kilala ko ang boses na iyon.Hindi ko alam kung saan ko ito unang narinig.Sa isang panaginip.Sa isang lumang alaala.O sa isang bahagi ng buhay ko na pilit nilang kinuha sa akin.“Lia…”Muli akong tinawag.Mas mahina ngayon.Mas malapit.Napahigpit ang hawak ko sa silver ring.“Who are you?”Tahimik.Tanging mahinang ugong ng emergency system ang naririnig ko sa buong Room 04.Narinig ko ang paghinga ni Nathaniel sa likod ko.“Lia, don't move.”Pero hindi ko siya pinakinggan.Dahan-dahan akong lumingon.Sa dilim, may isang pigura sa tabi ng observation glass.Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya.Pero may isang bagay akong nakita.Ang kamay niya.At sa daliri niya—isang silver ring.Napaatras ako.“Eli?”Hindi gumalaw ang lalaki.Pero sa katahimikan niya, alam kong tama ang pangalan na sinabi ko.“Eli…”“I shouldn't be here.”Nanlamig ako.“Patay ka na.”“I know what they told