Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“...hanapin mo ako.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sarili kong boses.Boses ng batang si Lia.Mahina.Nanginginig.Pero sigurado.Napapikit ako.At sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot sa alaala.Natakot ako sa katotohanan sa likod nito.“Lia.”Boses ni Nathaniel.Dahan-dahan akong dumilat.Nasa kamay ko pa rin ang pendant.“Anong nakita mo?”Hindi ako agad sumagot.Tinitigan ko ang maliit na bagay sa palad ko.“I gave this to Eli.”Tumahimik siya.“Hindi kay Daniel?”Umiling ako.“Hindi.”“Then bakit naalala mong kay Daniel mo ibinigay?”“Because they wanted me to.”Parang may bigat sa dibdib ko nang sabihin iyon.“Binago nila ang memory ko.”Tumango si Nathaniel.“But why?”Hindi ko alam.At iyon ang problema.Sa bawat sagot na nakukuha ko, mas marami pang tanong ang lumalabas.“May sinabi pa ako.”“Ano?”Tumingin ako sa kaniya.“Sinabi ko kay Eli na hanapin niya ako kapag nakalimutan ko siya.”“Meaning?”“Meaning…” Huminga ako nang malalim. “Alam ko nang may posi

“Who wanted me to forget?”Hindi agad sumagot si Eli.Nakatayo lang siya sa pagitan ng mga lumang shelves, habang hawak ko pa rin ang papel na may sulat-kamay na warning.Who wanted you to forget in the first place.Paulit-ulit kong binasa ang linya.“Eli.”Tumingin siya sa akin.“Sino?”“Hindi mo pa puwedeng malaman.”Napatawa ako nang mahina.“Lahat na lang.”“Lia—”“Una, sinabi nilang patay ka.”Tahimik siya.“Then I found out na buhay ka.”Hindi siya sumagot.“Sinabi nilang ako ang nagbigay ng pendant kay Daniel.”“Pero hindi.”“Binago nila ang memory ko.”Tumango siya.“At ngayon sasabihin mo sa akin na hindi ko pa puwedeng malaman kung sino ang nagsimula nito?”“Hindi dahil ayaw kong sabihin.”“Then why?”Huminga siya nang malalim.“Because once you know, you won't be able to pretend anymore.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Pretend what?”Hindi siya sumagot.Sa halip, lumapit siya sa mesa.“Do you remember the night before the fire?”Napahinto ako.“Hindi.”“That's the memory th

“Then why does it still open Room 17?”Hindi sumagot ang lalaki.Sa halip, tumingin siya sa kamay kong mahigpit na nakahawak sa susi.Pagkatapos ay sa folder na hawak ni Nathaniel.May mga yabag na papalapit mula sa hallway.Mabilis.Dalawa.O tatlo.Hindi ko alam.Pero alam kong hindi na kami puwedeng manatili roon nang matagal.“Who are you?” tanong ko.Hindi siya gumalaw.“Someone who should've told you the truth a long time ago.”“Then start now.”Tumitig siya sa akin.For a moment, parang may gusto siyang sabihin.Pero sa halip, may inilabas siya mula sa bulsa ng uniform niya.Isang maliit na envelope.Hindi niya iyon iniabot agad.“Take this.”Hindi ako gumalaw.Nathaniel stepped closer.“Ano 'yan?”“Something that belongs to Lia.”Napatingin ako sa envelope.May pangalan ko sa harap.LIA R.Walang address.Walang date.Walang ibang marking.“Where did you get this?”“Your father gave it to me.”Nanigas ako.“Before the fire?”Tumango siya.Hindi ko alam kung bakit, pero mas mab

Hindi na kami bumalik sa Room 17.Hindi na rin namin hinintay kung sino man ang nasa labas ng archive.May sapat na kaming dahilan para umalis.At sa pagkakataong ito, ayokong may ibang taong magdesisyon kung kailan ako dapat makaalala.Ako ang pipili.Lumabas kami sa lumang passage at naglakad pabalik sa main building.Tahimik si Nathaniel.Ako rin.Hawak ko pa rin ang photograph sa loob ng jacket ko.Hindi ko iyon tinitingnan.Ayokong tingnan.Dahil alam kong kapag nakita ko ulit ang babaeng nasa background, babalik na naman ang parehong tanong.Bakit siya?At bakit ako?Pagdating namin sa labas, huminto si Nathaniel.“Lia.”Napatingin ako sa kaniya.“Are you sure about this?”“About what?”“Going after Elena.”Hindi ako agad sumagot.Dati, baka sinabi kong oo.Ngayon, hindi na.“I'm not going after her.”Napakunot ang noo niya.“Then what are you doing?”“I’m finding out what happened before I decide what to do with her.”Tahimik siya sandali.Then he nodded.“That makes sense.”Na

Hindi kami agad umalis sa parking area ng St. Claire.Tahimik lang kaming dalawa ni Nathaniel sa loob ng sasakyan.Nasa kandungan ko ang photograph.Hindi ko na ito tinitingnan.Hindi dahil ayaw ko.Kundi dahil sa unang pagkakataon, parang hindi ko na kailangang pilitin ang sarili kong maalala.May mga bagay na sapat nang malinaw.My father tried to take us out.Eli was left behind.And somewhere between that day and the day my memory was changed, everything went wrong.Pero may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa lahat ng iyon.What do I do with the truth now?“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“We should go home.”Tumango ako.Hindi ako tumutol.Sa biyahe, hindi kami nag-usap nang marami.Hindi tulad ng dati na kailangan kong punuin ang katahimikan ng mga tanong.This time, I needed the silence.Pagdating namin sa bahay, inilapag ko ang photograph sa mesa.Nathaniel stayed standing.“Ano ang gagawin natin?”Hindi ko agad alam ang sagot.Dati, automatic ang reaction ko.May bagong