Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

Hindi ako agad gumalaw.Nakatitig lang ako sa litrato.Ako.Bata.Nasa harap ng Room 17.Hawak ang file.At si Eli sa tabi ko.Pero ang hindi ko maalis sa isip ko—ang kamay sa balikat ko.Kay Mara.“Lia.”Boses ni Nathaniel.Hindi ako sumagot.“Don't look at the photo too long.”“Bakit?”“Because whatever you remember next might not be what you think.”Tumingin ako sa kanya.“Alam mong nandito siya.”Tumahimik siya.“Alam mong kasama si Mara.”“I knew she was involved.”“Hindi iyon pareho.”---Mula sa itaas, narinig namin ang yabag.“Lia.”Si Mara.Mas malapit na.“Lumabas kayo.”Hindi ako gumalaw.Sa halip, binaliktad ko ang litrato.May sulat sa likod.September 17, 2006.Sa ilalim:Before the door was opened.Napatingin ako kay Nathaniel.“Before the door.”Tumango siya.“That's why she didn't want you to see it.”“Because I was there before A-17.”“Yes.”“Then what happened before?”Hindi siya sumagot.---Dahan-dahan kaming umakyat.Nandoon si Mara sa hallway.Hindi siya galit.

Hindi ako gumalaw.Nakatitig lang ako sa silver pendant na nasa sahig.I'm keeping mine.Ilang salita lang.Pero alam kong galing iyon kay Eli.“Babalik siya.”Hindi ko namalayan na nasabi ko iyon nang malakas.Tumingin sa akin si Nathaniel.“Lia…”“Hindi na niya kailangang magtago.”Sa tabi namin, tahimik si Mara.Hindi siya tumutol.At iyon ang mas lalong nagpatibay sa kutob ko.“Alam mong darating siya.”Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.“Yes.”Napahigpit ang hawak ko sa metal plate.“Bakit hindi mo sinabi?”“Because it wasn't my decision to make.”---Kinuha ni Nathaniel ang pendant.“May bagong ukit.”Binaligtad niya.Sa likod ng silver pendant, may maliit na marka.Tatlong tuldok.At sa ilalim nito—B1-04.Napatingin ako.“B1-04.”Tumango siya.“That's not a coincidence.”“Maybe he's telling us where he is.”Umiling si Mara.“No.”“Then what?”“Where he wants you to go.”---Bumalik kami sa B1-04.Walang tao.Tahimik ang hallway.Pero may isang bagay na iba.Ang pintuan.Dati

Hindi ko maalis ang tingin ko sa larawan.Si Eli.Ang ama ni Nathaniel.At ang West Wing sa likod nila.Ilang segundo akong walang nasabi.“Hindi puwede.”Mahina ang boses ni Nathaniel.“Bakit?”Lumapit siya sa screen at tiningnan ang larawan nang mas mabuti.“Sinabi sa akin ng ama ko na wala siya sa bahay noong September 18.”Napatingin ako kay Mara.“Pero alam mong pumunta siya roon.”Hindi agad siya sumagot.Sa huli, tumango siya.“Alam ko.”Napatingin sa kanya si Nathaniel.“Bakit hindi mo sinabi?”“Dahil wala akong buong kuwento.”“Then tell us what you know.”Huminga nang malalim si Mara.“Alam kong pumunta siya sa West Wing.”“Kasama si Eli?”“Hindi ko alam.”“Then paano mo nalaman?”“May iniwan siyang susi.”Napatingin ako sa kanya.“Susi?”Tumango siya.“Sa West Wing.”---Biglang may naalala si Nathaniel.“Wait.”Napatingin kami sa kanya.“May nakita akong susi noon.”“Nasaan?”“Sa study ng father ko.”Tumahimik siya.“September 18.”Tumingin siya sa sahig na parang pilit bi

“Alam ko kung sino.”Natahimik ang buong silid.Nakatitig sa akin si Nathaniel.Parang hinihintay niyang marinig mula sa bibig ko ang pangalang matagal nang nakatago sa pagitan ng mga alaala namin.Pero hindi ko agad sinabi.Dahil habang nakatingin ako sa larawan, may isa pang bagay na unti-unting bumabalik sa isip ko.Hindi isang buong alaala.Mga pira-piraso lang.Isang kamay.Isang silver ring.Isang folder.At isang boses.“Hindi mo kailangang malaman kung ano ang laman niyan.”Napapikit ako.Biglang kumirot ang sentido ko.At sa isang iglap—bumalik ang isang bahagi ng gabing matagal kong pilit inaabot.---Mas bata ako.Nasa West Wing.Hawak ko ang pahinang kinuha ko mula sa folder.Nanginginig ang mga kamay ko.May narinig akong yabag sa likod.Hindi ako lumingon.“Bakit mo kinuha iyan?”Boses ng isang lalaki.Mababa.Malamig.Napatingin ako sa pahina.LIA REYES.Hindi ko pa alam noon kung bakit naroon ang pangalan ko.Pero alam kong hindi ko dapat ipakita iyon.“Hindi mo kaila

Matagal kong tinitigan ang larawan sa cellphone ni Nathaniel.Isang lumang hallway.Isang pinto.At sa gitna nito, isang maliit na metal plate na may numerong—17.Sa ilalim ng larawan, iisa lang ang mensahe.YOU WERE THERE.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakabahala.Ang larawan.O ang pakiramdam na parang nakita ko na ang lugar na iyon.“Pupunta tayo roon.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Ngayon?”Tumango siya.“Bago pa may makapagbago ulit ng mga bagay.”“Mara?”Napalingon kami sa kanya.Nakatayo pa rin siya sa parehong lugar.“Hindi kayo dapat pumunta roon.”“Bakit?”Hindi siya sumagot.“Mom,” sabi ni Nathaniel, “kung may alam ka tungkol sa Room 17, sabihin mo na.”“Hindi.”“Why?”“Dahil hindi iyon simpleng kuwarto.”Napatingin ako sa kanya.“Then what is it?”Napapikit si Mara.“Doon nagsimula ang lahat.”---Hindi na namin siya pinilit.Hindi dahil naniwala kami sa kanya.Kundi dahil alam naming hindi niya sasabihin ang buong katotohanan.Makalipas ang ilang minuto, nasa sasaky