LOGINตอนพิเศษที่ 4 ชีวิตหลังแต่งงานเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีนับจากวันที่อวิ๋นซินและโม่เฟิงเข้าพิธีแต่งงาน ชีวิตของทั้งสองเต็มไปด้วยความเรียบง่ายและอบอุ่น อวิ๋นซินอุ้มครรภ์จนใกล้คลอด ทุกคนต่างเฝ้าทะนุถนอมนางเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเซียว มู่หาน หรืออาหนิง ล้วนผลัดเปลี่ยนกันดูแลไม่ห่าง ส่วนโม่เฟิงไม่ยอมให้นางทำงานหนัก คอยอยู่เคียงข้างภรรยาทุกวันจนกระทั่งคืนหนึ่ง..อวิ๋นซินเริ่มเจ็บครรภ์ ภายในเรือนต่างวุ่นวายไป อวิ๋นเซียวรีบออกไปตามหมอตำแย มู่หานกับอาหนิงช่วยเตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาด ขณะที่โม่เฟิงจับมือภรรยาไว้แน่น คอยปลอบโยนและให้กำลังใจนางตลอดเวลา"ไม่ต้องกลัว... ข้าอยู่ตรงนี้"อวิ๋นซินพยักหน้าเบา ๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจากความเจ็บปวด แต่นางก็ยังฝืนยิ้มตอบสามีในห้วงเวลานั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดพลันเกิดปรากฏการณ์ประหลาด แสงมงคลพวยพุ่งขึ้นจากขอบฟ้า ก่อนหลอมรวมเป็นเงาร่างมังกรทองและหงส์เพลิงโบยบินเคียงคู่เหนือผืนเมฆ เสียงคำรามและเสียงร้องอันทรงพลังดังกังวานไปทั่วทั้งเมืองเซียนอวิ๋น กลิ่นอายวิญญาณอันบริสุทธิ์แผ่ปกคลุมไปทุกสารทิศผู้คนจำนวนมากต่างพากันออกจากบ้านด้วยความแตกตื่น เมื่อเห
ตอนพิเศษที่ 3 ความทรงจำของเสี่ยวไป๋หลายปีผ่านไป เด็กหญิงตัวน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยนอนกอดลูกแมวสีขาวในคืนอันหนาวเหน็บ บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวผู้สง่างาม นางก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร พร้อมมีสหายและครอบครัวคอยอยู่เคียงข้างส่วนเสี่ยวไป๋ก็ยังคงติดตามอวิ๋นซินไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นการออกเดินทาง ฝึกฝน หรือเผชิญอันตราย มันไม่เคยห่างจากนาง จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะมุ่งหน้าไปยังดินแดนลับ ขนสีขาวทั่วทั้งร่างลุกชัน ดวงตาสีดำกลมโตจับจ้องไปยังเงาดำขนาดมหึมา สิ่งมีชีวิตตนนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ หากกลับสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปนับสิบเท่า ดวงตาแดงฉานมีกลิ่นอายชั่วร้ายที่ไม่ควรปรากฏอยู่ในโลกแห่งนี้"ง่าาา!"ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เสี่ยวไป๋กลับรู้สึกเกลียดชังสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างรุนแรง เป็นความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณ ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับมัน ร่างสีขาวพุ่งทะยานออกไปฉัวะ!เเต่ก่อนที่เสี่ยวไป๋จะเข้าถึงตัวมัน แสงกระบี่สายหนึ่งพาดผ่านอากาศ ก่อนร่างมหึมาจะล้มลงสิ้นใจภายใต้กระบี่เดียว เสี่ยวไป๋รีบวิ่งเข้าไป ซากสัตว์ประหลาดยังคงแผ่กลิ่นอายที่ทำให้มันรู้สึกขยะแขยง มันยกอุ้งเท้าขึ้น กรงเล็บสีด
ตอนพิเศษที่ 2 ต้นกำเนิดของพลังวิญญาณหลายแสนปีก่อน โลกทั้งใบยังไร้ซึ่งพลังวิญญาณ มนุษย์เป็นเพียงเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ ถูกสัตว์อสูรและสัตว์ปีศาจไล่ล่าอยู่ทุกเมื่อ เลือดและความสูญเสียปกคลุมไปทั่วผืนแผ่นดิน จนแม้แต่เจ้าสวรรค์องค์แรกผู้ปกครองสรวงสวรรค์ยังไม่อาจทอดมองทุกสิ่งด้วยความนิ่งเฉยด้วยความเมตตาที่มีต่อเหล่ามนุษย์ พระองค์จึงตัดสินใจแบ่งพลังต้นกำเนิดกว่าครึ่งของตน หลอมรวมเข้ากับฟ้าดิน ก่อกำเนิดเป็นพลังวิญญาณ เพื่อให้มนุษย์มีพลังมากพอจะปกป้องตนเองและรักษาสมดุลของโลก ทว่าการตัดสินใจในครั้งนั้น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหญ่เมื่อมหันตภัยมาเยือน เจ้าสวรรค์องค์แรกไม่อาจต้านทานได้ดังเดิม เพราะพลังต้นกำเนิดของพระองค์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกไปแล้ว มหันตภัยในวันนั้นกวาดล้างทุกสรรพชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเหล่าเทพเซียน สัตว์เทพ หรือแม้แต่เจ้าสวรรค์องค์แรก ต่างก็ดับสูญลงพร้อมกัน เหลือเพียงเศษเสี้ยวพลังต้นกำเนิดสายหนึ่งที่ยังล่องลอยอยู่ระหว่างฟ้าดิน ไม่ดับสลาย และไม่อาจหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตใดได้หลังจากมหันตภัยครั้งนั้น สรวงสวรรค์ไร้ผู้ปกครองอยู่นานหลายหมื่นปี จนกระทั่งฟ้าดินได้ก่อกำเนิดเท
ตอนพิเศษ 1 ช่วงเวลาที่อยู่ในถ้ำดวงตากลมโตค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ แสงหลากสีจากหยกวิญญาณที่กระจายอยู่ทั่วถ้ำยังคงส่องประกาย แต่หยกจำนวนไม่น้อยซึ่งเคยเปล่งประกายเจิดจ้ากลับหม่นแสงลงเพราะพลังวิญญาณภายในถูกดูดซับไปเกือบหมดแล้ว อวิ๋นซินค่อย ๆ ยกฝ่ามือขึ้น พลังสายหนึ่งกำลังไหลเวียนอยู่ทั่วเส้นลมปราณ ความรู้สึกนี้แตกต่างจากกำลังภายในที่นางฝึกฝนมาตลอดโดยสิ้นเชิง มันอ่อนโยนกว่า แต่กลับเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ราวกับทุกลมหายใจสามารถดึงพลังจากฟ้าดินเข้ามาหล่อเลี้ยงร่างกายได้ตลอดเวลา'นี่หรือ...พลังวิญญาณ'รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหญิง ขณะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นหิน"ซินเอ๋อร์!"เสียงอวิ๋นเซียวดังขึ้นด้วยความยินดี เด็กหนุ่มรีบสาวเท้าเข้ามาหาน้องสาวทันที ความกังวลที่เก็บงำมาตลอดกว่าสิบวันก็คลายลงในพริบตา"เจ้ารู้ตัวหรือไม่"อวิ๋นซินกะพริบตาอย่างฉงน"อะไรหรือเจ้าคะ?""หลังจากเจ้าดูดซับหยกวิญญาณ เจ้าก็เข้าสมาธิอยู่ตรงนี้นานกว่าสิบวันเเล้ว!"ดวงตาของเด็กหญิงฉายแววประหลาดใจ นานถึงเพียงนั้นเชียวหรือระหว่างโคจรพลัง นางกลับไม่รับรู้ถึงการไหลผ่านของเวลาแม้แต่น้อย รู้สึกเพียงว่าช่วงเวลาผ่านไปไม่นา
บทส่งท้าย วาสนาเคียงคู่ ความสุขแสนงดงามท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นยามสายของวัน อวิ๋นซินกำลังสาละวนอยู่กับการดูแลแปลงผักที่อยู่หลังบ้าน หลังจากที่นางลองหันมาจับจอบจับเสียมจวบจนปัจจุบัน สวนหลังบ้านของนางยามนี้ก็เต็มไปด้วยพืชผักวิญญาณละลานตา ไม่ว่าจะเป็นหัวไชเท้า ผักกาดขาว หรือผักบุ้ง รวมไปถึงผลไม้วิญญาณอย่างพวกลูกท้อ องุ่น และแอปเปิ้ล ซึ่งพืชผลทุกต้นล้วนแต่แผ่กลิ่นอายพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์เข้มข้นออกมา เนื่องจากนางใช้พลังของตนคอยถ่ายเทให้อยู่เป็นประจำ ส่งผลให้ผลผลิตที่ได้มีรสชาติหวานกรอบ และส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน ถัดออกไปไม่ไกล เจ้าก้อนขนเสี่ยวไป๋นับวันยิ่งเติบโตและทวีความซน นางเเต่งตั้งให้มันเป็นผู้ช่วยถอนวัชพืช เเต่ในความเป็นจริง เจ้าเเมวอ้วนกลับใช้อุ้งเท้าป้อม ๆ ถอนต้นหญ้าขึ้นมาก็จริงเเต่ยัดเข้าปากเคี้ยวสองครั้งเเล้วกลืนลงท้อง จากผู้ช่วยถอนหญ้าจึงกลายสภาพเป็นศัตรูพืชตัวฉกาจ อวิ๋นซินที่เห็นเข้าพอดีก็หลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบาพลางลูบศีรษะของมัน “เจ้ากินได้ทุกอย่างจริง ๆ”“ซินเอ๋อร์! ดูซิว่าพี่ใหญ่พาใครมา!”จู่ ๆ เสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นของอวิ๋นเซียวก็ดังแว่วมาจากทางหน้าบ้าน จนอวิ๋
บทที่ 43 การรอคอยเวลาล่วงเลยผ่านไปจนเกือบครบหนึ่งปี ความสัมพันธ์ของมู่หานและอาหนิงพัฒนาไปไกลเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด ทั้งสองตกลงคบหาดูใจกันตั้งแต่กลับมาจากดินแดนลับครั้งนั้น และยังร่วมกันเปิดกิจการร้านเครื่องประดับด้วยกัน จากตอนแรกที่เป็นเพียงร้านเล็ก ๆ ตอนนี้กลับขยายใหญ่โตจนกลายเป็นร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเซียนอวิ๋นเเล้ว จุดเด่นของร้านนี้คือ เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนทำขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ ซึ่งที่มาของทองคำเหล่านี้ก็ไม่ใช่จากที่ใด แต่มาจากเจ้าเสี่ยวไป๋ผู้แสนน่ารักนั่นเองอวิ๋นเซียวและอวิ๋นซินไม่ได้คิดขัดขวางความรักของคนทั้งคู่ ตรงกันข้ามกลับสนับสนุนด้วยความเต็มใจ เพราะรู้ดีถึงนิสัยใจคอของทั้งสองว่าเป็นคนดีและเหมาะสมกันอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าอาหนิงมีคนที่คอยดูแลปกป้อง และมู่หานได้พบกับคนที่รักเขาจริงพร้อมจะสร้างครอบครัวไปด้วยกัน บรรดาพี่น้องต่างก็รู้สึกสบายใจถึงแม้ทองคำบริสุทธิ์เหล่านั้นจะได้มาเปล่า ๆ มู่หานกับอาหนิงก็ไม่คิดจะเอาเปรียบครอบครัวอวิ๋น ทุกครั้งที่รับทองคำมา มู่หานจะจ่ายเงินให้แก่อวิ๋นซินอย่างครบถ้วนตามราคากลางที่ทางราชสำนักกำหนดไว้ ภายในร้านเครื่องประดั







