Todos os capítulos de นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Capítulo 11 - Capítulo 20

คำถามนี้มาเร็วกว่าที่คาด เยว่หลิงนิ่งไปเล็กน้อย“เคยอ่านจากตำรา”“ตำราอะไร”“จำชื่อไม่ได้”“เจ้าบอกว่าจำอดีตไม่ได้ แต่กลับจำตำราแพทย์ได้?”เยว่หลิงสบตาชายชรา หมอคนนี้ไม่ได้หลอกง่าย “ข้าจำบางอย่างได้ บางอย่างไม่ได้”หมอเฉินไม่ได้ไล่ต้อนต่อ เพียงจับชีพจรนาง หลังตรวจอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยักหน้า“ชีพจรดีขึ้นมาก”เยว่หลิงกลับมองถาดยาที่เขานำมาด้วย“ท่านหมอเฉิน ข้าขอดูยาที่ใช้ใส่แผลได้หรือไม่”ชายชราเลิกคิ้ว “เจ้าจะตรวจยาของข้าด้วยหรือ”“เพียงอยากดู”หมอเฉินยื่นกระปุกยาให้ เยว่หลิงเปิดออก ด้านในเป็นผงสมุนไพรสีน้ำตาล นางแตะเพียงเล็กน้อยแล้วดม“ใช้ห้ามเลือดหรือ”คราวนี้หมอเฉินมีสีหน้าประหลาดใจจริง ๆ “เจ้ารู้ได้อย่างไร”“กลิ่นกับลักษณะผงยา”ความจริงนางอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างประกอบกับการสังเกต แต่ไม่จำเป็นต้องอธิบายทั้งหมด“ยานี้ใช้กับแผลสดได้ดี แต่แผลข้าเริ่มปิดแล้ว หากใส่หนาเกินไปจะทำให้ความชื้นสะสม”หมอเฉินมองนางนิ่ง “แล้วเจ้าจะรักษาอย่างไร”“ล้างให้สะอาด ตรวจว่ามีเศษดินหรือสิ่งแปลกปลอมเหลืออยู่หรือไม่ จากนั้นใช้ยาเท่าที่จำเป็นและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกวัน หากแผลบวมแดงมากขึ้น มีหนอง หรือมีไข้ส

“ตอบไม่ได้หรือไม่ยอมตอบ”“ทั้งสองอย่าง”ซูกุ้ยเฟยมองนางอีกครั้ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ“อย่างน้อยเจ้าก็ไม่โกหกข้าตรง ๆ”เยว่หลิงไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายลงนัก นางพยายามรักษาท่าทีสงบ แม้ภายในกำลังประเมินความเสี่ยงทุกทาง หากซูกุ้ยเฟยคิดส่งนางให้ทางการ นางแทบไม่มีทางหนีได้ในสภาพนี้ แต่จากที่ช่วยชีวิตมาตั้งแต่ต้น อีกฝ่ายดูไม่ใช่คนที่รีบส่งผู้บาดเจ็บให้ใครโดยไม่ถามเหตุผลซูเหวินหลันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะไม่บังคับเจ้าให้บอกชื่อแซ่ในวันนี้”เยว่หลิงเงยหน้าขึ้น “ขอบพระทัยเพคะ”“แต่เจ้าต้องเข้าใจว่าเมื่อออกจากเรือนพักแห่งนี้ ชื่อเพียงคำเดียวอาจไม่พอปกป้องเจ้า”“ข้ารู้”“แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ”คำถามนี้ทำให้เยว่หลิงเงียบไป นางคิดเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่ตื่นขึ้นในร่างใหม่ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดดูเหมือนจะเป็นการหนีไปให้ไกลจากเมืองหลวง เสิ่นเยว่หลิงถูกประกาศว่าเป็นคนของตระกูลกบฏ หากนางหายไปเสีย คนตามล่าอาจคิดว่านางตายแล้วจากรถม้าตกเขานางสามารถเปลี่ยนชื่อ หาหมู่บ้านห่างไกล ใช้ความรู้ด้านการแพทย์หาเลี้ยงชีพ โลกนี้ไม่มีใครรู้จักเอมี่ หยาง และหากเสิ่นเยว่หลิงหายไปจากสายตาคนทั้งเมืองหลวง ชีวิตใหม่อาจเริ่มต้น

บุรุษใต้ต้นสนหลังจากติดตามขบวนของซูกุ้ยเฟยกลับเข้าสู่เมืองหลวง เสิ่นเยว่หลิงก็ถูกจัดให้อยู่ในเรือนพักด้านหนึ่งของเขตตำหนักซูอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครซักถามเรื่องชาติกำเนิดของนางมากนัก เพราะซูเหวินหลันกำชับคนรอบตัวไว้ก่อนแล้วว่า หญิงสาวผู้นี้เป็นเพียงคนบาดเจ็บที่ช่วยมาจากระหว่างทางสำหรับเยว่หลิง นั่นนับเป็นสิ่งดีที่สุดในเวลานี้ นางยังไม่พร้อมเปิดเผยว่าตนคือบุตรสาวคนเล็กของเสนาบดีเสิ่นข่าวเกี่ยวกับตระกูลเสิ่นยังคงเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ผู้คนในวังแทบไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงตรง ๆ ทุกครั้งที่ได้ยินสาวใช้พูดคุยกัน นางจะได้ยินเพียงคำว่า “คดีกบฏ” “ราชโองการ” และ “นักโทษหลวง” ก่อนเสียงทั้งหมดจะลดลงทันทีเมื่อมีคนเดินผ่าน ยิ่งเป็นเช่นนั้น เยว่หลิงยิ่งรู้ว่าตนต้องระวังสามวันผ่านไป อาการบาดเจ็บของนางดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ข้อเท้ายังเจ็บเล็กน้อยเวลาลงน้ำหนัก แต่ไม่ถึงกับเดินไม่ได้ ส่วนบาดแผลบริเวณแขนและขมับไม่มีอาการติดเชื้อเช้าวันนั้นหมอเฉินมาตรวจชีพจรตามปกติ เมื่อเห็นนางพยายามลงจากเตียงก็รีบขมวดคิ้ว“ข้าบอกให้พักอีกสองวัน”“ข้านอนมาหลายวันแล้ว หากไม่ขยับเลย กล้ามเนื้อจะยิ่งอ่อนแรง”หมอเฉินมองนาง “กล้ามเนื

มุมปากเขายกขึ้นเป็นครั้งแรก “ถ้าข้าเป็นคนเลวเล่า”“คราวหน้าก็ไม่ช่วย”“ดูง่ายดี”“ชีวิตบางเรื่องไม่จำเป็นต้องทำให้ซับซ้อน”ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังมาจากอีกด้าน เยว่หลิงหันไปทันที มือคว้ามีด ชายหนุ่มกลับเอ่ย“คนของข้า”“แน่ใจ?”“ถ้าเป็นศัตรู เจ้าคงได้ยินลูกธนูก่อนเสียงฝีเท้า”เยว่หลิงคิดตามแล้วลดมีดลงเล็กน้อย ไม่นานชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เมื่อเห็นบุรุษใต้ต้นสน ทุกคนรีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว“นายท่าน!” คนหนึ่งคุกเข่าลง “พวกเรามาช้า ขอรับโทษด้วย!”เยว่หลิงสังเกตการคุกเข่าของพวกเขา ไม่ใช่ท่าทีที่ลูกน้องทั่วไปใช้กับเจ้านายธรรมดา ชายหนุ่มโบกมือ“จับคนได้หรือไม่”“จับเป็นได้สองคน ที่เหลือตายหมดขอรับ”“อย่าให้สองคนนั้นตาย”“ขอรับ”ชายคนเดิมเหลือบมองเยว่หลิง ก่อนเห็นลูกธนูและเลือดบนผ้า สีหน้าก็เปลี่ยนทันที“นายท่าน บาดแผลของท่าน!”“ไม่เป็นไร”“ต้องเรียกหมอทันที”เยว่หลิงพูดแทรก “เรียกเถิด”ทุกคนหันมามองนาง เยว่หลิงไม่สนใจ“ข้าช่วยเพียงเบื้องต้น เขายังต้องให้หมอตรวจอีกครั้ง ดูว่ามีเศษหัวลูกศรเหลือหรือไม่ และต้องเฝ้าระวังไข้กับแผลบวมในสองสามวันข้างหน้า”ชายหนุ่มมองนาง “เจ้าไม่คิดรักษาต

“พวกเจ้ารู้จักกัน?”“ไม่รู้จักเพคะ” เยว่หลิงตอบทันที ในเวลาเดียวกัน เซียวจื่อเหิงกลับกล่าว“เคยพบกันครั้งหนึ่ง”บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ เยว่หลิงหันมองเขา ชายหนุ่มกลับนั่งลงอย่างสงบ ราวกับเพิ่งพูดเรื่องธรรมดาที่สุด ซูกุ้ยเฟยเลิกคิ้ว“ตกลงรู้จักหรือไม่รู้จักกัน”เยว่หลิงเม้มปาก “เมื่อวานหม่อมฉันบังเอิญพบพระองค์ในสวนเพคะ”“แล้ว?” ซูกุ้ยเฟยถาม เยว่หลิงยังไม่ทันตอบ เซียวจื่อเหิงก็พูดขึ้น“นางช่วยรักษาบาดแผลให้ข้า”ซูเหวินหลันหันไปมองหัวไหล่ของเขา “บาดแผล?”ตอนนี้เยว่หลิงจึงเพิ่งสังเกตว่าแขนขวาของเซียวจื่อเหิงเคลื่อนไหวน้อยกว่าปกติ ซูกุ้ยเฟยขมวดคิ้ว“เกิดอะไรขึ้น”“เรื่องเล็กน้อย”“ถูกยิงด้วยลูกธนูเรียกว่าเรื่องเล็กหรือ”เยว่หลิงพูดออกมาโดยลืมตัว ทุกคนหันมามองนาง เยว่หลิงชะงัก เซียวจื่อเหิงกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ“ดูเหมือนเจ้าจะกังวล”“หม่อมฉันเพียงไม่อยากเห็นคนเจ็บไม่รู้จักดูแลตัวเอง”หมอเฉินหัวเราะ “นี่แหละนิสัยนาง”ซูเหวินหลันมองเซียวจื่อเหิงอีกครั้ง “หมอหลวงตรวจแล้วหรือยัง”“ตรวจแล้ว”“หัวลูกศรมีพิษหรือไม่”“ไม่มี”เยว่หลิงผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เซียวจื่อเหิงเห็นชัด แต่ไม่ได้พูดออกมา ซูกุ้ย