นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น

ความดีความชอบที่ถูกขโมยเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นเหนือพื้นที่ปฏิบัติการซึ่งปกคลุมด้วยฝุ่นและควัน เอมี่ หยาง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพียงชั่วครู่ก่อนก้มกลับมาที่ผู้บาดเจ็บตรงหน้า มือทั้งสองข้างของเธอเปื้อนเลือด แต่การเคลื่อนไหวยังคงมั่นคงและแม่นยำราวกับเครื่องจักร“ความดันตกอีกแล้ว”เสียงเจ้าหน้าที่พยาบาลด้านข้างดังขึ้นด้วยความกังวลเอมี่เหลือบมองตัวเลขบนเครื่องตรวจ ก่อนจับชีพจรผู้บาดเจ็บด้วยตนเองแล้วออกคำสั่งทันที“เพิ่มสารน้ำอีกชุด เตรียมยาไว้ แต่ยังไม่ต้องให้ ฉันต้องรู้ก่อนว่าเขาเสียเลือดจากจุดไหน”“แผลภายนอกไม่มากนะคะ”“นั่นแหละที่น่ากลัว ถ้าเลือดไม่ได้ออกข้างนอกก็แปลว่ามันอยู่ข้างใน”เอมี่พูดพร้อมใช้มือกดตรวจบริเวณช่องท้อง ผู้บาดเจ็บส่งเสียงครางออกมาทันทีเมื่อถูกแตะทางด้านซ้าย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว“สงสัยม้ามแตก เตรียมส่งผ่าตัดทันที”เจ้าหน้าที่รีบทำตามคำสั่งโดยไม่มีใครตั้งคำถาม เพราะทุกคนในหน่วยรู้ดีว่าเมื่อสถานการณ์ถึงขั้นวิกฤต เอมี่มักมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเสมอเธออายุเพียงสามสิบต้น ๆ แต่มีประสบการณ์ในหน่วยแพทย์สนามมาหลายปี ผ่านการฝึกทางทหารทั้งการเอาตัวรอด การใช้อ

เอมี่จับพวงมาลัยแน่น ในรถเงียบสนิท ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีวิทยุ มีเพียงเสียงฝนกระหน่ำกระจกกับเสียงความคิดของเธอเอง สิบปี เธอทำงานมาสิบปีมีคืนที่ไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวัน มีภารกิจที่เธอคิดว่าตัวเองอาจไม่ได้กลับ มีคนไข้ที่เสียชีวิตคามือ และมีครอบครัวของผู้บาดเจ็บที่จับมือเธอพร้อมร้องไห้ขอบคุณเธอไม่เคยต้องการเป็นคนดัง แต่เธอไม่เคยคิดด้วยว่าจะต้องยอมให้ใครลบชื่อของตนออกจากสิ่งที่ทำ คำพูดของฮาร์เปอร์วนกลับมาในหัว โลกการทำงานไม่ได้ยุติธรรมทุกเรื่อง“ถ้าไม่ยุติธรรมแล้วทุกคนก็ต้องยอมอย่างนั้นหรือ”เธอพึมพำกับตัวเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเบาะสั่นขึ้นอีกครั้ง เอมี่เหลือบมองเพียงแวบเดียว มาร์คโทรมา เธอไม่รับ หน้าจอดับลง แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความ“ผมขอโทษ”สองคำง่าย ๆ เอมี่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เธอเอื้อมมือไปปิดโทรศัพท์ จังหวะนั้นเอง แสงไฟจากรถบรรทุกที่สวนมาสาดเข้าตาอย่างกะทันหัน เอมี่รีบดึงมือกลับมาจับพวงมาลัย ล้อหน้าฝั่งหนึ่งเหยียบผ่านแอ่งน้ำขนาดใหญ่ รถเสียการทรงตัวทันที“บ้าเอ๊ย!”สัญชาตญาณจากการฝึกทำให้เธอหมุนพวงมาลัยแก้ทิศพร้อมถอนคันเร่ง แต่พื้นถนนลื่นเกินไป

เธอเลือกเฉพาะสิ่งจำเป็น จากนั้นจึงฉีกชายเสื้อด้านในออกมาพันข้อเท้าเพื่อพยุง แม้ไม่มีอุปกรณ์ครบ แต่ดีกว่าปล่อยให้ข้อเท้าเคลื่อนไหวมากเกินไป หลังจัดการบาดแผล เอมี่นั่งพักชั่วครู่ใต้ต้นไม้ เธอหยิบปิ่นเงินจากสัมภาระขึ้นมามองผิวโลหะที่สะท้อนภาพได้เลือนรางใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตรงหน้า เอมี่นิ่งไป หญิงในเงาสะท้อนอายุไม่น่าถึงยี่สิบ ใบหน้าเรียว รูปตางดงาม ผิวขาวซีดเพราะเสียเลือด ริมฝีปากแทบไม่มีสี แม้จะเต็มไปด้วยรอยเปื้อนและบาดแผล แต่ยังมองออกว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างมากไม่ใช่ใบหน้าของเธอ เอมี่แตะแก้มตัวเอง หญิงสาวในเงาสะท้อนทำตาม นิ้วของเธอสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก“เสิ่นเยว่หลิง”เธอเรียกชื่อนั้น ความรู้สึกบางอย่างสะท้อนกลับมาในอก นี่คือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งจริง ๆ หญิงที่กำลังหนีตาย หญิงที่ครอบครัวถูกกล่าวหาเป็นกบฏ หญิงที่ถูกคู่หมั้นทอดทิ้งทันทีเมื่อหมดประโยชน์ และหญิงที่รถม้าตกจากหน้าผาจนควรเสียชีวิตไปแล้วเอมี่วางปิ่นลง จากนั้นความคิดหนึ่งทำให้เธอตัวเย็น หากความทรงจำสุดท้ายของเสิ่นเยว่หลิงคือรถม้าตกเขา และเอมี่ตื่นขึ้นมาหลังจากนั้น ก็หมายความว่าเจ้าของร่างเดิมอาจตายไปแล้ว เหมือนก

เยว่หลิงรีบเปิดม่าน บนถนนภูเขาเบื้องหลังมีม้าศึกสีดำหกเจ็ดตัวกำลังควบเต็มฝีเท้า ชายชุดดำทุกคนปิดหน้า ไม่มีธง ไม่มีตราประจำกองทัพ แต่การเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงราวกับผ่านการฝึกมาอย่างดี“เร่งความเร็ว!”คนขับตะโกน ม้าสองตัวพุ่งไปข้างหน้าสุดกำลัง ลูกธนูดอกแรกพุ่งเฉียดหน้าต่างรถม้าไปปักต้นไม้ สาวใช้กรีดร้อง องครักษ์สองคนกระโดดลงจากรถเพื่อต้านศัตรู เสียงดาบปะทะกันดังสนั่น รถม้าไม่หยุด เยว่หลิงในอดีตกอดหีบไม้ใบเล็กแน่น มันคือหีบที่บิดายัดใส่มือก่อนถูกจับ“เก็บไว้ให้ดี อย่าเปิดจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย”นางยังไม่ทันได้ถามว่าข้างในคืออะไร ลูกธนูอีกดอกก็พุ่งทะลุหลังคารถ คนขับร้องลั่น แส้หลุดจากมือ ม้าตื่นตกใจและวิ่งออกนอกเส้นทาง รถม้ากระแทกหินก้อนใหญ่ ล้อด้านซ้ายแตกออกทันที ทุกอย่างหลังจากนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป รถพลิก ร่างทุกคนกระเด็น ไม้แตกกระจาย เสียงกรีดร้องดังปนกับเสียงเหล็กหัก จากนั้น… ความมืด เยว่หลิงในปัจจุบันลืมตาขึ้นช้า ๆ หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากเพิ่งผ่านเหตุการณ์นั้นด้วยตนเอง“ไม่ใช่อุบัติเหตุ”นางพึมพำ หากมีเพียงรถม้าตกเขา นางอาจเชื่อว่าเป็นโชคร้าย แต่เมื่อรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน มันกลับเต

เยว่หลิงไม่ตอบ“เจ้าชื่ออะไร”คำถามนี้ทำให้นางลังเล หากบอกว่าเสิ่นเยว่หลิง แล้วคนเหล่านี้รู้ว่าตระกูลเสิ่นถูกกล่าวหาว่ากบฏ ผลจะเป็นอย่างไร นางยังไม่รู้ว่าคนตรงหน้าอยู่ฝ่ายใด“ข้าจำไม่ได้”เยว่หลิงตัดสินใจตอบ สตรีตรงหน้าหรี่ตาเล็กน้อย ราวกับรู้ว่านางกำลังโกหก แต่ไม่ได้เปิดโปง“แล้วเหตุใดจึงมาอยู่กลางป่า”“รถม้าตกเขา”“คนอื่นเล่า”“ไม่รู้”คำตอบสั้น ๆ ทำให้หลันชิวมองนายหญิงของตน สตรีผู้นั้นกลับไม่ได้ถามต่อ นางเพียงกวาดสายตามองบาดแผลบนใบหน้าและเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด“หลันชิว”“เพคะ”“พานางขึ้นรถ”เยว่หลิงรีบพูด “ไม่จำเป็น”สตรีผู้นั้นเลิกคิ้ว “เจ้าคิดว่าจะเดินออกจากเขาด้วยสภาพนี้ได้หรือ”“ข้าดูแลตัวเองได้”“ดูจากสีหน้าเจ้า ข้าว่าอีกไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เจ้าก็คงหมดสติ”เยว่หลิงอยากเถียง แต่ความมืดที่เริ่มเข้ามาบดบังสายตาอีกครั้งกลับยืนยันว่าคำพูดนั้นถูกต้อง สตรีตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าหนีใครมา และไม่คิดถามในเวลานี้ แต่คนกำลังจะตายอยู่ตรงหน้า หากข้าเห็นแล้วยังปล่อยทิ้งไว้ ก็คงนอนหลับไม่สนิท”เยว่หลิงมองนาง ไม่มีความเสแสร้งชัดเจนในดวงตาคู่นั้น อย่างน้อยในสถานการณ์นี้