Todos os capítulos de นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Capítulo 21 - Capítulo 27

จางเยว่หรงทำสีหน้าประหลาดใจ“พระองค์ไม่ทรงทราบฐานะของนางมาก่อนหรือเพคะ”“ไม่ทราบ” ซูเหวินหลันตอบตรง ๆ จากนั้นจึงหันไปมองเยว่หลิง “เจ้าบอกข้าเพียงว่าเจ้าชื่อเยว่หลิง”“เพคะ”“เหตุใดจึงไม่บอกว่าแซ่เสิ่น”เยว่หลิงไม่คิดโกหกต่อ “เพราะหม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ทรงอยู่ฝ่ายใด”สาวใช้หลายคนถึงกับสูดลมหายใจ พูดกับกุ้ยเฟยเช่นนี้ตรงเกินไปแล้ว แต่ซูเหวินหลันกลับไม่โกรธ นางเพียงถาม“ตอนนี้รู้แล้วหรือ”“ยังไม่ทั้งหมดเพคะ แต่หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ช่วยชีวิตหม่อมฉันโดยไม่รู้ฐานะ และไม่ได้คิดส่งหม่อมฉันให้ใครทันทีที่เริ่มสงสัย ดังนั้นอย่างน้อยหม่อมฉันก็เชื่อว่าพระองค์ไม่คิดฆ่าหม่อมฉัน”ซูกุ้ยเฟยมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“เจ้าช่างระวังตัว”“หากไม่ระวัง หม่อมฉันคงตายอยู่ใต้หน้าผาแล้วเพคะ”จางเยว่หรงเหลือบมองทั้งสองอย่างไม่พอใจ นางตั้งใจเปิดเผยตัวตนของเยว่หลิงเพื่อให้ซูกุ้ยเฟยรู้สึกถูกหลอก แต่เหตุใดสถานการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่คิด จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง“แต่เรื่องนี้นับว่าน่าแปลกจริง ๆ นะเพคะ”เยว่หลิงหันมอง จางเยว่หรงยิ้มหวาน“คุณหนูเสิ่นหายตัวไปในวันที่ตระกูลถูกจับ แล้วกลับปรากฏตัวอยู่ในวังหลวง ช่างบังเอิญเหลือเกิน”

“พนัน?”“ใช่”“วังหลวงว่างถึงเพียงนั้นหรือ”หลันชิวถอนหายใจ “เจ้ายังหัวเราะได้อีก”“จะให้ข้าร้องหรือ”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”เยว่หลิงวางผ้าพันข้อเท้าลง“คนเหล่านั้นรู้จักเสิ่นเยว่หลิงจากคำพูดของคนอื่น ไม่ได้รู้จักข้าจริง ๆ สิ่งที่เขาคิดจึงไม่สำคัญ”หลันชิวมองนาง “แต่ชื่อเสียงในวังสำคัญ”“สำคัญถ้าข้าอยากให้พวกเขาชอบ”“แล้วเจ้าไม่อยากหรือ”“ไม่”คำตอบสั้นมากจนหลันชิวพูดไม่ออก เยว่หลิงลุกขึ้นช้า ๆ แล้วลองลงน้ำหนักที่ข้อเท้า อาการดีขึ้นมากแล้ว แม้ยังตึงอยู่แต่สามารถเดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้พยุง“เจ้าจะไปไหน” หลันชิวถามทันที“ออกไปเดิน”“ข้าเพิ่งบอกว่าข้างนอกมีคนรอดูเจ้า”“ยิ่งดี”“ดีตรงไหน”เยว่หลิงหยิบเสื้อคลุมบางมาสวม “ถ้าพวกเขาอยากเห็น ก็ให้เห็นเสีย จะได้เลิกเสียเวลาเฝ้าหน้าตำหนัก”หลันชิวมองนางราวกับไม่เข้าใจ “คนพวกนั้นรอดูเจ้าร้องไห้นะ”“เช่นนั้นพวกเขาคงต้องผิดหวัง”นางพูดเพียงเท่านั้นก่อนเดินออกจากเรือน หลันชิวไม่มีทางเลือกนอกจากตามไป ทันทีที่เสิ่นเยว่หลิงก้าวพ้นประตูตำหนักซู บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางกำนัลสองคนที่กำลังถือถาดหยุดพูดกลางประโยค ขันทีซึ่งยืนอยู่ใต

เขายังไม่เชื่อทั้งหมด เยว่หลิงเห็นสายตานั้นก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อ แต่นางไม่ได้พยายามอธิบายเพิ่ม ความจริงเรื่องเอมี่ หยางไม่มีทางพูดได้ อย่างน้อยไม่ใช่ตอนนี้ นางค้อมศีรษะเล็กน้อย“หากไม่มีอะไรแล้ว หม่อมฉันขอตัว”เซียวจื่อเหิงกลับเอ่ย “เสิ่นเยว่หลิง”นางหยุด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเต็มของนาง เยว่หลิงหันกลับมา องค์รัชทายาทมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ใบหน้าจนถึงท่าทาง หญิงในรายงานควรหลบสายตาเขา หญิงในรายงานควรหวาดกลัวกับข่าวลือ หญิงในรายงานควรเจ็บปวดเมื่อได้ยินชื่อองค์ชายรองแต่คนตรงหน้ากลับไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย มีเพียงความสงบ ความระมัดระวัง และบางอย่างในแววตาที่คล้ายคนซึ่งผ่านสถานการณ์อันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน เซียวจื่อเหิงจึงกล่าวช้า ๆ“เจ้าต่างจากคำเล่าลือมาก”ความจริงของตระกูลเสิ่นหลังข่าวเรื่องเสิ่นเยว่หลิงยังมีชีวิตแพร่ไปทั่ววัง บรรยากาศในตำหนักซูก็ไม่สงบเหมือนเดิมอีกต่อไป แม้ซูเหวินหลันจะไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามารบกวนง่าย ๆ แต่เยว่หลิงก็สัมผัสได้ชัดว่ามีสายตามากมายกำลังจับจ้องนางอยู่ทุกคนอยากรู้ว่านางจะทำอะไรต่อ บางคนอาจคิดว่านางจะร้องขอความช่วยเหลือ บางคนอาจรอให้นางถูกจับไปสอบส