Todos los capítulos de นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Capítulo 41 - Capítulo 50

ซูกุ้ยเฟยเลิกคิ้ว“เหตุใดต้องดูภาชนะ”“สารบางอย่างอาจมาจากภาชนะได้ หากใช้โลหะหรือการเคลือบที่มีปัญหา”หมอเฉินมองนางอย่างตกใจอีกครั้ง แนวคิดเช่นนี้ไม่ใช่วิธีที่หมอยุคนี้ใช้ทั่วไป“แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งใดมีพิษ”“บางชนิดดูจากสี กลิ่น การตกตะกอน หรือปฏิกิริยากับสารอื่นได้”“ปฏิกิริยา?”เยว่หลิงเกือบเผลอใช้คำทางเคมีมากกว่านี้ จึงปรับคำพูด“สารบางชนิดเมื่อผสมกับของบางอย่างจะเปลี่ยนสีหรือเกิดตะกอน ทำให้แยกความแตกต่างได้”หมอเฉินนิ่งฟัง “เจ้าทำได้จริง?”“บางชนิด” เยว่หลิงตอบตรง ๆ “แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง และต้องทดลองก่อน”นางไม่ได้ตั้งใจทำให้ความสามารถตัวเองกลายเป็นเวทมนตร์ ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีสารมาตรฐาน ไม่มีห้องปฏิบัติการ สิ่งที่ทำได้มีจำกัด แต่การตรวจรูปแบบของยาและอาการยังมีประโยชน์มาก ซูกุ้ยเฟยถาม“ถ้าเป็นพิษสะสมจริง จะรักษาอย่างไร”“ต้องหยุดแหล่งที่ได้รับก่อน”

“หมายความว่าอะไร”“ข้าจะไม่ขอแตะยาโดยลำพัง ไม่ขอเป็นคนเตรียมยาคนเดียว และทุกอย่างที่ตรวจให้หมอหลวงอยู่ด้วย”หมอเฉินขยับตัวเยว่หลิงกล่าวต่อ“ให้พวกเขาบันทึกสิ่งที่ข้าทำทุกอย่าง ยาที่ขอหยุด ยาที่ขอตรวจ น้ำที่ใช้ ภาชนะ ทุกอย่างต้องมีพยาน”ซูเหวินหลันเริ่มฟังจริงจังขึ้น“เจ้ากำลังป้องกันตัวเอง?”“ทั้งป้องกันตัวเองและป้องกันฮ่องเต้”“แล้วถ้ามีคนใส่ของบางอย่างลงไปหลังจากนั้น”“จึงต้องแยกคนรับผิดชอบแต่ละขั้นตอน”นางเริ่มอธิบายเหมือนกำลังวางระบบภาคสนาม“คนเก็บตัวอย่างไม่ควรเป็นคนเดียวกับคนตรวจ คนต้มยาไม่ควรอยู่ลำพัง และยาทุกถ้วยต้องรู้ว่าผ่านมือใครบ้าง ถ้ามีปัญหา เราจะย้อนกลับได้”หมอเฉินฟังแล้วพยักหน้าช้า ๆ“วิธีนี้มีเหตุผล”ซูกุ้ยเฟยหันไปมองเขา“ท่านก็จะสนับสนุนนาง?”“ข้าไม่ได้บอกว่าสนับสนุนให้เข้าไปเสี่ยง แต่ถ้าต้องทำจริง วิธีของนางปลอดภัยกว่าการปล่อยให

“ยังพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วจะขวางคนที่ข้าพามาตรวจเพิ่มด้วยเหตุใด”“แต่นางมิใช่หมอหลวง”เสียงสตรีดังขึ้นจากด้านใน ทุกคนหันไปพร้อมกัน เผยจิ้งหรงฮองเฮาเดินออกมาจากตำหนักด้วยท่าทีสง่างาม แม้สีหน้าจะดูอ่อนล้าราวกับเฝ้าพระสวามีมาทั้งคืน แต่ทุกก้าวยังคงสงบนิ่ง นางสวมชุดเรียบกว่าปกติ เครื่องประดับมีเพียงปิ่นหยกสองชิ้น ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของฮองเฮาผู้ห่วงใยฮ่องเต้ดูน่าเชื่อถือขึ้น เยว่หลิงมองหญิงตรงหน้าเป็นครั้งแรกอย่างตั้งใจงดงาม สุขุม ไม่มีท่าทีลนลานแม้สถานการณ์จะวุ่นวาย นี่คือผู้หญิงที่ซูกุ้ยเฟยสงสัยว่าอาจอยู่เบื้องหลังราชโองการปลอมและการกำจัดขุนนางฝ่ายองค์รัชทายาท แต่เยว่หลิงเตือนตัวเองทันที สงสัยไม่ใช่หลักฐาน นางจะไม่ตัดสินใครจากคำบอกเล่า เผยจิ้งหรงหยุดตรงหน้าเซียวจื่อเหิง“รัชทายาท เจ้ามาเฝ้าเสด็จพ่อ ข้าไม่ขัด แต่หญิงผู้นี้เข้าไปไม่ได้”เซียวจื่อเหิงตอบ “นางมาถวายการรักษา”สายตาฮองเฮาเลื่อนไปยังเยว่หลิง “เสิ่นเยว่หลิง?”“หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮา”“บุตรสาวเสนาบดีเสิ่นผู้ต้องหากบฏ?”บรรยากาศโดยรอบเงียบลงทันที คำถามนี้ไม่ได้ถามเ

“รัชทายาท เจ้าให้นางเข้าถึงเอกสารพระโอสถมากเกินไปแล้ว”เขาหันไป “เสด็จพ่อประชวรมาหลายเดือน ถ้าเอกสารพวกนี้ช่วยหาสาเหตุได้ เหตุใดต้องปิด”คำถามนั้นทำให้ฮองเฮาไม่อาจคัดค้านตรง ๆ ไม่นานบันทึกหลายชุดถูกนำมา เยว่หลิงใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยามไล่ดูอย่างละเอียด นางไม่ได้อ่านทุกอย่างแบบหมอจีน แต่มองรูปแบบ วันไหนใช้ตำรับที่มีแร่ชนิดนี้ วันไหนใช้ซ้ำสองตำรับ วันไหนเพิ่มยาบำรุงใหม่จากนั้นให้ขันทีนำบันทึกพระอาการมาเทียบ ความผิดปกติเริ่มปรากฏ ช่วงที่หยุดยาบางตำรับ อาการดีขึ้นเล็กน้อย ช่วงที่กลับมาใช้พร้อมกัน อาการทรุด วันที่เพิ่มยาบำรุงใหม่ ความถี่ของอาเจียนและมือสั่นมากขึ้นในสองถึงสามวันถัดมา มันยังไม่ใช่หลักฐานเด็ดขาด แต่ชัดพอจะทำให้เยว่หลิงเปลี่ยนจากสงสัยเป็นเชื่ออย่างมีเหตุผล“หยุดยาบำรุงนี้ทันที”หมอหลวงกัวลุกขึ้น “ไม่ได้ ฝ่าบาททรงอ่อนพระกำลัง หากหยุด…”“ยิ่งอ่อนเพราะยานี้ก็เป็นไปได้”“เจ้ากำลังกล่าวว่าตำรับของสำนักหมอหลวงเป็นพิษ?”“ข้ากำลังบอกว่ามีส่วนประกอบซ้ำมากเกินไป และพระอาการสอดคล้องกับการได้รับมันสะสม”เผยจิ้งหรงถาม “เจ้

หมอหลวงกัวถาม“แล้วมันเป็นพิษอย่างไร”เยว่หลิงหยิบตำรับยาทั้งสามฉบับมาวางข้างกัน“ต้องดูจากสิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว ไม่ใช่จากถ้วยนี้เพียงอย่างเดียว”นางชี้ส่วนประกอบ“แร่ชนิดนี้ในปริมาณเล็กน้อยถูกใช้ในตำรับมาแต่เดิม ข้าไม่เถียง แต่ปัญหาคือฝ่าบาทได้รับจากหลายตำรับพร้อมกัน”นิ้วของนางเลื่อนไปตามวันที่“ยาบำรุงกำลังทุกวัน ยาสงบพระทัยในเวลากลางคืน และบางช่วงมียาบำรุงพระหทัยเพิ่มอีก”จากนั้นชี้บันทึกพระอาการ“ช่วงที่ใช้เพียงหนึ่งตำรับ พระอาการอ่อนแรงแต่ยังไม่หนัก”เลื่อนไปอีกช่วง“เมื่อเพิ่มตำรับที่สอง เริ่มมีคลื่นไส้ มือสั่น และชาปลายพระหัตถ์”จากนั้นอีกช่วง“เมื่อเพิ่มตำรับที่สาม พระอาการทรุดเร็วขึ้น”หมอหลวงเจิ้งเพ่งเอกสารเขาเริ่มเห็นรูปแบบตามที่นางบอก“แต่เราไม่อาจรู้ว่าพระอาการหนักเพราะยา หรือเพราะโรคกำเริบ”“ถูกต้อง”เยว่หลิงไม่เถียง“ดังนั้นต้องมีอีกอย่าง”“อะไร”“ช่วงที่หยุดยา”นางหยิบบันทึกอีกหน้าออกมา“ตรงนี้ ฝ่าบาทอาเจีย