Todos los capítulos de นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Capítulo 111 - Capítulo 120

“นางยังช่วยหมอเฉินจัดระบบดูแลผู้ป่วยและแนะนำวิธีให้น้ำกับคนที่อ่อนแรงจากการสูญเสียน้ำ จนจำนวนผู้ป่วยอาการหนักลดลง”ฮ่องเต้ถาม “เจ้ากำลังบอกเราว่า ความสำเร็จส่วนใหญ่ครั้งนี้มาจากนาง?”“ลูกไม่ได้กล่าวเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจื่อเหิงตอบตรงไปตรงมา“การช่วยภัยพิบัติสำเร็จเพราะคนจำนวนมากร่วมมือ ทหาร เจ้าหน้าที่ หมอ และชาวบ้านล้วนมีส่วน แต่สิ่งใดเป็นความคิดของผู้ใด ก็ควรกล่าวตามความจริง”คำว่า กล่าวตามความจริง ทำให้หัวใจของเยว่หลิงกระตุก ภาพหนึ่งแล่นกลับเข้ามาในความทรงจำ ห้องประชุมในโลกเดิม แฟ้มรายงานวางอยู่บนโต๊ะ ผลงานที่เอมี่ใช้เวลาหลายเดือนทำถูกนำเสนอโดยหัวหน้าของนาง แผนปฏิบัติการที่นางคิด ข้อมูลที่นางรวบรวม ความสำเร็จที่เกิดจากการเสี่ยงชีวิตของทีมทั้งหมดถูกพูดออกมาเหมือนเป็นของคนอื่น นางจำได้ว่าตัวเองยืนอยู่ด้านหลังห้อง ฟังเสียงปรบมือที่ไม่เคยส่งมาถึงตน หลังประชุม นางเคยถามผู้บังคับบัญชา“ทำไมไม่มีชื่อฉันในรายงาน”อีกฝ่ายตอบเพียงว่า “อย่าคิดเล็กคิดน้อย งาน

“จริง”“แล้วโรคในค่ายน่ากลัวอย่างที่เขาเล่าหรือไม่”“ช่วงแรกน่ากังวลอยู่มาก”อีกคนถาม“ได้ยินว่าเจ้าให้คนทั้งค่ายต้มน้ำดื่มจริงหรือ”“ใช่”หญิงสาวเหล่านั้นมีทั้งอยากรู้อยากเห็นและชื่นชมจริงใจ แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง“ฟังดูราวกับนางเป็นแม่ทัพใหญ่เสียเอง”บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงทันที จางเยว่หรงเดินเข้ามาในชุดสีแดงเข้ม นางยังคงงดงามและสง่างาม แต่สายตาที่มองเยว่หลิงไม่ปิดบังความเย็นชา สตรีหลายคนรีบถอยออกเล็กน้อย ทุกคนรู้ว่าทั้งสองเคยมีเรื่องกัน เยว่หลิงหันไป“คุณหนูจาง”จางเยว่หรงยิ้มบาง “คุณหนูเสิ่น ช่วงนี้ชื่อเสียงของเจ้าดังจนข้าแทบคิดว่าตนกำลังยืนต่อหน้าขุนนางกรมโยธา”เยว่หลิงยกถ้วยชาขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ข้าไม่มีตำแหน่งนั้น”“ก็ดีที่ยังจำได้”ซูกุ้ยเฟยซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลหันมอง แต่ยังไม่ได้กล่าวอะไร นางรู้จักเยว่หลิงดีพอจะรู้ว่าคำพูดเพียงเท่านี้ไม่ทำให้

“เข้าใจอะไร”จางเยว่หรงไม่ตอบ เพียงหันไปมองเยว่หลิงแวบหนึ่งก่อนเดินจากไป เยว่หลิงเห็นสายตานั้นชัดเจน ความอับอายครั้งนี้คงไม่จบง่าย ๆ แต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดยิ่งกว่าก็คือ หลังผู้คนแยกย้าย เซียวเฉิงเยี่ยยังคงยืนอยู่“เยว่หลิง”นางหันกลับ “องค์ชายรองมีอะไรอีกหรือ”เขามองนาง “ข้าได้อ่านรายงานจากชิงเหอ”“แล้วอย่างไร”“เจ้าทำได้ดี”เยว่หลิงตอบเพียง “ขอบพระทัย”“ข้าไม่ได้พูดตามมารยาท”“ข้าก็รับคำชมตามมารยาท”เขาหลุดหัวเราะอย่างจนใจ “เจ้าต้องตั้งกำแพงกับข้าทุกคำเลยหรือ”“พระองค์คิดมากไป”“ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าคงดีใจที่ข้าปกป้อง”เยว่หลิงสบตาเขา “แต่นั่นคือเมื่อก่อน”เซียวเฉิงเยี่ยนิ่งอีกครั้ง นางจึงถวายคำนับเล็กน้อย“หากไม่มีเรื่องอื่น ข้าขอตัว”แล้วเดินตามซูกุ้ยเฟยไปโดยไม่หันกลับ เซียวเฉิงเยี่ยยืนมองแผ่นหลังของนาง ย

“องค์ชายรองทรงรู้ตั้งแต่เมื่อใดว่าข้าชอบยาบำรุงชนิดนี้”เซียวเฉิงเยี่ยตอบ “เป็นของจากชายแดนเหนือ ได้มาพอดีจึงคิดถึงกุ้ยเฟย”ซูกุ้ยเฟยยิ้มบาง “บังเอิญเหลือเกิน วันนี้เยว่หลิงก็มาหาข้า”เขาไอเบา ๆ “เช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”ซูเหวินหลันมองเขาอย่างรู้ทัน แต่ไม่เปิดโปง ไม่นานเยว่หลิงก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นเซียวเฉิงเยี่ย นางหยุดเล็กน้อย“องค์ชายรอง”“เยว่หลิง”“พระองค์มาอีกแล้วหรือ”คำว่าอีกแล้วทำให้ซูกุ้ยเฟยต้องยกถ้วยชาขึ้นบังรอยยิ้ม เซียวเฉิงเยี่ยถาม“เจ้าดูเหมือนไม่อยากพบข้า”“พระองค์คิดถูก”ซูกุ้ยเฟยเกือบสำลักชา เซียวเฉิงเยี่ยกลับไม่โกรธ“อย่างน้อยเจ้าก็ซื่อสัตย์”“ข้าไม่เห็นประโยชน์ของการโกหก”เขากลับมองนางนานขึ้น ยิ่งเยว่หลิงไม่รักษาน้ำใจเขา เขายิ่งรู้สึกว่าอยากได้ความสนใจจากนาง ครั้งที่สาม เขาอ้างว่าจะไปเยี่ยมเสนาบดีเสิ่นที่จวน เสนาบดีเสิ่นซึ่งเพิ่งกลับมาพักฟื

“ข้าไม่ได้พูดว่าเจ้าไม่มีประโยชน์”“แต่พระองค์ตัดสินใจเหมือนเป็นเช่นนั้น”เซียวเฉิงเยี่ยเม้มริมฝีปาก“ข้ายอมรับว่าตอนนั้นข้าเลือกความปลอดภัยของตัวเอง แต่วันนี้ข้ากำลังยอมกลับมาแก้ไข”“ไม่” เยว่หลิงส่ายหน้า “พระองค์ไม่ได้กลับมาแก้ไข”เขาขมวดคิ้ว “แล้วเจ้าคิดว่าข้ากำลังทำอะไร”“พระองค์กำลังอยากได้สิ่งที่เคยทิ้ง เพราะตอนนี้มันมีค่าขึ้นในสายตาพระองค์”เซียวเฉิงเยี่ยหน้าแข็ง “เจ้าเข้าใจข้าผิด”“ข้าเข้าใจจากสิ่งที่เห็น” นางตอบเรียบ “ตอนที่เสิ่นเยว่หลิงอ่อนแอ พระองค์เบื่อหน่ายนาง ตอนที่ตระกูลเสิ่นถูกกล่าวหาว่ากบฏ พระองค์ถอนหมั้น ตอนที่ข้ากลับมาและไม่สนใจพระองค์ พระองค์เริ่มสนใจ เมื่อข้าช่วยฝ่าบาท ช่วยคดีตระกูล และมีชื่อจากเหตุภัยพิบัติ พระองค์ยิ่งอยากกลับมา”ทุกประโยคทำให้เซียวเฉิงเยี่ยสีหน้าแย่ลง“เจ้าเห็นข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ”“ข้าเห็นพระองค์จากการกระทำของพระองค์เอง”เขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนพูด “ต่อให้สิ่งที่เจ้าพูดมีส่วนจริง ข้าก็ยอมลดตัวมาขอเจ้าอีกครั้ง”เยว่หลิงเลิกคิ้วทันที คำว่า ลดตัว ทำให้นางรู้ว่าแม้เซียวเฉิงเยี่ยคิดว่าตนกำลังยอมมากแล้ว แต่ความคิดลึก ๆ ยังไม่เคยเปลี่ยน เขายังคงคิดว่า