All Chapters of นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Chapter 61 - Chapter 70

“คนของกรมอาญาคนนั้นอยู่ไหน”“หลบไปก่อนกระหม่อมจะมาถึงพ่ะย่ะค่ะ แต่มีคนจำหน้าได้”“ตามตัว”“พ่ะย่ะค่ะ”เยว่หลิงกลับมาสนใจศพต่อ รอยมัดที่ข้อมือหมายความว่าจ้าวเหวินฉางอาจถูกควบคุมตัวก่อนเสียชีวิต แต่ยังต้องหาว่าอยู่ที่ใด นางตรวจเสื้อผ้าของผู้ตายอย่างละเอียด ด้านหลังเสื้อมีฝุ่นสีเทา ชายกางเกงมีโคลนแห้ง รองเท้าด้านซ้ายติดเศษฟางสั้น ๆ ที่สำคัญคือบริเวณแขนเสื้อด้านในมีผงสีเหลืองอมน้ำตาลละเอียดติดอยู่“หมอเฉิน ดูนี่”ชายชราเข้ามา “เหมือนผงยา”“หรือเศษวัตถุดิบจากที่เก็บของ”เยว่หลิงใช้นิ้วผ่านผ้ารองแตะเบา ๆ เนื้อผงหยาบกว่าฝุ่นธรรมดา มีกลิ่นฉุนเล็กน้อย“เก็บแยก”เซียวจื่อเหิงถาม “เจ้าคิดว่าเขาถูกพาไปที่คลังยา?”“ยังไม่แน่”“แล้วอะไรทำให้สงสัย”“คนที่ถูกจับไปสอบโดยอ้างว่าเป็นกรมอาญา ปกติควรถูกพาไปที่ว่าการ ไม่ใช่ไปสถานที่ที่มีฟาง ฝุ่นแร่ และผงวัตถุดิบติดเสื้อ”เยว่หลิงชี้รองเท้า“ดูพื้นรองเท้า”องครักษ์ยกตะเกียงเข้ามาใกล้ มีเศษเมล็ดเล็ก ๆ สีดำติดอยู่ตรงร่องรองเท้า หมอเฉินเพ่งดู

อำมาตย์ใหญ่หลัวเฉิงกวง เช้าวันรุ่งขึ้น พระราชวังเงียบกว่าปกติ แต่ความเงียบนั้นไม่ได้หมายถึงความสงบ ข่าวการเสียชีวิตของจ้าวเหวินฉางยังถูกปิดไว้ในวงแคบ เซียวจื่อเหิงสั่งไม่ให้เจ้าหน้าที่กรมอาญานำเรื่องออกไปประกาศ และให้คนของตนเฝ้าคลังตระกูลหลัวตั้งแต่เมื่อคืนโดยไม่แสดงตัว ไม่มีการบุกค้นทันที เพราะคนที่เป็นเจ้าของคลังไม่ใช่พ่อค้าธรรมดา เขาคืออำมาตย์ใหญ่หลัวเฉิงกวง ขุนนางผู้มีตำแหน่งสูงจนแม้แต่เสนาบดีหลายกรมยังต้องเกรงใจหลัวเฉิงกวงรับราชการมานานกว่ายี่สิบปี ผ่านการเปลี่ยนแปลงในราชสำนักมาหลายครั้ง มีลูกศิษย์อยู่ตามหัวเมือง มีขุนนางที่เคยได้รับการสนับสนุนจากเขากระจายอยู่แทบทุกกรม และที่สำคัญ เขามีภาพลักษณ์ของขุนนางผู้สุขุม รอบคอบ ไม่เคยพูดเกินหน้าที่ และไม่เคยเปิดเผยความทะเยอทะยานต่อหน้าผู้ใดเยว่หลิงเคยได้ยินชื่อของเขาจากซูเหวินหลันหลายครั้ง แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่นางจะได้เห็นบุรุษผู้นี้ใกล้ ๆ ฮ่องเต้ยังไม่แข็งแรงพอจะออกว่าราชการตามปกติ จึงมีรับสั่งให้ขุนนางที่เกี่ยวข้องกับคดีตระกูลเสิ่นเข้าเฝ้าที่ตำหนักด้านในแทน เซียวจื่อเหิงยืนอยู่ด้านข้างพระแท่

หลัวเฉิงกวงก้มศีรษะ“กระหม่อมขอทูลลา”เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับ เยว่หลิงไม่ได้พูดทันที นางมองตามร่างสูงนั้นจนลับประตู จากนั้นจึงหันกลับไปทางฮองเฮา เผยจิ้งหรงกำลังถามพระอาการฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทุกอย่างดูปกติ ปกติเกินไปเซียวจื่อเหิงขยับเข้ามายืนใกล้นาง “เจ้ามองอะไร”เยว่หลิงตอบเบามากจนมีเพียงเขาได้ยิน “ยังไม่มีหลักฐาน”“เรื่องอะไร”นางไม่ได้ตอบทันที เพราะสายตาเพียงครั้งเดียวไม่สามารถใช้กล่าวหาใครได้ แต่สิ่งที่นางเห็นทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนนี้ไม่ธรรมดาอีกต่อไป เยว่หลิงหันมองประตูที่หลัวเฉิงกวงเพิ่งเดินออกไป ก่อนปรายตากลับไปทางเผยจิ้งหรงครั้งแรกนางสงสัยว่าทั้งสองอาจอยู่ฝ่ายเดียวกันทางการเมือง แต่สายตาเมื่อครู่ทำให้นางเริ่มคิดว่า ระหว่างฮองเฮากับอำมาตย์ใหญ่หลัวเฉิงกวง อาจมีความลับที่ลึกกว่าคำว่า “พันธมิตร” มากนัก.ความลับหลังม่านหลังหลัวเฉิงกวงออกจากตำหนักใหญ่ไปแล้ว เยว่หลิงยังคงยืนอยู่ที่เดิมชั่วครู่ สายตาของนางไม่ได้มองตามแผ่นหลังของอำมาตย์ใหญ่เพียงอย่างเดียว แต่ย้อนกลับไปคิดถึงวินาทีสั้น

“เช่นนั้นข้าก็ต้องทำให้เขาเสียมือเสียก่อน”“เยว่หลิง”น้ำเสียงเตือนดังขึ้น นางจึงผ่อนลมหายใจ“ข้ารู้ว่าพระองค์เป็นห่วง”ซูเหวินหลันชะงักเล็กน้อย“แต่ข้าจะไม่บุกไปกล่าวหาฮองเฮาโดยไม่มีหลักฐาน”“ข้าจะไม่พูดเรื่องสายตาที่เห็นกับใครอีก”“และข้าจะไม่สืบสิ่งที่ยังไม่มีทางตรวจสอบ”พระนางจึงถาม “แล้วเจ้าจะทำอะไร”เยว่หลิงตอบ “เริ่มจากสิ่งที่มีอยู่ ศพจ้าวเหวินฉาง คลังตระกูลหลัว เสบียงที่หาย ราชโองการปลอม ยาของฮ่องเต้ ทุกอย่างที่พิสูจน์ได้ทีละชิ้น”ซูเหวินหลันพยักหน้าช้า ๆ “นั่นยังพอฟังได้”“แต่หากสิ่งเหล่านั้นสุดท้ายพาไปถึงคนที่อยู่หลังม่านจริง ข้าก็จะไม่หยุด”พระนางมองนางอยู่ครู่ใหญ่ “มีอีกเรื่อง”“เพคะ”“อย่าไว้ใจองค์รัชทายาทมากเกินไป”เยว่หลิงขมวดคิ้ว “ทำไม”“ข้าไม่ได้บอกว่าเขาจะทำร้ายเจ้า” ซูเหวินหลันตอบ  “แต่เขาเป็นองค์รัชทายาท ทุกการตัดสินใจของเขาเกี่ยวกับบัลลังก์ บางวันสิ่งที่เขาต้องเลือกอาจไม่ใช่เจ้า”เยว่หลิงเงียบไป คำเตือนนี้มีเหตุผล ต่อให้เซียวจื่อเหิงปฏิบัติ

“ใช่”“อภัยจากความผิดอะไร” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว  “คดีกบฏ”“แต่ท่านพ่อไม่ได้กบฏ” เซียวเฉิงเยี่ยตอบ “ข้ารู้ว่าตอนนี้มีข้อสงสัย แต่คดียังไม่จบ หากเจ้าต้องการให้เขาออกจากคุกเร็วที่สุด การขอพระเมตตาอาจง่ายกว่า”เยว่หลิงวางถ้วยชาลง “ข้าไม่ต้องการ”เขามองนางทันที “เจ้าไม่ต้องการให้บิดาออกจากคุก?”“ข้าต้องการ”“แล้วเหตุใดปฏิเสธ”“เพราะข้าต้องการให้ท่านพ่อออกมาในฐานะผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่นักโทษกบฏที่ได้รับพระเมตตา”เซียวเฉิงเยี่ยชะงัก นางกล่าวต่อ“ถ้ารับพระราชทานอภัยวันนี้ คนทั้งแผ่นดินจะยังคิดว่าท่านพ่อทำผิด เพียงแต่ฝ่าบาททรงยกโทษให้”“อย่างน้อยเขาจะได้ออกมา”“แล้วชื่อของเขาเล่า”“เยว่หลิง บางครั้งต้องเลือกสิ่งสำคัญก่อน”“สำหรับท่านพ่อ ชื่อเสียงและความจงรักภักดีต่อราชสำนักคือสิ่งที่เขารักษามาทั้งชีวิต พระองค์กำลังเสนอให้ข้ายอมรับว่าเขาเป็นกบฏเพื่อแลกอิสรภาพ”เซียวเฉิงเยี่ยเงียบ“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“แต่ผลเป็นเช่นนั้น”นางมองเขาตรง ๆ“ถ้าหลักฐานพิสูจน์ว่า