All Chapters of สัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ): Chapter 11 - Chapter 20

@หลายวันต่อมา"ขวัญ ไปกินนมปั่นกันไหม" ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน หัวหน้ากองคลังอย่างปุ๊กจึงชวนลูกน้อง คุยกับเพื่อนต่างแผนกว่าจะไปนั่งกินนมปั่นที่สวนสาธารณะมีหนองน้ำสักหน่อย ร้อน ๆ แบบนี้ต้องไปหากินอะไรเย็น ๆแต่วันนี้เราจะไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์กัน อยากได้เพียงน้ำปั่นเย็น ๆ เท่านั้น"ขวัญว่าจะไปเดินตลาดนัดค่ะพี่ปุ๊ก เอาไว้วันหลังนะคะ""โอเค"ถึงเวลาเลิกงาน ของขวัญเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินตามหลังหัวหน้าลงมา แยกกันตรงบันไดขั้นสุดท้ายของขวัญเดินเลาะไปทางด้านหลังของตัวอาคารเพื่อไปเอารถที่จอดเอาไว้ และคนอื่น ๆ ก็จอดรถที่นี่เหมือนกันหญิงสาวคร่อมเบาะมอเตอร์ไซค์คันเก่า อายุการใช้งานนานหลายปี แล้วหยิบหมวกกันน็อกที่ไม่มีแม้แต่กระจกบังลมมาสวมหัว เปิดกุญแจสตาร์ตรถแล้วขับออกจากสำนักงาน มุ่งตรงไปยังตลาดนัดคลองถมของหมู่บ้านไม่บ่อยนักที่เธอจะได้มาเดินตลาดนัดที่หมู่บ้านคันคาย เนื่องจากหมู่บ้านของตัวเองก็มีเหมือนกัน แต่ตลาดนัดที่นี่จะใหญ่กว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ ของเธอหลายเท่าของขวัญจอดรถที่ข้างทาง ล็อกคอให้เรียบร้อย ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกแขวนเอาไว้กับรถ แล้วเดินเข้าไปในบริเวณตลาดนัดที่มีของมาขายกว่าหลาย

ของขวัญลุกเดินไปส่งนายกสุเมธหลังจากที่อีกฝ่ายพูดคุยกับแม่เธอเสร็จ มองกระจกข้างคนขับถูกเลื่อนลงนายกสุเมธยื่นอะไรบางอย่างออกไปทางหน้าต่างของรถ มีของสดของคาวในถุงพลาสติกสีใสกว่าหลายใบของขวัญทำตัวไม่ถูก หมายความว่ายังไง"รับไปสิ""หะ...ให้ขวัญเหรอคะ""แล้วเห็นมีใครไหมล่ะ" ถามมาได้ของขวัญมองซ้ายมองขวา พบว่าไม่มีใคร มีแค่เธอคนเดียว ศีรษะเล็กจึงส่ายไปมา"ถ้าไม่เห็นมีใคร ก็แปลว่าให้ไง""หะ...ให้ทำไมคะ"นายกสุเมธถอนหายใจแรง ทำไมถึงเข้าใจยากนักนะ ทีเป็นเรื่องงาน ปุ๊กบอกของขวัญหัวไวมาก ฉลาดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ"ถ้าไม่ให้แล้วเย็นนี้จะมีอะไรกิน" เห็นความดีของเขาบ้างหรือยัง คิดได้ไหมว่าควรเอาคนแบบไหนทำผัวของขวัญร้องอ๋อทันที นายกสุเมธคงเห็นว่ากับข้าวที่เธอซื้อเปื้อนดินหมด ก็เลยเอาของที่ท่านซื้อยกให้แทนแต่..."นะ...น่าจะมีกับข้าวเมื่อเช้าอยู่ค่ะ เดี๋ยวขวัญให้แม่ทอดไข่เพิ่มค่ะ""เอาไป!" นายกสุเมธบอกเสียงดุ ผู้ใหญ่ให้ของ ทำไมไม่รู้จักรับไว้ เสียมารยาทมากของขวัญถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วขยับเข้าไปรับ ทว่าลืมตัวว่าเจ็บอยู่ หลุดอุทานออกมา"อ๊ะ"นายกสุเมธชะงักไป เขาเองก็ลืมว่าของขวัญเจ็บอยู่ จึงรีบเปิดประ

"นอนหรือยัง"อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยกำลังจะเข้านอน จึงหยิบมือถือมาทักหาอีกคน อยากรู้ว่าของขวัญปวดแผลบ้างหรือเปล่า หรือปวดแขนมากไหม เขาจะได้แนะนำถูกว่าเธอต้องกินยาหรือไม่นอกจากอุปกรณ์ทำแผลแล้ว เขายังซื้อยาแก้ปวดติดไปให้เธอด้วย เกรงว่าถ้าไม่บอก ของขวัญก็จะไม่กล้ากินแต่รอมาห้านาที ของขวัญยังไม่ตอบกลับมา สงสัยคงนอนแล้วมั้งทั้งที่เพิ่งสองทุ่ม วัยรุ่นเขานอนเร็วขนาดนั้นเชียว(ยังค่ะ)ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ดึงแขนออกจากใต้ศีรษะ แล้วใช้สองมือพิมพ์ตอบกลับ"ทำอะไรอยู่"ของขวัญถ่ายรูปแก้วเหล้าส่งไปให้อีกคนดู ไม่ถึงห้าวินาที ท่านก็ตอบกลับมา"ดื่มเป็นด้วยเหรอ" นายกสุเมธถามด้วยความแปลกใจ เพราะหน้าของขวัญดูไม่ให้เลยสักนิด เรียบร้อยมาก ไม่คิดว่าหญิงสาวจะดื่มเป็น ไม่เหมือนคนขี้เหล้า(นิดหน่อยค่ะ) ที่ไม่ตอบว่าไม่ เพราะไม่อยากโกหก แต่เธอไม่ได้ดื่มเยอะ ดื่มเพราะเข้าสังคมทั้งนั้น แก้วเดียวยกทั้งคืนผิดกับทุกคนที่อยู่ในนี้ต่างคอแข็งกัน โดยเฉพาะ ผอ.กับรองผอ.วิทยาลัยคันคาย ดื่มเก่งกันมาก ต่อให้เมาจนลิ้นพันกัน แต่ก็ไม่น็อกสักที"แบบนี้ไม่ต้องลางานแล้วมั้ง" ไอ้เราก็กังวลนึกว่าของขวัญจะระบม แต่เจ้าตัวดันออกไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อกหญิงสาวหน้าซีดทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น คิดอะไรไม่ถูก เดินไปจับแก้วกาแฟของท่านมาดื่มจนหมด แล้วเดินไปที่ประตู ก็เจอกับพี่เซฟมองมา“อ้าวขวัญ”“สวัสดีค่ะพี่เซฟ” ของขวัญรีบยกมือไหว้อีกฝ่าย ก่อนจะชูแก้วให้คนพี่ดู“พอดีขวัญเอากาแฟมาให้พ่อนายกค่ะ” บอกเสร็จรีบเดินก้มหัวผ่านคนพี่ไปด้วยใจที่เต้นแรง ไม่รอให้อีกฝ่ายถามมาของขวัญนั่งทำงานไปก็คอยระแวงไปด้วยว่าอะไรบางอย่างที่อยู่ในกระโปรงจะโผล่ออกมา เธอหนีบขาแน่นมากกว่าทุกวันหลุบตามองต่ำเมื่อเห็นข้อความบางอย่างปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ'นายกสุเมธ' ของขวัญรีบกดเข้าไปทำการเปลี่ยนชื่อของอีกคนทันที หากไม่อยากนั้นอาจซวยได้จัดการเปลี่ยนเป็น 'พี่เมธ' แทน จากนั้นกดเข้าไปอ่านข้อความจากท่าน(เที่ยงจะพาไปกินข้าวข้างนอก)"ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวมีคนสงสัย" เกิดเธอนั่งรถไปกับนายกสุเมธสองคน คงไม่พ้นตกเป็นเป้าสายตาอย่างแน่นอน(ไปทุกคน) เพียงแต่เขาทักบอกของขวัญเป็นคนแรกอ้าว เธอก็นึกว่าท่านชวนแค่เธอคนเดียว คิดอยู่ว่าจะไปยังไงไม่ให้คนอื่นสงสัย(อยากกินร้านไหนไหม ฉันให้ขวัญเลือก) ถ้าให้พนักงานที่นี่เลือก คงไม่พ้นลาบก้อยซอยจุ๊ เผื่อของขวัญไม่ชอบกิน"ขวัญทานได้ห

ก๊อก ก๊อก ก๊อกปุ๊กยกมือขึ้นเคาะประตูห้องทำงานของนายสุเมธก่อนจะเปิดเข้าไป“พ่อนายกคะ ปุ๊กมาคุยเรื่องงานเดือนหน้าค่ะ” หมู่บ้านของเธอกำลังจะมีงานอย่างหนึ่งเกิดขึ้น เรียกว่า ‘งานสืบสานประเพณีและวัฒนธรรมชาวคันคาย’ จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ตั้งแต่เธอเกิดมา ก็เห็นประเพณีนี้แล้วเป็นงานประจำปีที่คนในหมู่บ้าน และบ้านใกล้เรือนเคียงต่างเฝ้ารอ เพราะจะมีแสงสีเสียง และหมอลำหมู่คณะดังระดับประเทศมาให้ชมฟรีแบบสามวันติด ไม่แค่นั้น ยังมีถนนคนเดินที่ใหญ่ที่สุดแห่งปี มีร้านค้าร้านขายมาออกบูทให้ได้เลือกชมเลือกซื้อ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หรืออาหารแพลนในปีนี้ถูกวางไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว เหลือแค่ขบวนแห่ที่ต้องตระเตรียมเหมือนทุกปีปุ๊กและคนในแผนกใกล้เคียงได้รับผิดชอบในส่วนนี้ จึงนำแพลนที่จะทำมาเสนอให้กับนายกสุเมธอนุมัติ เพื่อจะได้นำไปดำเนินงานต่อ“ครับ ว่ายังไงบ้าง” นายกสุเมธวางงานที่กำลังทำลง ก่อนจะหันมาสนใจสิ่งที่ลูกน้องนำมาเสนอ“ปุ๊กว่าจะเอาวิถีความเป็นอยู่ของคนหมู่บ้านเราในอดีตออกมาโชว์เหมือนเดิม แต่ปีนี้ ปุ๊กอยากให้มีการแสดงไปด้วย อย่างเช่น ให้มีการตำข้าวจริง ทอเสื่อจริง ทอผ้าจริง โดยการสาธิตทั้งหมดจะเป็นการแสด