All Chapters of สัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ): Chapter 51 - Chapter 60

@สองวันต่อมาของขวัญขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นรถกระบะสี่ประตูสีดำของนายกสุเมธ ทำไมวันนี้อีกฝ่ายมาทำงานแต่เช้าจัง ส่วนรถของพนักงานยังไม่มีสักคันรีบเดินขึ้นบันไดแล้วเอาของไปเก็บที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าครัวชงกาแฟไปเสิร์ฟกาแฟดำสองช้อนชา กับน้ำร้อนอีกครึ่งถ้วย เดินบนรองเท้าส้นสูงไปเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไปร่างสูงที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ปรายตามองไปยังคนที่เดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะดึงความสนใจกลับมาหาคนในสาย“ครับท่าน”ของขวัญวางถ้วยกาแฟลงอย่างเบามือ ก่อนจะเดินไปนั่งบนตักแกร่งในท่าหันข้าง เอาแขนคล้องคอ โน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มอีกคนฟอดใหญ่ แล้วผละออกยิ้มให้นายกสุเมธถลึงตาใส่‘คนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่เห็นหรือไง ทำไมถึงกล้า’ เป็นประโยคที่เกิดขึ้นในใจ แต่ไม่ได้พูดออกไปของขวัญโน้มใบหน้าเข้าไปจุ๊บริมฝีปากหยักหลาย ๆ ทีเพราะยังไม่หายคิดถึง ก่อนจะกระชับกอดคออีกคนแน่น แล้วเอาใบหน้าซุกซอกคอระหว่างรอ ดอมดมไปตามซอกคอหอมดมตรงไหนก็หอมสะอาดไปหมด“ถะ...ถ้ายังไง ผมจะติดต่อไปอีกทีนะครับ” นายกสุเมธหลับตาพริ้มลง กัดกรามอย่างพยายามควบคุมอาการ แล้วรีบวางมือถือลงไปกับโต๊ะมือหนาดันไหล่คนตัวเล็กอ

“กู๊ดอีฟนิ่งค่ะคุณพ่อขา...ว้าย!” เมษาตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า“น้องนางป้าย!” ก่อนจะหันไปมองหน้าพ่อตัวเอง ว่ามันอะไรยังไง ทำไมนางป้ายปีนี้ถึงได้มาอยู่ที่บ้านเราและนี่ คนทั้งคู่ก็เดินลงมาจากบันไดบ้านด้วยกัน อย่าบอกนะว่า!?“กลับขึ้นบ้านก่อนไป” หันไปบอกคนด้านหลังของขวัญเม้มปากเบา ๆ กับใจที่เต้นแรงมากด้วยความกังวล พยักด้วยความประหม่า แล้วกลับขึ้นบ้านไปนายกสุเมธเดินให้พ้นบันไดของบ้านก่อนจะไปที่ครัว เมษาก็รีบเดินตามไปติด ๆ“คุณพ่อคบกับน้องนางป้ายเหรอคะ” ไม่รอช้ารีบยิงคำถามทันที พ่ออีเมษาร้ายนักนะ!"ไม่ได้คบ"“ไม่ได้คบอะไรคะ เดินลงมาจากบ้านด้วยกันขนาดนี้” เมษาทำหน้าบึ้ง หลักฐานคาตา ยังโกหกอีก และไม่ใช่ว่าน้องคนนี้คือนางป้ายอย่างเดียวนะสิ แต่เป็นเด็กฝึกงานที่เทศบาลด้วย หึย ทำไมนายกสุเมธถึงทำตัวแบบนี้นะ“ทำไมคุณพ่อต้องกินไก่วัดด้วยคะ!” ถามอย่างไม่เข้าใจ นี่เรื่องคอขาดบาดตายเลยนะ“ไก่วัดบ้านแกเหรอ” คนตัวเป็น ๆ มันบอกไก่วัด ไปวัดสายตาไปยัยเม“ก็เด็กฝึกงานของตัวเองเนี่ย เขาเรียกไก่วัดค่ะ! คุณพ่อกินไก่วัด!”“แล้วแกจะเสียงดังไปทำไมฮะ! อยากให้พ่อแกโดนปลดหรือไง” หันไปเอามือปิดปากลูกสาวให้ระวัง เม

นายกสุเมธขึ้นไปเรียกของขวัญลงมากินข้าว กดไหล่มนนั่งลงเก้าอี้ตัวข้าง ๆเมษาเห็นอย่างนั้นทำหน้าหมั่นไส้ออกมา ฮื่อ...คิดถึงผัวอะ เดี๋ยวรีบกินรีบไปอ่อยพี่ยอดมวยไทยสุดหล่อหรรมสีชมพูไม่ใช่ว่าพอแต่งงานไปแล้วผัวดูแลเธอไม่ดีหรอกนะ ถึงได้มาหากินข้าวที่บ้านพ่อ ดูแลดีมาก!ดูแลดี จนอีเมษาจะเป็นง่อยอยู่แล้วเนี่ย!แต่เห็นพ่ออยู่บ้านคนเดียว ก็เลยอยากมาเจอหน้าบ่อย ๆ เพราะกลัวคนแก่เป็นโรคซึมเศร้า แต่ที่ไหนได้ คนแก่ซึมเด้ามาก! แล้วก็ไปหาสาวมาเด้าจนหายซึมเรียบร้อยแล้วร้ายนายกสุเมธร้ายมาก!สามคนนั่งกินข้าวด้วยกัน แต่มีเพียงเสียงสนทนาจากเมษากับนายกสุเมธที่กระทบกระทั่งกันอยู่ตลอด เป็นพ่อลูกที่นิสัยเหมือนกันมาก ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน“เอาผลไม้ไหม” ถามลูกสาวเมื่อเห็นเมษาทำท่าจะอิ่มแล้ว เดี๋ยวมันงอนพ่อ หาว่าไม่สนใจมัน“เอาค่ะ”นายกสุเมธลุกจากเก้าอี้ เดินไปหยิบผลไม้จากในตู้เย็นออกมาทั้งสามกล่อง เปิดฝาแล้วยกกล่องมะละกอกับแตงโมไปทางลูกกับเมียไม่ใช่สิไม่ใช่เมียแล้วแค่คนที่พามาเที่ยวบ้านเมษาใช้ส้อมจิ้มมะละกอสุกเข้าปาก สลับกับแตงโม แต่ตาเหลือบเห็นอะไรบางอย่างข้างพ่อ“นั่นกล่องอะไรคะ?”นายกสุเมธที่ยังกินข้าวไม่

ของขวัญโน้มริมฝีปากเข้าไปจูบอีกครั้ง ก่อนจะบดเคล้าลงไปอย่างนุ่มนวล คิดถึงรสสัมผัสนี้มาก คิดถึงกลิ่นสะอาด ๆ คิดถึงทุกอย่างในตัวเขาเลยคิดถึงจนจะขาดใจตายไปเลยร่างสูงหลับตาพริ้มลง ค่อยๆ เผยอปากออกจากกันช้า ๆ ให้ลิ้นเล็กได้สอดแทรกเข้ามามือหนาที่ปล่อยตก เลื่อนขึ้นมาโอบเอวคอดเล็ก แล้วลูบไล้ขึ้นมายังแผ่นหลังเนียน ก่อนที่มันจะมาหยุดอยู่ที่ท้ายทอยของเธอ ดันร่างบอบบางเข้าหา แล้วจูบตอบอย่างเร่าร้อน“อื้ออออ” ทั้งคู่แลกลิ้นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จูบจนปากเปื้อนเปรอะไปด้วยน้ำลาย ต่างฝากต่างกลืนกินอย่างไม่นึกรังเกียจของขวัญเป็นฝ่ายถอนจูบออกก่อน เมื่อพบว่าหายใจไม่ทัน ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอแกร่ง แล้วขยี้ด้วยปลายจมูกแรง ๆ ทำให้ได้ยินเสียงทุ้มครางออกมา“อ่า...” ร่างสูงหลับตาพริ้มลง เชิดหน้าขึ้นคำรามของขวัญถือโอกาสนั้นซุกไซ้ตามลำคอจนมาถึงใต้คาง และลากไปยังลำคออีกข้าง พลางเอาลิ้นตวัดเลีย“ซี้ดดดดดด” มือหนาขยำสะโพกอวบอย่างระบายความรู้สึกเสียดเสียว ยอมรับว่ามีอารมณ์สุด ๆ เมื่อถูกของขวัญเป็นฝ่ายควบคุมเกมเพราะมันค่อนข้างตื่นเต้น ที่ต้องลุ้นว่าหญิงสาวจะดำเนินต่อไปอย่างไรใบหน้าสวยเคลื่อนที่ลงต่ำช้า ๆ พ

@สามเดือนต่อมา“ขวัญ”“ขาพี่ปุ๊ก”“เรียนจบแล้วจะไปทำงานที่ไหนเหรอ” เดือนหน้าของขวัญจะฝึกงานจบแล้ว น่าใจหายจริง ๆเธออยากให้น้องช่วยงานต่อมาก เราทำงานเข้าขากันดี บอกให้น้องทำอะไรก็ทำ ไม่มีเถียง ไม่มีบ่น เชื่อฟังผู้บังคับบัญชาดี อีกอย่างนิสัยดีด้วย น่ารักสุด ๆแต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะคนที่ทำงานที่นี่ย่อมได้รับการบรรจุมาเท่านั้น ยกเว้นต้องเส้นใหญ่พอสมควรนายกคันคายมีมาแล้วหลายคน ที่เห็นมีแต่ลูกหลานชาวบ้านคันคายอยู่เต็มสำนักงาน ครึ่งหนึ่งก็มาจากเส้นสายทั้งนั้น แต่อย่างว่า คนนั้นเส้น คนนี้ก็เส้น จึงไม่มีใครขัดแข้งขัดขากัน“หากไม่มีงานแถวบ้านจริง ๆ ขวัญว่าจะลงกรุงเทพค่ะพี่ปุ๊ก” เพราะเพื่อนของเธอก็ว่าจะลงไปทำงานที่กรุงเทพเหมือนกันไม่อยากห่างพ่อแม่ก็คงต้องไป ทำไงได้ ความจนมันบังคับให้ต้องดิ้นรนนี่นา“ไม่ลองให้พ่อนายกช่วยล่ะขวัญ จะได้ทำงานที่นี่ต่อ” ปุ๊กกระซิบบอกเบา ๆ เพราะกลัวมีใครมาได้ยิน เดี๋ยวหาว่าเธอแนะนำน้องในทางที่ผิดแต่แหม...ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าใครเส้นใครบ้าง บางคนเส้นรองนายกก็มี บางคนเส้นคนอื่น ๆ ก็มีของขวัญส่ายหน้า เธอไม่กล้าหรอก ถูกจับได้ขึ้นมาจะซวยกันทั้งคู่“เดี๋ยวพี่ลองไปคุยให้”