All Chapters of สัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ): Chapter 21 - Chapter 30

พ้นหลังจากที่นายกอบจ. ขึ้นรถแล้วกลับออกไป นายกสุเมธดึงสายตากลับมามองของขวัญ“ที่บอกว่าอีกห้าเดือนจะแต่งงานนั่น พูดจริง?”“คะ?”“แล้วใครพูดเมื่อกี้ว่าจะแต่งงาน” นายกสุเมธเอามือกอดอกแล้วมองหน้าอีกคนนิ่ง เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ แล้วของขวัญล่ะ คิดยังไง“ขวัญแค่แก้ไขสถานการณ์เองค่ะ ก็นายกบอกขวัญมีแฟนแล้วนี่คะ”“แล้วความจริงไม่ได้มีแฟนอยู่หรือไง?”ของขวัญกัดปากตัวเองเบา ๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้น อะไรอ่า เธอยังไม่มีแฟนสักหน่อย ถึงท่านจะชอบทำรุ่มร่ามใส่เธอ แต่ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นแฟนกันนี่นา เธอไม่กล้าคิดไปเองคนเดียวหรอกอีกอย่าง สถานะของเราทั้งคู่ มันยังเป็นอะไรไม่ได้นอกจากผู้บังคับบัญชากับลูกน้องและนายกสุเมธ ก็ยังไม่เคยสารภาพกับเธอว่ารู้สึกยังไงจริง ๆ มีแต่หยอดคำหวานให้เธอคิดไปเองคนเดียว“ขวัญโสดค่ะ”“โสด?” นายกสุเมธเลิกคิ้วถาม ของขวัญพยักหน้าช้า ๆนายกสุเมธเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองแล้วมองหน้าอีกคนนิ่ง โอเคเข้าใจแล้ว@เวทีหมอลำหมู่@21.30น.“สวัสดีครับ กระผม นายกสุเมธ แสนร้าย นายกตำบลคันคาย ในนามตัวแทนของชาวคันคาย รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ได้เห็นทุกท่านบ้านใกล้บ้านไกลมาเยี่ยมเยือนที่หม

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา ที่ว่าง่วงและเมาแทบหายไปทั้งหมด พอได้สติจึงรีบถามอีกคน“นะ...นายกจะพาขวัญไปไหนคะ”นายกสุเมธไม่ตอบ กลับกันยังเดินตามทางไปเรื่อย ๆ“นายกปล่อยขวัญก่อนค่ะ”นายกสุเมธยังคงเฉย ของขวัญรู้เลยว่าเธอคงไม่สามารถกลับไปรอพี่อาร์ตเหมือนเดิมได้แน่ จึงหยิบมือถือออกมาจากในกระเป๋า แล้วส่งข้อความหาคนพี่‘อ้าย ขวัญติดรถเมือกับหมู่เด้อจ้า อ้ายกลับไปกินกับเอื้อยคำหล้าเลย’(เมือกับไผ) อาร์ตก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี‘หมู่อยู่วิทยาลัย’(ครับ ๆ) อาร์ตรับทราบดังนั้นก่อนจะลงจากรถ แล้วเดินกลับไปยังเวทีหมอลำนายกสุเมธเห็นข้อความทั้งหมด แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เดินจนถึงรถ ก็เอาของขวัญเข้าไปนั่ง แล้วเดินอ้อมไปยังตำแหน่งคนขับ ก่อนจะออกรถไปของขวัญนั่งเงียบมาตลอดทาง เพราะไม่รู้ว่านายกสุเมธอยู่ในอารมณ์ไหน แต่ทางที่ท่านพาไปมันไม่ใช่เส้นทางไปหมู่บ้านของเธอ จึงถามออกมาทันที“นายกจะพาขวัญไปไหนคะ”นายกสุเมธไม่ตอบ ยิ่งทำให้ของขวัญเริ่มใจไม่ดี“บอกขวัญสักหน่อยเถอะค่ะ ไม่งั้นขวัญจะคิดว่า...”“คิดว่าฉันจะพาไปฆ่าเหรอ” นายกสุเมธถามเสียงเรียบออกมา ทำเอาของขวัญขนลุกซู่ไปทั้งตัว“นายก...”“เห็นฉันเป็นคน

นายกสุเมธไม่ทิ้งช่วงนาน รีบดันตัวขึ้นคร่อมหญิงสาวเอาไว้ โน้มใบหน้าลงไปประกบจูบ ส่วนมือข้างหนึ่งกำรอบท่อนเอ็นแล้วสาวขึ้นลง ใช้ส่วนปลายสะกิดไปกับติ่งนูน สร้างความเสียวซ่านให้คนที่เพิ่งเสร็จไปได้มาก จนขาเรียวรีบหุบเข้าหากัน“ขวัญเสียว...” หญิงสาวผละจูบออกบอก ทั้งน้ำเสียง และแววตากำลังบอกกับคนตัวโตว่าเธอทรมานนายกสุเมธโน้มลงไปดูดปากเรียวอีกครั้ง พร้อมพาส่วนใหญ่โตจมหายเข้าไปในร่องสวาทช้า ๆ แต่มันกลับทำให้คนที่ยังไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้ร้องกรี๊ดออกมา ของขวัญปวดร้าวไปทั้งตัว“อื้อออออ” กายสวยโผเข้ากอดคนตัวโตด้วยความสั่นสะท้าน น้ำตาเม็ดเล็กไหลรินลงตรงหางตาเจ็บมาก! ตั้งแต่เกิดมา เธอยังไม่เคยได้รับความเจ็บปวดจากอะไรมากเท่านี้มาก่อนนายกสุเมธดันตัวเองขึ้นแล้วมองส่วนที่เชื่อมต่อกัน ก่อนจะถอยท่อนเอ็นออกมาเล็กน้อย ก็พบกับเลือดบริสุทธิ์ติดอยู่กับถุงยางอนามัยตัดสินใจรูดถุงยางทิ้ง เพราะไม่งั้นของขวัญเจ็บนานแน่ยิ่งถุงยางรัดแน่น ท่อนเอ็นเขาก็ยิ่งแข็งมากราวกับท่อนเหล็กเมื่อท่อนเอ็นได้รับอิสระก็พามันจมหายกลับเข้าไปในร่องนุ่มอีกที และคราวนี้ เขาพยายามเอามันเข้าไปจนสุด“อื้อออออ” ของขวัญรู้สึกเจ็บจี๊ดไ

“อยู่ไหน” นายกสุเมธนั่งอยู่บนรถโดยสตาร์ตเครื่องยนต์เอาไว้ ส่งข้อความไปหาของขวัญเนื่องจากโทรไปแล้วอีกฝ่ายไม่รับ เขาจะไปรับที่บ้านก็ไม่ยอม บอกจะติดรถกับคนแถวบ้านมาเรานัดกันตอนสองทุ่มที่ลานจอดรถในวัด จากนั้นจะเดินเข้าไปในงานพร้อมกันรออยู่ห้านาที ของขวัญถึงตอบกลับมา(ขวัญถึงแล้วค่ะ เดี๋ยวบอกพี่ ๆ ก่อนนะคะ) ของขวัญมากับคนใกล้บ้านกลุ่มเดิม พี่คำหล้า พี่คำแพง พี่ทับทิม และสามีของพวกพี่เขา“พวกเอื้อย หนูจะไปย่างกับหมู่ ตอนเมือ เดี๋ยวให้หมู่ไปส่ง” (พวกพี่ หนูจะไปเดินกับเพื่อน ตอนกลับ เดี๋ยวให้เพื่อนไปส่ง)พอของขวัญบอกอย่างนั้นทำให้ทุกคนต่างแยกย้าย มองซ้ายมองขวาว่าไม่มีใคร ของขวัญจึงเดินไปเคาะกระจกรถคันที่จำได้นายกสุเมธกดเลื่อนกระจกลง แล้วมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าขมวดคิ้วความแปลกใจของขวัญสวมเสื้อแขนยาวสีดำ กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวบนหัวใส่หมวกแก๊ป มีหน้ากากอนามัยสีดำอีกอัน เขานึกว่าโจร ใส่มิดชิดอะไรขนาดนั้นส่วนเขา เสื้อยืดสีขาวเข้ารูป กับกางเกงยีนสีดำพอดีตัว สวมแว่นตากันแดดอีกอัน เซตผมมาอย่างหล่อ ดูดีกว่าของขวัญมากของขวัญเห็นอย่างนั้นถึงกับทำหน้างง “ทำไมนายกถึงไม

หลังจากจบงานประเพณีของหมู่บ้านไป ทุกปีนายกสุเมธจะจัดงานเลี้ยงเพื่อขอบคุณทีมงานของเทศบาลสถานที่จัดงานจัดขึ้นที่คันคายรีสอร์ต รีสอร์ตหลังสีขาวติดทุ่งนาของนายกสุเมธทุกคนต่างแบ่งหน้าที่กันทำ นายกสุเมธที่เป็นพ่องาน รวมทั้งเป็นพ่อครัวด้วย เนื่องจากชอบทำอาหาร ยืนรับของสดจากมือผู้ช่วยลงในกระทะใบโตไปทีละอย่างส่วนของขวัญที่ไม่เก่งเรื่องทำอาหารเลย เพราะมีแม่ที่ชอบเข้าครัว คอยหยิบยื่นสิ่งที่นายกสุเมธต้องการให้ ระหว่างนั้นแอบชื่นชมคนตัวโตอยู่บ่อย ๆ จนอดเอ่ยชมออกมาตรง ๆ ไม่ได้“นายกทำกับข้าวเก่งจังเลยค่ะ” เธอไม่คิดเลยว่านอกจากท่านจะเก่งเรื่องบริหารแล้ว ยังเก่งเรื่องในครัวด้วย ท่าทางคล่องแคล่วว่องไวแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งทำแน่นอน“อยากได้พ่อครัวไปไว้ที่บ้านสักคนไหมล่ะ” นายกสุเมธเหลือบมองของขวัญเล็กน้อย ก็เห็นหญิงสาวถลึงตาใส่เขามาหญิงสาวมองซ้ายมองขวา ตรงนี้ใช่มีเพียงเธอและท่านสองคนสักหน่อย ถึงจะมีเสียงเพลงจากเครื่องเล่นที่ถูกเปิดจนดังก็ตาม แต่เธอกลัวใครมาได้ยิน“ทำไม หรือไม่อยากได้พ่อครัว แต่อยากได้พ่อของลูก”“นายก พอแล้วค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว” ตำหนิท่านไปงั้น แต่ในใจเขินเป็นบ้าเลย พ่อของลูกงั้นเหรอ เธอยัง