All Chapters of สัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ): Chapter 1 - Chapter 10

"น้องชื่อ ‘ของขวัญ’ มาฝึกงานวันแรกครับ" เลขา ‘นายกสุเมธ’ รีบบอก เมื่อเดินตามหลังผู้บังคับบัญชากำลังจะถึงห้องทำงาน ทว่าร่างสูงที่อยู่ด้านหน้ากลับหยุดเดินแล้วมองไปยังฝั่งขวามือ ซึ่งเป็นฝ่ายกองคลังเขาเคยแจ้งนายกสุเมธไปแล้วครั้งนั้นเมื่อเดือนที่แล้ว และได้นำเอกสารให้อีกฝ่ายเซ็นรับทราบตอนนั้นมาแค่ชื่อและรูปถ่าย แต่คราวนี้น้องมาเป็นตัวเป็นตน นายกสุเมธอาจยังไม่ชินตาร่างสูงไม่ตอบอะไรกลับไป เอาแต่มองหญิงสาวรุ่นลูกในชุดนักศึกษาทรงเอตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมดำปล่อยยาว สวมรองเท้าคัทชูสีดำมีส้นแบบถูกระเบียบ กำลังตั้งใจฟังหัวหน้ากองคลังของเทศบาลตำบลคันคายอธิบายอะไรบางอย่างในสมุดสีน้ำเงินอีกฝ่ายเรียนอะไรมาเขาจำไม่ได้ เพราะแต่ละวันมีเรื่องให้ต้องจดจำเยอะมาก แต่ถ้าให้เดา คงเรียนเกี่ยวกับการเงินมา และหัวหน้ากองคลังก็คงกำลังสอนเรื่องงบประมาณกันอยู่"หวัดดีครับพ่อนายก" ‘ป๋อง’ หนึ่งในทีมช่างไฟประจำเทศบาลตำบลคันคายเดินพ้นบันไดชั้นสองขึ้นมา รีบเอ่ยทักพร้อมทั้งยกมือไหว้ผู้บังคับบัญชา และนายกสุเมธก็รีบรับไหว้กลับทันทีนายกตำบลคันคายก็แบบนี้ ไม่ถือเนื้อถือตัวกับลูกน้อง ไม่ว่าใครไหว้ ท่านก็รับไหว้ตอบ ไม่คิดว่าตั

ของขวัญยังคงยืนอยู่ในห้องเพราะไม่กล้าเดินออกไป เผื่อนายกสุเมธยังคุยกับเธอไม่จบหรือเธอจะลองถามท่านดู ว่ามีอะไรจะคุยกับเธออีกหรือเปล่า มันจะเป็นการเสียมารยาทไหมนะ"มีแฟนหรือยัง?""คะ!?" ของขวัญชาไปทั้งตัว เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากนายกเทศบาลตำบลคันคาย ถามเธอมาแบบนี้ ท่านหมายความว่ายังไง"ตอบสิ หรือไม่มีแฟน แต่มีสามี" ถามใหม่ก็ได้ เผื่อมันไม่ตรงใจของขวัญ "มีสามีหรือยัง?"ของขวัญหน้ายู่ แฟนเธอยังไม่มี ให้เอาที่ไหนไปมีสามี ที่ยังเห็นเธอนิ่งไม่ตอบ เพราะไม่คิดว่าจะโดนถามคำถามแบบนี้ต่างหากนายกสุเมธกระตุกยิ้มมุมปาก ยังไม่มีสินะ วางถ้วยกาแฟลงอย่างอารมณ์ดี"โสดมานานแค่ไหนแล้วของขวัญ" ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ของขวัญจะได้เลิกประหม่าสักทีเขาน่ากลัวขนาดไหน ของขวัญถึงมีท่าทางไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำตัวสั่น น่ารักน่าเอ็นดูคนตัวเล็กขมวดคิ้ว ที่ถามเธอว่ามีแฟนไหม ก็ตกใจพอควรแล้วนะ แต่ถามเธอว่า โสดมานานแค่ไหนแล้ว มัน..."ก็ถามแบบนี้ทุกคนไหม" บอกให้เข้าใจก็ได้ว่าใช่ถามแค่ของขวัญเพียงคนเดียว“ทำไม หรือไม่สะดวกตอบ?”"ขะ...ขวัญยังไม่เคยมีแฟนมาก่อนค่ะ" ตอบก็ได้ ท่านบอกถามทุกคนนี่นาคิ้วเข้มเ

ปิ้งป่องสองคนที่อยู่ในครัวหันขวับเมื่อได้ยินเสียงกดออดมาจากหน้าบ้าน เนื่องด้วยตัวบ้านกับประตูรั้วมีระยะห่างกันพอสมควร เจ้าของบ้านจึงให้ช่างมาทำดีกว่าให้ลูกบ้านยืนแหกปากร้องเรียกเวลามาหา เพียงระบุตัวหนังสือตัวโต ๆ เอาไว้ว่า 'กดออดทุกครั้งที่มาติดต่อ' ก็สามารถพบเจอเจ้าของบ้านได้อย่างง่ายดาย"เดี๋ยวกันตาไปดูให้เองจ้ะ" รีบบอกคนที่ทำกับข้าวอยู่ เป็นมือเป็นเท้าช่วยคนพี่ หน้าที่ของเมียนี่ และต่อไปเธอคงได้ทำบ่อยครั้งกันตามองเด็กรุ่นลูกตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกฝ่ายอยู่ในชุดนักศึกษาทรงเอกระโปรงสั้นเลยหัวเข่าขึ้นมานิดหนึ่งผมยาว ผิวขาวเนียน ดวงตากลม จมูกเรียว ริมฝีปากเล็ก มองโดยรวมก็คือ 'สวย' สวยสะพรั่งไปทั้งตัว"มาหาใครคะ?" ปกติเธอคงถามชาวบ้านที่มาว่ามาติดต่ออะไร แต่เพราะเธอไม่แน่ใจว่าเด็กนักศึกษาคนนี้จำเป็นต้องมีธุระกับสามีเธอไหม จึงถามแบบนี้มากกว่านี่นายกเทศบาลตำบลคันคายนะ ไม่ใช่คณะอาจารย์ เธอไม่เห็นว่าคนทั้งคู่ต้องมีเรื่องให้เกี่ยวข้องกัน"เอ่อ..." ของขวัญมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความประหม่า อย่าบอกนะว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นภรรยาของนายกสุเมธ แล้วไหนพี่ปุ๊กหัวหน้ากองคลังถึงบอกว่านายกสุเมธไม่มีภรรยาล่ะ

นายกสุเมธเข้าที่ทำงานเช้ากว่าทุกวัน และรู้สึกอยากได้เครื่องดื่มร้อน ๆ จึงเดินเข้าครัว ทว่ากลับเจอใครบางคนนั่งกินข้าวอยู่ในนี้ด้วย พยักหน้ารับเมื่อเธอยกมือไหว้เขามาของขวัญนั่งกินข้าวเงียบ ๆ ด้วยความประหม่า พอเห็นท่านหยิบถ้วยกาแฟจึงรีบถาม"พ่อนายกจะกินกาแฟหรือเปล่าคะ"นายกสุเมธเหลือบไปมองทางด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าออกมา ยังไม่มีใครมาทำงานสักคน เขาก็ต้องทำเอง"เดี๋ยวขวัญทำให้ค่ะ" ของขวัญรีบลุกเดินไปหยุดอยู่ด้านข้างเพื่อจะชงกาแฟ พี่ปุ๊กกับเลขานายกสุเมธมอบหมายหน้าที่นี้ให้เธอแล้วนี่ และเธอจะทำมันให้ดีถึงเหตุการณ์เมื่อวานยังไม่สามารถเอาออกไปจากหัวได้ แต่เธอยังต้องทำงานร่วมกันกับท่านนี่ คิดว่าการไม่ทำตัวเป็นปฏิปักษ์ต่อท่านมันคงดีกว่านายกสุเมธพยักหน้าแล้วถอยออกมาเล็กน้อย ยืนกอดอกรอเอากาแฟ ระหว่างนั้นลอบมองคนตัวเล็กสลับกับมือเรียวของเธอไปด้วยนี่สินะ เขาถึงว่า 'คนสวย' มองจากมุมไหนก็สวย ไม่ว่าจะด้านหน้า หรือด้านหลัง ของขวัญดูดีไปหมดหาตำหนิอะไรก็ไม่เจอ ไม่มีสักนิด ไม่มีเลย สวยคือสวย ไม่มีคำใดมาเทียบแทน"ได้แล้วค่ะ" ไม่มีอะไรซับซ้อน กาแฟของนายกสุเมธ แค่กาแฟเพียว ๆ สองช้อนชา ชงกับน้ำร้อ

"อ้าวกันตา มากินข้าวเหรอ" หนึ่งคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะกับนายกสุเมธเอ่ยทักหญิงสาวรุ่นน้องเมื่อเจอหน้าที่นี่ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในโต๊ะต่างก็หันไปมองเป็นตาเดียวกัน และโต๊ะใกล้ก็ได้ยินเหมือนกันกันตายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนที่เธอรู้จัก แต่ละคนล้วนอายุเยอะกว่าเธอทั้งนั้น เธอสามสิบแปดปี ส่วนคนในโต๊ะมีแต่รุ่นสี่สิบอัพ"ใช่จ้ะ กันตาได้ยินว่าพี่เมธจะพาลูกน้องมากินข้าวที่นี่ ก็เลยมาเจอที่ร้านอาหารจ้ะ"เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนในโต๊ะต่างขมวดคิ้ว และมองนายกสุเมธกันเป็นตาเดียวกัน กันตาพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไงแต่ละคนต่างรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของนายกสุเมธว่าเป็นมาอย่างไร เพราะส่วนใหญ่มีแต่คนบ้านเดียวกันทั้งนั้นทุกคนรู้ว่านายกสุเมธเคยแต่งงานอยู่กินกันกับกันตามาก่อน ก่อนที่จะมาเจอแม่ของเมษาและแม่ของลูกเสียไปนานหลายปีแล้ว แต่นายกสุเมธก็ยังไม่รับใครเข้ามาแทนที่แต่คราวนี้มันยังไง ถึงกลับไปยุ่งเกี่ยวกับอดีตเมีย หรือถ่านไฟเก่ายังร้อนก็แน่สิ กันตาเองก็ยังสวยขนาดนี้ ของมันเคย ๆ จะเมินเฉยก็ยังไงอยู่"กันตาขอแจ้งข่าวดีพี่ ๆ เลยแล้วกันนะจ๊ะ กันตาคุยกับพี่เมธแล้วจ้ะ ว่าเราจะกลับมาเป็นผัวเมียกัน""ฮะ?" ทุกคนต่างอุท