All Chapters of สัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ): Chapter 31 - Chapter 40

“ขวัญ ทำไมไม่ดื่ม” แก้วเหล้าของคนอื่นเติมแล้วเติมอีก ส่วนของของขวัญแก้วเดียวยังไม่พร่องลงไปสักนิด มิหนำซ้ำน้ำแข็งละลายจนแทบมองไม่เห็นสีของเหล้า“ขวัญดื่มไม่เก่งค่ะพี่ปุ๊ก” ของขวัญทำหน้าเหยเก ปกติเธอก็ไม่ใช่สายดื่มนี่นา“มันจะไปยากอะไรขวัญ มา ชนแก้วกัน” ปุ๊กเมาได้ที่ หยิบแก้วตัวเองมาชนกับน้อง และบังคับให้ของขวัญดื่มจนหมด หญิงสาวต้องทำตามอย่างปฏิเสธไม่ได้“เติมเหล้าให้ของขวัญหน่อย” ปุ๊กหันไปบอกเพื่อน ของขวัญรีบห้ามเอาไว้“พะ...พอแล้วค่ะพี่ปุ๊ก ขวัญกลัวเมา”“ก็เราจะดื่มให้เมาไง” วันนี้นายกสุเมธอนุญาตให้ทุกคนพักที่รีสอร์ตได้ เพราะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย ฉะนั้นไม่ต้องกลัวกลับบ้านไม่ไหว เพราะไม่ได้กลับอยู่แล้วคันคายรีสอร์ตวันนี้ไม่มีแขกมาพัก เนื่องจากนายกสุเมธให้คนทางเทศบาลเข้าพักแทน เพราะไม่อยากให้พนักงานตัวเองเมาแล้วต้องขับรถกลับบ้านกันเห็นไหม นายกสุเมธใส่ใจพนักงานที่เทศบาลจะตาย ไม่งั้นใครต่อใครก็คงไม่ชื่นชมนายกสุเมธกันหมดหรอก“ตะ...แต่ขวัญ” ของขวัญไม่กล้าบอกตรง ๆ ว่า ไม่ใช่แค่เธอดื่มไม่เก่ง แต่เธอไม่กล้าดื่มเยอะด้วย เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้าน หากเธอเมา แล้วใครจะดูแลเธอถึงไม่ต้องกลับบ้านก

ของขวัญตื่นขึ้นมาในตอนสายของอีกวัน ด้วยความรู้สึกปวดตัวสุด ๆ แถมยังปวดตุบ ๆ ที่ช่องท้องมาเป็นระยะเธออยากเข้าห้องน้ำ ทว่าลุกเดินไม่ไหว แค่จะพลิกตัวยังทำไม่ได้เลยมองหาคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ว่าท่านไปไหน แต่ไม่นานร่างสูงก็เดินเข้ามาพร้อมถุงกับข้าวในมือ ท่านวางลงบนโต๊ะแล้วเดินมาอุ้มเธอลุกจากที่นอน"ขะ...ขวัญปวดฉี่ค่ะ" บอกกับคนตัวโตเมื่อคิดว่าท่านคงจะพาเธอไปกินข้าวนายกสุเมธพาของขวัญเดินเข้าห้องน้ำแทน วางเธอนั่งลงที่ชักโครก ก่อนจะยืนเอามือกอดอกรอของขวัญเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความประหม่า จะให้เธอฉี่ให้ท่านได้ยินด้วยเหรอ เธอไม่กล้า มันรู้สึกอาย"นะ...ยก""จะฉี่ไม่ฉี่?"ของขวัญเลือกอะไรไม่ได้ ดึงสายตากลับมาแล้วทำธุระตัวเองให้เสร็จระหว่างนั้นทั้งปวดและแสบในเวลาเดียวกัน ขาของเธอสั่น ลองเอามือแตะที่น้องสาวของตัวเองก็รู้สึกว่ามันบวมวางหัวฉีดกลับคืน ทำท่าจะลุกขึ้นยืน ทว่าร่างสูงกลับอุ้มเธอขึ้นจากพื้น แล้วนำเธอไปวางบนเก้าอี้สำหรับมุมกินข้าวมองเขาหยิบถุงกับข้าวมาแกะออก แล้วเทใส่ในถ้วย ก่อนจะเลื่อนมาตรงหน้าเธอ พบว่าเป็นโจ๊กหมูเด้งของขวัญที่หิวข้าวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงลงมือกินข้าวเงียบ ๆ ท

@เทศบาลตำบลคันคายของขวัญมาฝึกงานทั้งที่ยังไม่รู้จะเอายังไงดีเรื่องพ่อ แต่เธอคงอยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ได้เพราะหมดวันลาแล้วหน้าที่ของเธอในทุก ๆ เช้าก็คือต้องชงกาแฟเข้าไปให้นายกสุเมธ จึงทำให้เธอมายืนอยู่ในครัวตักกาแฟสองช้อนชาลงในถ้วย กับน้ำร้อนประมาณครึ่งถ้วย คน ๆ และวางบนจานนำไปเสิร์ฟก๊อก ก๊อก ก๊อกของขวัญยกมือขึ้นเคาะ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป แล้วปิดลงตามเดิม เหลือบมองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเราไม่เจอหน้ากันสามวันเต็ม ๆ ไม่รู้ว่าท่านคิดถึงเธอบ้างไหมแต่ถ้าคิดถึง คงเข้ามากอด มาหอม มาลวนลามเธอแล้วสิ ถึงเธอจะแอบกังวลว่าใครจะมาเจอ แต่เธอก็ชอบที่ท่านทำเหมือนว่าคลั่งไคล้เธอของขวัญพยักหน้าอย่างเข้าใจ ว่าเป็นอย่างที่เธอคิด นายกสุเมธไม่เอ็นดูเธอแล้ว ก่อนจะเอากาแฟไปวางให้แล้วเดินออกจากห้อง ในอกร้อนรุ่มราวกับภูเขาไฟลูกใหญ่ที่มันกำลังปะทุ แน่นอน มันไม่ต่างจากน้ำตาของเธอที่หล่นออกมาของขวัญนั่งทำงานเงียบ ๆ กับม่านน้ำตาที่บดบังแทบมองไม่เห็นตัวหนังสือบนหน้าจอโน้ตบุ๊ก"ขวัญดูนี่ให้พี่หน่อย"“ค่ะพี่ปุ๊ก” ของขวัญตอบรับเสียงสั่น ก่อนจะหันเอาไปเอกสารกับคนพี่ และปุ๊กก็ต้องตกใจที่เห็นน้องร

ของขวัญยกมือไหว้ท่าน และอีกฝ่ายก็รับไหว้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อฝ่ายนั้นเดินมานั่งเบียดเธอทั้งที่โซฟาออกกว้างขวาง แถมยังเอามือมาโอบไหล่เธอหดคอหนีเมื่อท่านทำท่าจะหอมลงมาที่ข้างแก้ม จึงทำให้มันโดนที่หูของเธอแทนนายกพิเชษฐ์ขำออกมาเมื่อเห็นท่าทางของขวัญ หวงตัวขนาดนี้ แต่ก็ยังมาเจอเขาได้นะแต่ถ้าให้เดา ของขวัญคงกำลังตกที่นั่งลำบากจริง ๆ ขนาดแฟนตัวเองยังช่วยไม่ได้ ไม่งั้นไม่ยอมลงทุนมาหาเขาเองแน่แต่เขาจะไม่ถามหรอกว่าของขวัญมีปัญหาอะไร แฟนเธอว่าไหม เขาไม่จำเป็นต้องรับรู้ในสิ่งนั้น“ขวัญอยากได้เท่าไหร่บอกมาเลย”ของขวัญค่อนข้างตกใจกับคำพูดตรง ๆ ของท่านพิเชษฐ์ แต่ก็ดี เธออยากรีบพูดเหมือนกัน“แสนหนึ่งค่ะ”“แสนเดียวเองเหรอ?” นายกพิเชษฐ์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ทำไมของขวัญไม่เห็นโลภมากอย่างคนอื่นเลย“น้อยไปหรือเปล่า ฉันให้ขวัญได้มากกว่านั้นเลยนะ เพราะขวัญต้องนอนกับฉันเดือนหนึ่ง”“เดือนหนึ่งเลยเหรอคะ!?” ของขวัญตกใจ เธอคิดว่าแค่ครั้งเดียวซะอีก“ทำไมล่ะ?” นายกพิเชษฐ์เลิกคิ้ว เพราะจากสถิติที่เขาทำมา เขาไม่เคยเบื่อใครไวกว่านั้นเลยนะ และก็ไม่คิดว่าจะกินใครเกินสามเดือนอีกเหมือนกัน เพราะหลังจากนั้

ตกเย็น นายกสุเมธพาของขวัญเข้าไปในตัวจังหวัด และเหมือนเดิม ของขวัญใส่เสื้อแขนยาวสีดำตัวโคร่งที่คลุมชุดนักศึกษาเอาไว้ทั้งชุด สวมหมวกแก๊ปอีกหนึ่งใบส่วนนายกสุเมธ ไม่ได้ปกปิดตัวตน กลับกันยังเดินทำหน้าหล่อ ๆ จับมือของขวัญพาเข้าลิฟต์ เขาจองโต๊ะที่ชั้นดาดฟ้าของทางโรงแรมเอาไว้ ตั้งใจพาอีกคนมานั่งเอาบรรยากาศ และกินอาหารอร่อย ๆ ด้วยกันทั้งคู่นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน และไม่นาน อาหารที่นายกสุเมธสั่งเอาไว้ตั้งแต่โทรมาจองโต๊ะก็ถูกนำมาเสิร์ฟต่างฝ่ายต่างลงมือกินข้าว นายกสุเมธจิบไวน์เบา ๆ ไปด้วย บวกกับฟังเพลงโรแมนติก ส่วนของขวัญ รับแค่น้ำผลไม้ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่นายกสุเมธสังเกตเห็นว่าข้าวในจานของหญิงสาวลดลงไปหน่อยเดียว แถมของขวัญที่เคยร่าเริงสดใสกลับดูเงียบผิดปกติความจริง ก็แปลกตั้งแต่เมื่อเช้าหรือของขวัญจะยังงอนที่เขาทำเมินใส่เธอ โอเค เขาผิดเองกดอะไรบางอย่างในมือถือ ไม่นานก็มีดอกกุหลาบสีขาวช่อโตมาส่งนายกสุเมธรับมาแล้วเดินไปคุกเข่าลงข้าง ๆ ของขวัญ ทำเอาหญิงสาวตกใจ“นะ...นายก”“ฉันขอโทษที่ทำพฤติกรรมที่ไม่น่ารักใส่ขวัญ และขอโทษที่วันนั้นทำรุนแรงไป” เขาหมายถึงตอนที่ร่วมรักกับของขวัญในรีสอ