LOGINChapter 6
รีบ ๆ ทำให้มันจบ ๆ ไปซะ
“หนูไม่มีวันครางเด็ดขาด...”
ณารินทร์ตัดสินใจเอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ท้าทายคนใจร้ายที่กำลังรุกรานเสื้อผ้าบนเรือนร่างของเธออย่างไม่เกรงกลัว
“ทำไม? ... ทีเวลาอยู่บนเตียงกับมัน ยังครางออกมาเสียงดังลั่นได้ขนาดนั้นเลยล่ะ!”
“พี่ก็รู้ดีว่าทำไม... เราสองคนไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะ นาเป็นน้องสะใภ้ของพี่ ในขณะที่ตอนนี้พี่เองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว เราไม่ควรทำเรื่องแบบนี้!”
คนอายุน้อยกว่าว่าพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับไม่อยากพานพบใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เธอเพียงแค่ต้องการซ่อนเร้นความหวั่นไหวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของตัวเองก็เท่านั้น
“ก็แล้วเพราะใครล่ะที่ทำให้มันต้องกลายเป็นแบบนี้... เพราะใครล่ะนานะ!”
“...”
“พี่ถามว่าทำไม! ทำไมนาต้องหนีพี่ไป แถมยังบล็อกทุกช่องทางไม่ให้พี่ติดต่อได้เลย!”
คนถูกต้อนยังคงเลือกที่จะนิ่งเงียบ ซ้ำยังดื้อแพ่งไม่ยอมหันหน้ากลับมาสบตาเหมือนเก่า ขับให้อัคนีเริ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความหงุดหงิดต่อความดื้อรั้นไม่ยอมปริปากของคนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ผละออกจากกายเล็กชั่วคราว สร้างความโล่งใจให้ณารินทร์ได้เพียงไม่กี่วินาที
ทว่าความโล่งใจนั้นก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างสูงสง่าย่างสามขุมกลับเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง พร้อมกับกล่องขนาดย่อมในอุ้งมือ...
กล่องใบนั้นที่หญิงสาวคุ้นตาดีจนเผลอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกระถดเรือนร่างหนีตามสัญชาตญาณความหวาดกลัว
“เธอก็รู้นะ... ว่าถ้าเป็นเด็กดื้อ จะต้องเจออะไร”
เสียงแหบพร่าของอัคนีเอ่ยถามขึ้นอย่างเยือกเย็น พร้อมกับมือคู่ใหญ่ที่จัดการปลดหัวเข็มขัดหนังราคาแพงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนหน้าที่ของมันให้กลายมาเป็นเครื่องพันธนาการรวบข้อมือทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเอาไว้แทน
“พะ... พี่ไฟ หยุดคิดที่จะทำแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!”
“ในเมื่อไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด... พี่จะคอยดูว่าเธอจะทนได้สักกี่หวด!”
พูดพลางหยิบวัตถุบางอย่างออกจากกล่องตรงหน้า... ไม้เรียวแท่งยาวปลายไม้หุ้มด้วยเนื้อหนังอย่างดีสีแดงสดที่ณารินทร์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ส่งผลให้คนน้องหน้าตาตื่น ยิ่งได้เห็นมือหนาลูบไล้ไปตามความยาวของลำไม้ แล้วก้มลงสูดดมกลิ่นหนังที่หุ้มอยู่เข้าเต็มปอดด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้ม เธอก็ยิ่งใจเต้นระรัวรุนแรง
แต่ไม่ได้เต้นเพราะความหวาดกลัวเลยสักนิด... เพราะในเวลานี้ ภายในหัวสมองของเธอเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ชวนหวามไหวในอดีตที่แล่นย้อนกลับเข้ามาโจมตีอย่างหนักหน่วง
“พะ... พี่ไฟ...”
ชายหนุ่มผู้ถือครองไม้เรียวเดินเข้าไปหาเด็กดื้อที่นั่งมองเขาตาปริบ ๆ ก่อนจะจงใจใช้ปลายไม้เรียวเลื่อนไล้ไปตามท่อนแขนขาวนวลแผ่วเบา สัมผัสเยือกเย็นทว่าปลุกเร้ากระตุ้น ส่งผลให้อาการต่อต้านของณารินทร์ค่อย ๆ ถูกอารมณ์หวามไหวในร่างกายกลืนกินลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเผลอส่งหยาดเสียงครางตามใจคิดหลุดรอดออกมา
“อื้อ… อาจารย์…”
เสียงแผ่วเบาราวกับลูกแมวช่างอ้อน ยามเมื่อความทรงจำในฐานะ ‘ศิษย์-อาจารย์’ เข้าครอบงำสติ
“อะไรกัน... ยังไม่ทันไรก็ครางเรียกอาจารย์ออกมาซะแล้ว ไม่เห็นเก่งอย่างที่ปากพูดเลยนี่นา”
ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มร้ายกาจ ก้มลงไปขบงับแผ่วเบาที่ใบหูเล็กนิ่ม ซึ่งเขาล่วงรู้ดีที่สุดว่าเป็นพิกัดที่ทำให้อีกฝ่ายวาบหวิวเพียงใด ส่งผลให้คนใต้ร่างถึงกับขนลุกซู่ จนต้องเอียงหนีสัมผัสร้ายกาจนั้นอย่างสิ้นท่า
“ลุกขึ้นไปที่หน้ากระจกหน่อยสิครับ อาจารย์อยากเอาท่ายืน แล้วก็ท่านั้นมันฟาดก้นได้ง่ายด้วย”
“ไม่ค่ะ!... อะไรทำให้คุณคิดว่าหนูจะต้องทำตามคำสั่งของคุณ!” ณารินทร์เค้นเสียงประท้วงอย่างไม่ยินยอม
“งั้นเอางี้... ถ้าเธอไม่ทำ พี่จะเดินไปหาไอ้พฤกษ์เดี๋ยวนี้เลย ไปบอกมันกับปากว่าเราสองคนเคยเป็นอะไรกันมาก่อน”
“พี่ไฟ!” คนงามเผลอตะเบ็งเสียงด้วยความตกใจ
“เอาแบบนั้นดีไหม... จะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำกัน”
“ไม่เอานะคะ!”
หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ทันทีอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาทำตามคำขู่อันป่าเถื่อนนั้นได้เด็ดขาด เพราะเธอรู้แก่ใจดีว่าผู้ชายใจร้ายคนนี้พูดจริงทำจริงแน่ ๆ
ท้ายที่สุด โต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจกบานใหญ่จึงกลายสภาพเป็นที่สำหรับเกาะยึดของเหยื่อตัวน้อย
พี่ชายของแฟนหนุ่มก้าวสามขุมตามมาทาบทับร่างกำยำแนบชิดติดแผ่นหลังของเธอทันทีอย่างคุกคาม
พรวดเดียว!
อุ้งมือคู่ใหญ่ดึงรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วลงไปกองรวมกันอยู่ที่ข้อเท้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตลบชายชุดนอนเนื้อบางขึ้นไปกองไว้เหนือเอวคอดกิ่ว เผยให้เห็นบั้นท้ายนวลงามงอนสะดุดตาจนชวนให้อัคนีกระหายอยากจะฝากรอยประทับสีชาดเอาไว้ใจจะขาด
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เสียงหวดจากแส้หุ้มหนังดังตามมาติด ๆ กันถึงสามครั้งซ้อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมระคนไปกับความวาบหวาม ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับต้องสูดปากครางซีดพร้อมกับแอ่นตัวไปข้างหน้ารับแรงอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา
“พี่ไฟ เบามือหน่อยสิคะ! รอยแส้นี่ถ้าพฤกษ์เห็นเป็นเรื่องแน่ เพราะมันกลบเกลื่อนไม่ได้แบบรอยจูบนะคะ!”
กึด!...
หูแว่วได้ยินเสียงกรามขบอัดเข้าหากันจนเกิดเสียง อัคนีแสดงสีหน้าเย็นชา ชายหนุ่มไม่ชอบใจอย่างรุนแรงที่เธอพูดจาถึงชายอื่นต่อหน้าเขาในเวลานี้ ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นน้องชายแท้ ๆ ร่วมสายเลือดของเขาเองก็ตามที!
เขาโยนแส้ทิ้งไปกับพื้น ฝ่ามือร้ายกาจซุกซนของคนที่ทาบทับอยู่ด้านหลัง เลื่อนมาบดบี้เค้นคลึงเขี่ยตวัดยอดอกสีหวานจนขึ้นตุ่มไตแข็งขืนอย่างช่ำชอง ซึ่งณารินทร์ไม่ได้สวมใส่บราเซียอยู่แล้วก่อนหน้านี้ ในขณะที่ฝ่ามือหนาอีกข้างก็บีบคางมนของเธอเอาไว้แน่น บังคับให้ใบหน้าหวานต้องจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองและเขาผ่านกระจกบานตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำซับสีเลือดขึ้นมาดื้อ ๆ ยามเมื่อดวงตากลมโตมองเห็นภาพอันล่อแหลมของตนเองที่สะท้อนออกมา ยิ่งได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาอันเปี่ยมล้นไปด้วยความต้องการของอัคนีในระยะประชิดขนาดนี้ สติของเธอก็ยิ่งเตลิด
“ดูหน้าตัวเองก่อนสิ... หน้าแบบนี้มันบอกว่าต้องการอาจารย์อยู่ใช่ไหมนะ หืม?”
“จะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำเถอะค่ะ... เดี๋ยวพฤกษ์ตื่น”
ณารินทร์กัดฟันเอ่ยบอกออกไปในที่สุด หญิงสาวรับรู้ชะตากรรมแล้วว่าอย่างไรเสียในค่ำคืนนี้เธอก็ไม่มีวันต่อต้านอำนาจของซาตานตนนี้ได้ สู้เข้าร่วมและยอมตามใจเขาให้มันจบ ๆ สิ้น ๆ ไปเสียยังดีกว่า เธอจะได้รีบพาร่างกายอันบอบช้ำนี้กลับออกไปจากเรื่องราวบัดซบนี้เสียที
“อะไรกัน... เธอก็รู้นี่ ว่าพี่ไม่ชอบทำลวก ๆ ให้มันจบ ๆ ไป” อัคนีแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า
“แต่พี่เลือกไม่ได้นี่คะ... หรืออยากให้เรื่องมันแดงออกมา?”
ถึงคราวที่คนอายุน้อยกว่าจะเป็นฝ่ายเอ่ยร้องเตือนสติเขาบ้าง ถึงแม้เธอจะรู้ดีแก่ใจว่าถ้อยคำของตนคงไม่สามารถฉุดรั้งคนเอาแต่ใจคนนี้ได้มากนักก็ตามที
“ไม่นี่... พี่ก็ไม่ได้สนอยู่แล้ว ตอนนี้พี่สนแค่ต้องการให้เธอร้องครางหาพี่เหมือนเมื่อก่อนเท่านั้นแหละ!”
สิ้นประโยคอันร้ายกาจ ชายหนุ่มก็ลากก้านนิ้วเรียวยาวลงไปบดบี้หยอกเย้ากับรอยแยกกึ่งกลางเนินเนื้อสาวอันฉ่ำชื้นทันที ณารินทร์รีบขบเน้นริมฝีปากอิ่มเข้าหากันแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความต้องการอันน่าอายออกมาทางสีหน้า ทว่ามันช่างเป็นเรื่องยากเย็นเหลือเกินในยามที่ก้านนิ้วร้ายเริ่มปัดป่ายแถมยังจงใจบดขยี้ซ้ำ ๆ ตรงจุดอ่อนไหวที่ไวต่อสัมผัสที่สุดอย่างจงใจ
“แฉะไวเชียว... อยากมากสินะครับ” ชายหนุ่มร้องถามเสียงกระเส่าพร่า ยามเมื่อจุดอ่อนทั้งหมดของเธอตกอยู่ในกำมือของเขาเรียบร้อยแล้ว “เด็กนิสัยไม่ดี...”
ไม่นานนัก แกนกายใหญ่โตอันร้อนผ่าวก็ถูกงัดออกมาอวดโฉมสู่โลกภายนอกด้วยฝ่ามือหนาเพียงข้างเดียว ในขณะที่กางเกงของเขายังไม่ถูกถอดเลื่อนหลุดออกจนหมดด้วยซ้ำ สันจมูกโด่งคมก้มลงซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายสาวที่แสนคิดถึงระคนโหยหาตรงซอกคอและกกหูจนชุ่มปอด
ฝ่ามือร้ายจัดการชักรูดเปิดส่วนหัวหยักรูดรั้งอยู่สองสามครั้งเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะกดจมลงหาปากทางเข้าออกที่หลั่งน้ำหวานไหลเยิ้ม แล้วจึงโน้มกายลงไปกระซิบสั่งชิดใบหูของผู้มีสถานะเป็นแฟนของน้องชายด้วยกระแสเสียงจอมบงการ
“อ้าขา...”
เขาบอกเสียงพร่าชิดติดผิวเนื้อเพราะปากทางอันคับแคบทำเอาหาทางเข้ายากพอสมควร ณารินทร์หลับตาลงข่มความอายก่อนจะค่อย ๆ แยกเรียวขาคู่สวยออกห่างจากกัน แล้วจึงแสร้งยกสะโพกมนขึ้นให้อีกฝ่ายสอดใส่ส่วนหัวหยักหาทางฝังตัวเข้ามาได้สะดวกขึ้น
อุ้งมือคู่ใหญ่กดศีรษะของหญิงสาวลงให้แนบติดกับโต๊ะเครื่องแป้งด้านหน้า ก่อนจะอาศัยจังหวะนั้นสอดใส่แทรกความแข็งขืนเข้าสู่ความโพรงอุ่นอย่างรวดเร็วจนคนใต้ร่างไม่ทันได้ตั้งตัว!
ปึก! พรวด!!!!
“อื้อ!...”
“อ่าส์... ฟิตเหมือนเดิม เอากันดุเดือดขนาดนั้นก็ยังไม่สึกหรอไปเลยสักนิดงั้นเหรอ? ซีดส์...”
อาจารย์หนุ่มครางพร่าออกมาทันทีที่สามารถเติมเต็มเข้าไปจนมิดลำ ความบีบรัดคับแน่นที่ห่างหายไปนานปีทำเอาเขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น โพรงเนื้ออุ่นร้อนภายในตอดขมิบตุบ ๆ ต้อนรับสิ่งแปลกปลอมจนชายหนุ่มรู้สึกเสียวแล่นริ้วไปถึงปลายเท้าแล้วในเวลานี้
“อึก... ทำไมไม่ป้องกันคะ... อ๊าา อ๊ะ อ๊ะ อาจารย์...”
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยปากประท้วงจนจบประโยค บั้นเอวดุดันของคนตัวโตก็เริ่มเปิดฉากสาวเข้าออกตอกอัดทันที ความคับแคบกำลังเล่นงานให้อัคนีต้องเงยหน้าสูดปากครางระบายความเสียวซ่าน ก่อนจะก้มลงไปกระซิบถ้อยคำร้ายกาจข้างใบหูของเธอ
“ใส่ทำไมครับ? เอากับเธอพี่ไม่เคยใส่ถุงเลยสักครั้งนี่นา พี่จะเอาสดแบบนี้ทุกครั้งและจะแตกในทุกครั้งด้วย... เธอก็รับผิดชอบตัวเองไปสิ!”
ความเอาแต่ใจอันดิบเถื่อนของเขามันช่างน่ากลัวและอันตรายเหลือเกิน ทว่าเสียงกระซิบจอมบงการที่พ่นรดซอกคอนั้น มันกลับแปรสภาพเป็นยากระตุ้นชั้นดีที่ปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ในตัวเธอให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ณารินทร์ไม่อาจเถียงได้เลยว่าในเวลานี้ ตัวเธอกำลังมีอารมณ์ร่วมตอบรับสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง
มือน้อยทั้งสองข้างเกาะยึดขอบโต๊ะเครื่องแป้งเอาไว้แน่นในขณะที่ใบหน้าหวานแนบลงไปกับความเย็นชืดของแผ่นไม้ และเริ่มขยับหยัดสะโพกมนสวนรับเพื่อให้แท่งกายแกร่งกระแทกกระทั้นเข้ามาลึกจนสุดลำกายทุกครั้ง
Chapter 34โชคดีที่สุดในโลก“ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับเธอ... แต่คืนนี้พี่ก็จะเข้ามาเข้าหอกับเธอให้ได้ เชื่อมั้ยครับนานะ”คนเจ้าเล่ห์ยังไงก็เป็นคนเจ้าเล่ห์อยู่วันยังค่ำ อัคนีมองเจ้าสาวหมาด ๆ ตรงหน้าด้วยสายตาแพรวพราว ดุดัน คลั่งรักที่เหมือนจะกลืนเธอลงท้องไปให้ได้หากแต่ว่ามันแฝงไปด้วยความแสนรักแสนหวงจนคนถูกมองเขินหน้าแดงไปหมด“อะ แฮ่ม... ไม่รอเจ้าบ่าวอย่างผมเลยเหรอครับคุณเพื่อนเจ้าบ่าว”พฤกษ์ที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำเข้ามาเอ่ยปากทักประชดเสียงเรียบ แววตาอบอุ่นที่เขามองตรงมายังคนรักของตัวเองยังคงเหมือนวันแรกที่ขอเธอเป็นแฟนไม่มีผิดเปลี่ยน มันเป็นสายตาที่อบอุ่นและช่วยเยียวยาหัวใจของณารินทร์ เป็นแสงสว่างที่คนในชุดเจ้าสาวไม่เคยลืมเลือน เพราะถ้าไม่มีพฤกษ์ในวันนั้นก็คงไม่มีเธอในวันนี้สองคนพี่น้องไม่รอให้เจ้าสาวได้พูดอะไรอีก พวกเขาขยับเข้าประกบขนาบข้างเมียป้ายแดงทันที ทั้งมือปลาหมึกระรัวยังลากวนปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างอย่างสามัคคีกัน“อื้อ... นี่รวมหัวกันแกล้งนาอีกแล้วนะ ยังไม่ถึงสามเดือนดีเลยนะคะ” เธอประท้วงเสียงสั่น“สามเดือนแล้วต่างหากบี๋ จำวันผิดหรือเปล่า? เพราะเค้าตั้งใจเลือกวันฤกษ์แต่งงานหลัง
Chapter 33เข้าหอสามคนบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของอัคนีอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่สะดวก แสงไฟสีสลัวขับเน้นความตึงเครียดระหว่างชายหนุ่มภูมิฐานและคู่หมั้นสาวไฮโซที่กำลังยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อัคนีพยายามทอดถอนหายใจและใช้ความใจเย็นที่ค่อนข้างหาได้ยากเอ่ยปากเจรจา หวังจะกล่อมให้เธอตกลงถอนหมั้นกันด้วยดีโดยไม่ต้องมีปากเสียง ทว่าเสียงแหลมเฟี้ยวอันเอาแต่ใจของปิ่นมุกกลับตวาดลั่นตัดบทขึ้นมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร“ไม่ยอมค่ะ! ยังไงปิ่นก็ไม่มีวันถอนหมั้นเด็ดขาด! พี่ไฟคิดจะเขี่ยปิ่นทิ้งง่าย ๆ แล้วไปเสวยสุขคนเดียว ทิ้งให้ปิ่นกลายเป็นม่ายขันหมากให้คนเขานินทาลับหลังงั้นเหรอคะ ไม่มีวัน!”หญิงสาวไฮโซโวยวายฟาดงวงฟาดงา มือเรียวสวยทุบลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีเสียงดังปัง ดวงตาคู่กลมโตจ้องมองคู่หมั้นหนุ่มรุ่นพี่อย่างเคียดแค้น“ใจเย็น ๆ แล้วฟังพี่นะปิ่นมุก” อัคนีเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นัยน์ตาคมปลาบอ่านยากยังคงนิ่งสนิทตามสไตล์ผู้คุมเกม “การฝืนหมั้นกันต่อไปโดยไม่ได้รักกัน มันไม่ได้ส่งผลดีกับธุรกิจของฝั่งเธอเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพ่อของเธอเพิ่งทำเรื่องเสี่ยง ๆ ลงไป...”“อย่าเอาเรื่องอื่นมาอ้
Chapter 32เชื่อมือพี่"งั้นขอใช้ปากนุ่ม ๆ ของเมียปลดปล่อยหน่อยนะครับ" คนน้องว่าพร้อมกับยืดกายขึ้นเต็มความสูง จนความอุ่นร้อนผงาดง้ำชี้หน้าของแฟนตัวเล็ก ความแข็งไม่ต่างจากของคนพี่ที่ยัดเยียดอยู่ในมือนุ่มของเธอเวลานี้ มวลอารมณ์พลุ่งพล่านที่ถูกกระตุ้นเร้าจากสองชายพร้อม ๆ กัน มันช่างรุนแรงยิ่งกว่าทุกทีณารินทร์ใช้มือข้างที่เหลือเอื้อมไปจับกุมแกนกายแกร่งของคนน้องมาชักรูดขึ้นลงประคองจังหวะขยับ ไม่ต่างจากที่กำลังปรนเปรอให้อาจารย์หนุ่มคนพี่"เอาเข้าปากครับคนดี... ส่วนของผัวน้อยก็ใช้แค่มือพอเนอะ" พฤกษ์ถือดีเคลมสิทธิ์เหนือกว่าตามประสาแฟนหนุ่ม เขาย่อมต้องได้ใช้งานริมฝีปากนุ่มชุ่มฉ่ำของแฟนสาวมากกว่าคนพี่อยู่แล้ว คิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นก็เป็นเวลาเดียวกับที่กวางน้อยยอมอ้าเรียวปากรับตัวตนขนาดยักษ์ของเขาเข้าไปอย่างไม่เกี่ยงงอน"อื้อ... อ่อก! อ่อก...""แม่งเอ๊ย... ไอ้พฤกษ์ไอ้น้องเวร!" อัคนีสบถด่าหัวเสีย ลำคอหนาแห้งผาก ใจจริงอยากจะจับกระแทกให้แตกคาเตียงใจจะขาด แต่ดันติดตรงที่คุณหมอสั่งห้ามเด็ดขาดนี่แหละ ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ยอมให้มือนุ่ม ๆ ของเธอปรนเปรอแทน "อืม... มืออย่าหยุดนานะ หรือว่าเธอรักผัวไม
Chapter 31ตกลงกันได้แล้วคนน้องบรรจงพรมจูบซับน้ำตาให้อีกฝ่ายในอ้อมแขนจนทั่วใบหน้าอย่างอ่อนโยน โดยไม่ลืมเงยหน้ามาสบตากับพี่ชายร่วมสายเลือด เมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นทำหน้าบูดบึ้งคิ้วขมวดขึ้นมา พฤกษ์ก็พลันนึกเข้าใจไปว่า พี่ชายกำลังไม่พอใจที่ตนเอาแต่แสดงความรัก กอดฟัดเมียอยู่ฝ่ายเดียว จึงได้ทีเอ่ยปากเยาะเย้ยไปตามประสา"เป็นอะไรไปพี่ไฟ นี่เมียผมนะ อย่ามาทำสีหน้าหึงหวงจนเกินหน้าเกินตาไปหน่อยเลย""พี่ไม่ได้หึงแก... แต่หึงคนอื่นต่างหาก" ปลายเสียงของคนพี่ฟังดูขึ้นจมูกติดหยิ่งอยู่หน่อย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงฟอร์มจัด ไม่ยอมบอกออกมาถึงเหตุผลที่ชักสีหน้าบูดบึ้งอยู่ดี จนพฤกษ์ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามคนในอ้อมกอดแทนว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกณารินทร์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะเอ่ยบอกเล่าเสียงราบเรียบ เหมือนดั่งเอ่ยเรื่องราวปกติทั่วไป"ก็แค่คุณอาเธอร์มาส่งเอง พี่ไฟทำตัวเป็นขี้โมโหเหมือนคนเป็นวัยทองไปได้ คนรู้จักกันแท้ ๆ ค่ะ""คนรู้จักที่จ้องจะงาบเธอน่ะนะ" อัคนีสวนกลับทันควัน"พูดจาอะไรน่าเกลียดจัง เขาไม่ได้มีนิสัยแบบพี่ไฟนะคะ ถ้าเขาคิดจะงาบนาจริง คงไม่พามาส่งถึงมือพี่หรอก จับงาบไปตั้งแต่ตอนที่หนีพวกพี่ไปแล้ว
Chapter 30กลยุทธ์ในการง้อเมียไม่นานนัก หญิงสาวก็บึ่งมาถึงยังโรงพยาบาลเอกชนตามพิกัดที่อัคนีโพสต์เอาไว้ สองขาเรียวรีบวิ่งตรงลิ่วไปหาคนป่วยทันที หลังจากที่เธอเอ่ยปากถามระบุแค่ชื่อจากนางพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงถามรายละเอียดอาการบาดเจ็บต่อเลยสักนิด ด้วยความตระหนกตกใจจนสมองขาวโพลน จึงทำให้ไม่รู้เลยว่าฝ่ายนั้นเป็นหนักมากน้อยขนาดไหน จนกระทั่ง...ณารินทร์ที่อยู่ในอารมณ์พะว้าพะวังเต็มไปด้วยความห่วงใยถึงกับชะงักกึกกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า!ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาดีสองคนกำลังนั่งเอกเขนกเคี้ยวขนมมันฝรั่งทอดกรอบ พลางเปิดทีวีจอยักษ์อัดเทปบันทึกการถ่ายทอดสดฟุตบอลคู่เด็ดดูกันอย่างออกรสออกชาติ ราวกับพวกเขากำลังพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในห้องของโรงแรมหรูไม่มีผิด มีการพูดคุยหัวเราะร่าเฮฮาเสียงดังลั่นห้อง คนน้องสวมชุดคนไข้สีเขียวอ่อนของโรงพยาบาล ส่วนคนพี่พับแขนเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมดูดี ดูท่าทางสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นปกติสุขดีทุกประการมันช่าง... ปกติสุขเหมือนคนไม่ได้ผ่านอุบัติเหตุร้ายแรงเฉียดตายอะไรมาเลยด้วยซ้ำ!"เนี่ยเหรออุบัติเหตุร้ายแรงอ่ะ!!"“นานะ! / บี๋!”สองพี่น้องอุทานขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ไ
Chapter 29เล่นซ่อนหาคอนโดของณารินทร์ร่างสูงใหญ่ของสองพี่น้องถลาเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างร้อนใจ ทว่าสิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดและเฝ้าภาวนาในใจให้มันเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่น... บัดนี้มันได้เกิดขึ้นจริงแล้วภายในห้องนอนเงียบเชียบและวังเวง ไร้วี่แววของกวางน้อยบอบช้ำที่พวกเขาต้องการเจอตัว ข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ยังคงมีหลงเหลือทิ้งไว้ให้เห็นอยู่บ้าง ทว่าตัวคนกลับไม่พบแม้แต่เงา ร่องรอยการรื้อตู้ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวเลือกเก็บไปเฉพาะของที่จำเป็นขั้นสุด และก้าวออกไปจากห้องนี้อย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้“พี่ไฟ... ทำไงดีวะ”พฤกษ์ที่ใจเสียอยู่แล้วยิ่งดิ่งลึกเสียศูนย์ลงไปอีก ตอนนี้หนุ่มธงเขียวทำอะไรไม่ถูก สมองคิดอ่านอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่เคยคิดเลยว่าการที่เธอหายไปจากชีวิตแบบไม่บอกกล่าวแบบนี้ มันจะทำให้เขารู้สึกเหมือนครึ่งหนึ่งของชีวิตถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา นาทีนี้ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอมทั้งหมด ขอแค่ให้เธอยอมกลับมา“พี่ไฟ อึก... อย่าเงียบดิ! ทำยังไงดี เราจะทำยังไงกันดีวะ!”“ใจเย็นสิ แกเลิกประสาทแดกได้ไหม พี่ก็กำลังคิดอยู่!” อัคนีตวาดปรามเสียงเข้ม แววตาดุดันไหวระริกไม่แพ้กัน“ก็แล้วจะ







