MasukChapter 34โชคดีที่สุดในโลก“ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับเธอ... แต่คืนนี้พี่ก็จะเข้ามาเข้าหอกับเธอให้ได้ เชื่อมั้ยครับนานะ”คนเจ้าเล่ห์ยังไงก็เป็นคนเจ้าเล่ห์อยู่วันยังค่ำ อัคนีมองเจ้าสาวหมาด ๆ ตรงหน้าด้วยสายตาแพรวพราว ดุดัน คลั่งรักที่เหมือนจะกลืนเธอลงท้องไปให้ได้หากแต่ว่ามันแฝงไปด้วยความแสนรักแสนหวงจนคนถูกมองเขินหน้าแดงไปหมด“อะ แฮ่ม... ไม่รอเจ้าบ่าวอย่างผมเลยเหรอครับคุณเพื่อนเจ้าบ่าว”พฤกษ์ที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำเข้ามาเอ่ยปากทักประชดเสียงเรียบ แววตาอบอุ่นที่เขามองตรงมายังคนรักของตัวเองยังคงเหมือนวันแรกที่ขอเธอเป็นแฟนไม่มีผิดเปลี่ยน มันเป็นสายตาที่อบอุ่นและช่วยเยียวยาหัวใจของณารินทร์ เป็นแสงสว่างที่คนในชุดเจ้าสาวไม่เคยลืมเลือน เพราะถ้าไม่มีพฤกษ์ในวันนั้นก็คงไม่มีเธอในวันนี้สองคนพี่น้องไม่รอให้เจ้าสาวได้พูดอะไรอีก พวกเขาขยับเข้าประกบขนาบข้างเมียป้ายแดงทันที ทั้งมือปลาหมึกระรัวยังลากวนปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างอย่างสามัคคีกัน“อื้อ... นี่รวมหัวกันแกล้งนาอีกแล้วนะ ยังไม่ถึงสามเดือนดีเลยนะคะ” เธอประท้วงเสียงสั่น“สามเดือนแล้วต่างหากบี๋ จำวันผิดหรือเปล่า? เพราะเค้าตั้งใจเลือกวันฤกษ์แต่งงานหลัง
Chapter 33เข้าหอสามคนบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของอัคนีอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่สะดวก แสงไฟสีสลัวขับเน้นความตึงเครียดระหว่างชายหนุ่มภูมิฐานและคู่หมั้นสาวไฮโซที่กำลังยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อัคนีพยายามทอดถอนหายใจและใช้ความใจเย็นที่ค่อนข้างหาได้ยากเอ่ยปากเจรจา หวังจะกล่อมให้เธอตกลงถอนหมั้นกันด้วยดีโดยไม่ต้องมีปากเสียง ทว่าเสียงแหลมเฟี้ยวอันเอาแต่ใจของปิ่นมุกกลับตวาดลั่นตัดบทขึ้นมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร“ไม่ยอมค่ะ! ยังไงปิ่นก็ไม่มีวันถอนหมั้นเด็ดขาด! พี่ไฟคิดจะเขี่ยปิ่นทิ้งง่าย ๆ แล้วไปเสวยสุขคนเดียว ทิ้งให้ปิ่นกลายเป็นม่ายขันหมากให้คนเขานินทาลับหลังงั้นเหรอคะ ไม่มีวัน!”หญิงสาวไฮโซโวยวายฟาดงวงฟาดงา มือเรียวสวยทุบลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีเสียงดังปัง ดวงตาคู่กลมโตจ้องมองคู่หมั้นหนุ่มรุ่นพี่อย่างเคียดแค้น“ใจเย็น ๆ แล้วฟังพี่นะปิ่นมุก” อัคนีเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นัยน์ตาคมปลาบอ่านยากยังคงนิ่งสนิทตามสไตล์ผู้คุมเกม “การฝืนหมั้นกันต่อไปโดยไม่ได้รักกัน มันไม่ได้ส่งผลดีกับธุรกิจของฝั่งเธอเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพ่อของเธอเพิ่งทำเรื่องเสี่ยง ๆ ลงไป...”“อย่าเอาเรื่องอื่นมาอ้
Chapter 32เชื่อมือพี่"งั้นขอใช้ปากนุ่ม ๆ ของเมียปลดปล่อยหน่อยนะครับ" คนน้องว่าพร้อมกับยืดกายขึ้นเต็มความสูง จนความอุ่นร้อนผงาดง้ำชี้หน้าของแฟนตัวเล็ก ความแข็งไม่ต่างจากของคนพี่ที่ยัดเยียดอยู่ในมือนุ่มของเธอเวลานี้ มวลอารมณ์พลุ่งพล่านที่ถูกกระตุ้นเร้าจากสองชายพร้อม ๆ กัน มันช่างรุนแรงยิ่งกว่าทุกทีณารินทร์ใช้มือข้างที่เหลือเอื้อมไปจับกุมแกนกายแกร่งของคนน้องมาชักรูดขึ้นลงประคองจังหวะขยับ ไม่ต่างจากที่กำลังปรนเปรอให้อาจารย์หนุ่มคนพี่"เอาเข้าปากครับคนดี... ส่วนของผัวน้อยก็ใช้แค่มือพอเนอะ" พฤกษ์ถือดีเคลมสิทธิ์เหนือกว่าตามประสาแฟนหนุ่ม เขาย่อมต้องได้ใช้งานริมฝีปากนุ่มชุ่มฉ่ำของแฟนสาวมากกว่าคนพี่อยู่แล้ว คิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นก็เป็นเวลาเดียวกับที่กวางน้อยยอมอ้าเรียวปากรับตัวตนขนาดยักษ์ของเขาเข้าไปอย่างไม่เกี่ยงงอน"อื้อ... อ่อก! อ่อก...""แม่งเอ๊ย... ไอ้พฤกษ์ไอ้น้องเวร!" อัคนีสบถด่าหัวเสีย ลำคอหนาแห้งผาก ใจจริงอยากจะจับกระแทกให้แตกคาเตียงใจจะขาด แต่ดันติดตรงที่คุณหมอสั่งห้ามเด็ดขาดนี่แหละ ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ยอมให้มือนุ่ม ๆ ของเธอปรนเปรอแทน "อืม... มืออย่าหยุดนานะ หรือว่าเธอรักผัวไม
Chapter 31ตกลงกันได้แล้วคนน้องบรรจงพรมจูบซับน้ำตาให้อีกฝ่ายในอ้อมแขนจนทั่วใบหน้าอย่างอ่อนโยน โดยไม่ลืมเงยหน้ามาสบตากับพี่ชายร่วมสายเลือด เมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นทำหน้าบูดบึ้งคิ้วขมวดขึ้นมา พฤกษ์ก็พลันนึกเข้าใจไปว่า พี่ชายกำลังไม่พอใจที่ตนเอาแต่แสดงความรัก กอดฟัดเมียอยู่ฝ่ายเดียว จึงได้ทีเอ่ยปากเยาะเย้ยไปตามประสา"เป็นอะไรไปพี่ไฟ นี่เมียผมนะ อย่ามาทำสีหน้าหึงหวงจนเกินหน้าเกินตาไปหน่อยเลย""พี่ไม่ได้หึงแก... แต่หึงคนอื่นต่างหาก" ปลายเสียงของคนพี่ฟังดูขึ้นจมูกติดหยิ่งอยู่หน่อย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงฟอร์มจัด ไม่ยอมบอกออกมาถึงเหตุผลที่ชักสีหน้าบูดบึ้งอยู่ดี จนพฤกษ์ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามคนในอ้อมกอดแทนว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกณารินทร์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะเอ่ยบอกเล่าเสียงราบเรียบ เหมือนดั่งเอ่ยเรื่องราวปกติทั่วไป"ก็แค่คุณอาเธอร์มาส่งเอง พี่ไฟทำตัวเป็นขี้โมโหเหมือนคนเป็นวัยทองไปได้ คนรู้จักกันแท้ ๆ ค่ะ""คนรู้จักที่จ้องจะงาบเธอน่ะนะ" อัคนีสวนกลับทันควัน"พูดจาอะไรน่าเกลียดจัง เขาไม่ได้มีนิสัยแบบพี่ไฟนะคะ ถ้าเขาคิดจะงาบนาจริง คงไม่พามาส่งถึงมือพี่หรอก จับงาบไปตั้งแต่ตอนที่หนีพวกพี่ไปแล้ว
Chapter 30กลยุทธ์ในการง้อเมียไม่นานนัก หญิงสาวก็บึ่งมาถึงยังโรงพยาบาลเอกชนตามพิกัดที่อัคนีโพสต์เอาไว้ สองขาเรียวรีบวิ่งตรงลิ่วไปหาคนป่วยทันที หลังจากที่เธอเอ่ยปากถามระบุแค่ชื่อจากนางพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงถามรายละเอียดอาการบาดเจ็บต่อเลยสักนิด ด้วยความตระหนกตกใจจนสมองขาวโพลน จึงทำให้ไม่รู้เลยว่าฝ่ายนั้นเป็นหนักมากน้อยขนาดไหน จนกระทั่ง...ณารินทร์ที่อยู่ในอารมณ์พะว้าพะวังเต็มไปด้วยความห่วงใยถึงกับชะงักกึกกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า!ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาดีสองคนกำลังนั่งเอกเขนกเคี้ยวขนมมันฝรั่งทอดกรอบ พลางเปิดทีวีจอยักษ์อัดเทปบันทึกการถ่ายทอดสดฟุตบอลคู่เด็ดดูกันอย่างออกรสออกชาติ ราวกับพวกเขากำลังพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในห้องของโรงแรมหรูไม่มีผิด มีการพูดคุยหัวเราะร่าเฮฮาเสียงดังลั่นห้อง คนน้องสวมชุดคนไข้สีเขียวอ่อนของโรงพยาบาล ส่วนคนพี่พับแขนเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมดูดี ดูท่าทางสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นปกติสุขดีทุกประการมันช่าง... ปกติสุขเหมือนคนไม่ได้ผ่านอุบัติเหตุร้ายแรงเฉียดตายอะไรมาเลยด้วยซ้ำ!"เนี่ยเหรออุบัติเหตุร้ายแรงอ่ะ!!"“นานะ! / บี๋!”สองพี่น้องอุทานขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ไ
Chapter 29เล่นซ่อนหาคอนโดของณารินทร์ร่างสูงใหญ่ของสองพี่น้องถลาเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างร้อนใจ ทว่าสิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดและเฝ้าภาวนาในใจให้มันเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่น... บัดนี้มันได้เกิดขึ้นจริงแล้วภายในห้องนอนเงียบเชียบและวังเวง ไร้วี่แววของกวางน้อยบอบช้ำที่พวกเขาต้องการเจอตัว ข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ยังคงมีหลงเหลือทิ้งไว้ให้เห็นอยู่บ้าง ทว่าตัวคนกลับไม่พบแม้แต่เงา ร่องรอยการรื้อตู้ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวเลือกเก็บไปเฉพาะของที่จำเป็นขั้นสุด และก้าวออกไปจากห้องนี้อย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้“พี่ไฟ... ทำไงดีวะ”พฤกษ์ที่ใจเสียอยู่แล้วยิ่งดิ่งลึกเสียศูนย์ลงไปอีก ตอนนี้หนุ่มธงเขียวทำอะไรไม่ถูก สมองคิดอ่านอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่เคยคิดเลยว่าการที่เธอหายไปจากชีวิตแบบไม่บอกกล่าวแบบนี้ มันจะทำให้เขารู้สึกเหมือนครึ่งหนึ่งของชีวิตถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา นาทีนี้ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอมทั้งหมด ขอแค่ให้เธอยอมกลับมา“พี่ไฟ อึก... อย่าเงียบดิ! ทำยังไงดี เราจะทำยังไงกันดีวะ!”“ใจเย็นสิ แกเลิกประสาทแดกได้ไหม พี่ก็กำลังคิดอยู่!” อัคนีตวาดปรามเสียงเข้ม แววตาดุดันไหวระริกไม่แพ้กัน“ก็แล้วจะ







