All Chapters of ผู้หญิงอีกคนของเขา... คือแฟนของฉัน: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 22เคลียร์กัน"พี่สิบ! ขี้โกงชะมัดเลย!"คุณหนูไฮโซผู้ปลดเปลื้องอาภรณ์ไม่ทันใจเท่าชายหนุ่มร้องท้วงขึ้นอย่างขัดเคือง ก่อนจะนำพาเรือนร่างอันเปลือยเปล่าผุดผ่องของตนก้าวขึ้นมาอยู่เหนือศีรษะของคนพี่ เรียวขาคู่สวยแยกกว้างออกจากกันอย่างไม่นึกกระดากอาย ด้วยไฟราคะที่กำลังลุกโชนอยู่ในกาย สองนิ้วเรียวแหวกกลีบกุหลาบสีหวานให้เผยอออก ราวกับเป็นการเชื้อเชิญแฟนสาวผู้กำลังถูกแกนกายใหญ่โตของสิบทิศกระทุ้งกระแทกเข้าออกอย่างไม่หยุดยั้ง"พี่โยคะ... เมต้องการพี่นะ"เสียงกระเส่าหวานหยดของเมเปิล ผสานกับภาพอันแสนยั่วเย้าตรงหน้า บันดาลให้โยเกิร์ตจำต้องสลัดความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้าทิ้งไปจนสิ้น แล้วปล่อยใจให้โอนอ่อนตามแรงปรารถนาของตนเอง ลิ้นเล็กค่อย ๆ ตวัดไล้เลียไปตามเม็ดเกสรกลางร่องสวาทของเด็กสาวอย่างโหยหา ก่อนจะลากยาวไปตามรอยแยกอันฉ่ำชื้น แล้วจึงสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนสำรวจโพรงถ้ำอุ่นที่ตนคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนที่นิ้วเรียวจะถูกส่งตามเข้าไปในหลืบเนื้อร้อน เพื่อบรรเลงเพลงพิศวาสสอดประสานกับเรียวลิ้นชุ่มฉ่ำอย่างรู้ใจและเข้าขา"อื้อ... พี่โย เสียว... เมเสียวจังค่ะ"ทายาทสาวตระกูลดังหลับตาพริ้ม แหงนดวง

Chapter 24ว่าที่ลูกเขย"พวกคุณทั้งคู่... ทำบ้าอะไรกันลงไปคะ!"ภายหลังจากที่ว่าที่คุณหมอสาวสามารถกึ่งลากกึ่งจูง 'ตัวแสบ' ทั้งสองคนให้ออกมาพ้นจากรัศมีหน้าบ้านพักได้สำเร็จ โยเกิร์ตก็เริ่มเปิดฉากขึ้นเสียงซักฟอกในทันควัน ใบหน้างามหมดจดบูดบึ้งถมึงทึง สองแขนเรียวยกขึ้นกอดอกแน่น สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสองร่างที่กำลังคอตก ทำหน้าจ๋อยสนิทอยู่บนม้านั่งฝั่งตรงข้ามอย่างคาดคั้นต้องการคำตอบ"เมก็แค่อยากมาหาพี่นี่คะ... เมคิดถึงพี่โย เมตั้งใจมาง้อพี่จริง ๆ นะคะ"คุณหนูไฮโซก้มหน้างุด ปลายนิ้วสะกิดชายกระโปรงตัวเองเล่น พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มแผ่วเบา ร้อนถึงคนฟังต้องลอบถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา ก่อนจะเบนสายตาหันไปเอาเรื่องกับบุรุษผู้มีวัยวุฒิและรูปร่างสูงใหญ่กว่าใครเพื่อน"แล้วอาจารย์ล่ะคะ?""ก็... พี่เองก็คิดถึงโยเหมือนกันนี่ครับ""โยหมายถึงว่าคุณกล้าดียังไง ถึงได้ไปโกหกแม่ของโยแบบนั้น!"เสียงหวานแปรเปลี่ยนเป็นเขียวปั๊ดในทันใด จนอาจารย์แพทย์หนุ่มถึงกับสะดุ้งไหว ร่างกายกำยำพลันหดลีบเล็กลงถนัดตาภายใต้แรงกดดันของแม่สาวหน้าหวาน"แต่มันก็ช่วยทำให้คุณแม่ของโย คลายอารมณ์โมโหและยอมถอยไปไม่ใช่หร

Chapter 26หึงเสียงพ่นลมหายใจหนักหน่วงของภูริดังขึ้นเป็นรอบที่เกือบร้อย เฉกเช่นเดียวกับก้อนกรวดในมือที่ถูกเหวี่ยงทิ้งลงสู่ผืนน้ำเบื้องหน้าเพื่อระบายความอัดอั้น"พอทำท่าว่าจะไปได้ดี... สุดท้ายก็วนลูปกลับมาที่จุดเดิมอีกจนได้ แบบนี้เมื่อไหร่แกจะสมหวังกับเขาสักทีวะไอ้ภู"ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยความขื่นขม ยามสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการอกหักซ้ำซากที่คืบคลานเข้ามาอีกคำรบ คราแรกเจ็บปวดรวดร้าวเพราะเธอชื่นชอบเพศเดียวกัน ทว่าครานี้กลับเจ็บแสบยิ่งกว่า เมื่อหัวใจดวงน้อยหันเหมาชมชอบบุรุษเพศ...หากแต่บุรุษผู้นั้นกลับมิใช่ตัวเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงคิดถึงตรงนี้ หนุ่มนักกีฬาข้างบ้านก็ได้แต่ทอดถอนใจ ทำหน้าละห้อยไม่ต่างอันใดกับหมาหงอยทว่าเพียงชั่วครู่ ดวงหน้าหล่อเหลาตี๋อินเตอร์ในแบบฉบับลูกคนจีน พลันฉายแววระริกระรี้ราวกับปลากระดี่ได้น้ำ เมื่อสมองฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าในเมื่อรสนิยมของคนงามเปิดรับผู้ชายเข้ามาในหัวใจแล้ว นั่นย่อมหมายความว่าประตูแห่งความหวังของเขาย่อมเปิดกว้างและมีโอกาสมากกว่าเดิมเป็นไหนๆ มิหนำซ้ำ ชายหนุ่มรุ่นใหญ่ที่เธอควงแขนเปิดตัววันนั้น ก็แลดูมีอายุอานามห่างไกลเกินรอบ ไหนเลยจะมาสู้เด็กหนุ

Chapter 28คนที่ไม่ควรเห็นช่วงที่ผ่านมา ทั้งเมเปิลและโยเกิร์ตต่างก็ง่วนอยู่กับปัญหารอบตัวและเรื่องครอบครัวของตัวเอง จนเวลาล่วงเลยผ่านไปไวราวกับโกหก เผลอเพียงพริบตาก็วนมาบรรจบใกล้ถึงวันครบรอบสองปีเต็มที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย หากมองจากสายตาคนภายนอก ทั้งสองต่างเป็นเด็กหัวดี เรียนเก่ง มักชักชวนกันไปติวหนังสือและทำกิจกรรมร่วมกันอยู่เนืองนิตย์ ภาพลักษณ์เพื่อนสนิทที่ตัวติดกันเป็นตังเมจึงกลายเป็นฉากหน้าที่แนบเนียน จนแทบไม่มีใครระแคะระคายเลยว่าแท้จริงแล้ว สถานะของพวกเธอถลำลึกเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลโขเช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันครบรอบสุดพิเศษที่สองสาวต่างตั้งตารอคอยที่จะได้ใช้เวลาหวานชื่นอยู่ด้วยกันทั้งวัน แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนร่างระหงของโยเกิร์ตที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นของแฟนสาวตัวเล็ก ก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะค่อยๆ ขยับลืมขึ้น เมื่อถูกปลุกด้วยริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่คอยกดจูบลงบนแก้มนุ่มซ้ำๆ พลางสูดดมความหอมละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่จนนับครั้งไม่ถ้วน"ตื่นแล้วเหรอคะ..."เสียงหวานกระซิบชิดใบหู ขณะที่คนถูกปลุกบิดขี้เกียจไปมาในอ้อมอก

Chapter 30ลองเปิดใจเช้าวันต่อมาด้วยความพ่ายแพ้ซ้ำซากจนเริ่มพาล ความโกรธแค้นที่ไม่อาจสมหวังได้ดั่งใจก็เข้าครอบงำจิตใจของภูริ จนด้านมืดชักนำให้เด็กหนุ่มข้างบ้านพาตัวเองมาโผล่ที่บ้านของโยเกิร์ตตั้งแต่ไก่โห่ ในหัวของเขาตอนนี้คิดเพียงแค่อย่างเดียวว่า ในเมื่อตัวเองไม่ได้ครอบครอง คนอื่นก็อย่าหวังจะได้อยู่อย่างมีความสุข!"อ้าวภู... มาแต่เช้าเชียวลูก"คนเป็นแม่เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในบ้านผู้มาใหม่ยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท ก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นเข้าเรื่องสำคัญ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องถ่อมาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่"ผมมีอะไรบางอย่างอยากให้คุณแม่ดูครับ""..."ภูริไม่รอช้า ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วเปิดแกลเลอรีภาพถ่ายที่ตัวเองแอบกดชัตเตอร์เก็บไว้รัวๆ ส่งให้ดูตรงหน้าซึ่งภาพเหล่านั้น จะเป็นภาพไหนไปไม่ได้เลย นอกจากภาพของโยเกิร์ตกับเมเปิลที่เดินแนบชิดกันอยู่ในห้างสรรพสินค้าเมื่อวานนี้ ทันทีที่สายตาของหญิงวัยกลางคนปะทะเข้ากับรูปถ่ายเหล่านั้น เธอก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้มาเห็นภาพลูกสาวคนเดียวของบ้าน กำลังเดินจับมือถือแขน