บททั้งหมดของ หมอร้ายคลั่งรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“จำเป็นสิฉันบอกว่าจำเป็นก็ต้องจำเป็น” เธอเริ่มขึ้นเสียงใส่ผมดังขึ้นๆ จนในแผนกตอนนี้ไม่มีใครทำงานกันแล้วจับจ้องมาที่ผมกับผู้จัดการสาวสวยคนนี้ การขึ้นเสียงใส่ผมเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบแต่ผมก็ต้องอดทนเพราะผมเจอบ่อยกับญาติคนไข้เป็นสิ่งที่ผมเข้าใจได้ แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนไข้ที่ผมต้องเข้าใจ ปัง สองมือหนักของผมตบลงบนโต๊ะทำงานของยัยผู้จัดการ เธอสะดุ้งแต่ก็ยังใจกล้าสู้ตาผม มองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อผม ผมก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ ตาผมกำลังลุกเป็นไฟพร้อมจะเผาผู้หญิงตรงหน้าได้ทุกเมื่อ “คุณอาจจะขึ้นเสียงกับใครก็ได้แต่ไม่ใช่ผม” ผมพูดเสียงรอดไรฟันตอนนี้ความอดทนผมกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ผมอดทนคุยกับยัยผู้จัดการบ้าอำนาจเพิ่มเติมคือบ้าผู้ชายคนนี้มานานมากพอแล้ว “ผมว่าคุณเซนต์จะดีกว่านะ” ผมให้โอกาสเธออีกครั้งและจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้ “ทำไมฉันต้องเซนต์” เธอยักไหล่ถึงตาใส่ผม ซึ่งเป็นท่าทีผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าเป็นผู้ชายผมคงต่อยร่วงไปแล้วแต่อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงผมจะไม่กล้านะ “ได้คุณเลือกเองนะ” ผมให้โอกาสแล้วแต่คุณไม่รับเองนะ ผมกดโทรศัพท์โทรหาใครบางคนรอสายไม่นานปลายสายก็รับ "ขอใบลาออกหนึ่งใบที่แผนก

“พี่หมอ!!” ฉันขึ้นเสียงดังกลบเกลื่อนความอายที่โดนจับได้ว่ามองเขา “ฮ่าฮ่า” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขมากของอิพี่หมอ ฉันเลยมองค้อนไปให้หนึ่งที ก่อนที่เขาจะหยุดแล้วกลับมาเข้าโหมดคุณหมออีกครั้ง“หนูไปนั่งบนเตียงนะเดียวพี่ตัดเฝือกออกให้” ฉันขึ้นไปนั่งบนเตียงในห้องตรวจตามที่เขาบอกพี่หมอหยิบเครื่องอะไรไม่รู้ออกมาถ้าเป็นแถวบ้านฉันเรียกว่าเครื่องเจียรที่ฉันเคยเห็นพ่อใช้เอาไว้ตัดเหล็กตัดกระเบื้องอย่าบอกนะจะเอาไอเครื่องนั่นมาตัดเฝือกฉันน่ะ ไม่เอานะเว้ยถ้าแขนฉันขาดขึ้นมาจะทำยังไงฉันยังเรียนไม่จบยังไม่มีหลานให้พ่อแม่อุ้มเลยนะจะเป็นอิด้วนแล้วหรอช่วยด้วยค่ะอิพี่หมอจะฆ่าเมียตัวเอง“พี่หมอจะเอาไอนั่นมาตัดแขนหนูจริงๆ หรอ” หน้าฉันต้องซีดมากแน่ๆ ไม่ต้องมีใครบอกรู้ด้วยตัวเองเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเย็น มือเย็นมาก“อืม” จริงจังกว่านี้ไม่มีแล้ว อิพี่หมอจะทำอะไรกับเมียก็ได้แต่อย่าพลาดตัดแขนเมียเด็ดขาดนะเว้ย“ไม่เอาได้มั้ยหนูกลัว” ฉันกลัวจริงๆ นะ“ได้นะ” เห้อโล่งอกไอเครื่องนี้มันน่ากลัวเกินไปพี่หมอหันไปหยิบมีดเล่มใหญ่กับคีมอะไรก็ไม่รู้อันใหญ่มากออกมาให้ตายมันน่ากลัวมากกว่าไอเค

“ก็พูดดิกูรอฟังอยู่” เชี้ยใครสับสวิชมันวะไอคนปัญญาอ่อนเมื่อกี้หายไป เป็นคนหน้านิ่งพิงโซฟารอฟังเพื่อนนิ่งๆ“เมื่อวานกูเห็นมึงกะเมียที่ห้าง”“มึงเห็นกู ไม่เข้ามาทัก” ผมถามมัน“กูคุยกับลูกค้าอยู่มั้ย ถึงไม่ติดลูกค้าเดินแทบจะสิงกันขนาดนั้นกูก็ไม่อยากขัดว่ะว่าแต่น้องเขาถึง 20 ยังวะกูไม่อยากไปเยี่ยมในคุกนะโว้ย”ป้าบ เอาไปอีกสักทีกูแถมให้ ข้อหาปากหมา แต่ก็ไม่แปลกหรอที่มันจะคิดแบบนั้นก็เมียผมนี่หน้าอย่างกับเด็กถ้าตัดผมสั้นสักหน่อยบอกว่าเป็นเด็กมัธยมต้นผมก็เชื่อนะ เวลาใส่ชุดนักศึกษาบวกกับแต่งหน้าบางๆ เหมือนเด็กปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามหาวิทยาลัย“ปี 4 แล้วโว้ย” ผมบอกมันสีหน้าจริงจัง“จริงจัง” นิดมันถามผม ผมหันไปมองหน้ามันแค่มองตาก็รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไรคนอย่างผมที่ไม่เคยมีแฟนและไม่คิดที่จะมีมาก่อน ในบรรดาเพื่อนสามคนผมสนิทกับไอนิคมากที่สุดแล้ว มันไม่ใช่แค่เพื่อนแต่มันคือญาติคนหนึ่งของผม มันเคยบอกว่ามันกลัวที่สุดคือการมีครอบครัวแล้วครอบครัวแตกแยกเหมือนพ่อ แม่ มันเห็นมันเป็นคนแบบนี้แต่จริงๆ แล้วมันก็มีปมที่ไม่มีใครรู้เหมือนกัน และการที่ผมจะมีใครสักคนมันย่อมเป็นห่วงผมอยู่แล้ว ผมลุกไปตบบ่ามัน

ผมยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ จะเข้าไปตั้งแต่แรกแล้วแต่ก็ถูกเพื่อนดึงห้ามไว้เสียก่อน ตอนแรกผมก็เป็นห่วงกลัวเธอจะได้รับบาดเจ็บผมดูแลของผมมาไม่เคยทำให้เจ็บตัวเลยสักครั้งดูแลอย่างกับเจ้าหญิง แต่พอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดความคิดผมก็เปลี่ยนไปทันที เจ้าหญิงตัวน้อยของผมหายไปมีแต่แม่เสือที่โคตรดุเกินกว่าที่ผมจะคาดคิด พึ่งรู้วันนี้ว่าเมียผมมันร้ายแต่ที่ร้ายกว่าเมียก็ผัวอย่างผมนี่แหละ ที่ตอนนี้ยืนยิ้มแหยๆอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย"แหะแหะ"“มีอะไรจะแก้ตัวมั้ย”“พี่หมอขาหนูเมา” ก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวไงเลยต้องแกล้งเมาเข้ามากอดเอวซบอกผัวแทนไง หวังว่าความผิดครั้งนี้จะไม่ทำให้อิอิงต้องเป็นเพื่อนกับที่นอนทั้งวันนะ“อิง อิง อิอิง” เสียงใครวะคุ้นๆ ทั้งดึงทั้งเรียกฉัน ตอนแรกจะไม่หันหรอกไม่อยากห่างจากอกอุ่นๆ ของพี่หมอ แต่ต้องหันเพราะแรงกระชากอย่างแรงของมันเนี่ย“โอ้ยจะดึงกูทำไมเนี่ย” ฉันหันมามองหน้าเหวี่ยงใส่พวกมัน จริงอยู่ที่พีต้าเป็นคนเรียกและดึงฉันแต่อีก 4 คนที่ยืนเรียงตัวเป็นหน้ากระดานอยู่เนี่ยเป็นอะไรกันมากมั้ยวะ “ขอโทษนะครับเพื่อนผมมันเมา” ไอเสือเข้ามาดึงฉัน แต่ฉันปัดมือมันออก“อิอิงมึงเมาแล้วไปก

หมับ ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่กอดน้องชายไว้ด้วยความดีใจ“ค่าใช้จ่ายรอบแรกมันเยอะมากนะพี่ไหนจะตอนเรียนค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเราไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกผมตัดใจแล้วพี่อิง” น้ำเสียงที่บ่งบอกความเสียใจ ผิดหวังของน้องชายทำให้ฉันได้รู้ว่าน้องชายอยากเป็นหมอจริงๆ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเด็กเกเรคนนี้มีความฝันอยากเป็นหมอ แล้วพี่สาวอย่างฉันน่ะหรอที่จะปล่อยให้น้องชายเพียงคนเดียวทิ้งความโอกาสนี้ไปไม่มีทาง“เห้ยได้ยังไงแกตัดใจไม่ได้ยังยังน้องพี่ก็ต้องได้เรียน”“ยังไงก็ไม่ทันหรอกพี่อิงต้องรายงานตัวพรุ่งนี้แล้ว” ฮ๊ะอะไรนะพรุ่งนี้ไอน้องบ้าเอ้ยทำอะไรไม่เคยคิดจะปรึกษากันเลยอยากจะดีดหูให้หลุดไปซะเลย“แล้วทำไมพึ่งจะมาบอกไปเลยนะไปเก็บของเตรียมเอกสารให้ครบพรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปรายงานตัวเซนต์สัญญาเอง”“แต่พี่...เงิน”“ฉันมีเงินพอให้แกได้เรียนแล้วกันไปเก็บของเดี๋ยวนี้” จริงๆ แล้วเงินฉันน่ะไม่มีหรอกเงินเก็บที่มีก็เหลือแค่ไม่กี่บาท อย่างที่รู้ๆ กันว่าพี่หมอไม่ให้ฉันทำงานพิเศษแล้วเท่ากับรายได้ส่วนนั้นก็หายไปจะมีก็แต่งานตัดต่อกับงานใส่ซับไตเติ้ลที่ฉันหัดทำมาตั้งนานแล้วเพียงแต่เมื่อก่อนไม่ค่อยมีงานให้ทำแต่ตอนนี้