All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ติ้ง...... แกร๊ก...แอด แค่กดออดครั้งเดียวคนข้างในก็เปิดประตูทันทีเหมือนกับเขายืนรออยู่แล้ว แต่ฉันว่าไม่เหมือนหรอก เขายืนจับเวลารออยู่เลยต่างหาก เขาคอยจะเล่นงานฉันอยู่แล้วเพราะถ้าฉันมาไม่ตรงเวลาพายุจะเข้าอิงชาไม่ได้ผุดได้เกิดกันเลยทีเดียว พรึบบ ปึก "อะ......จ๊วบ จ๊วบ อื้ม" "อ๊ะ อ๊ะ จุ๊บ" ทันทีที่ก้าวท้าวเล็กเข้ามาในคอนโดหรู ฉันก็โดนมือหนาดึงเข้าสู่อ้อมกอดแล้วถือวิสาสะลุกล้ำโดยไม่ให้เวลาฉันได้ตั้งตัวหรือพักหายใจเลยสักวินาทีเดียว ผลัก ปึก "โอ๊ย" เขาจูบฉันอยู่ตรงประตูห้องโดยไม่สนเลยว่าหลังฉันจะกระแทกกำแพงหรือประตูเจ็บแต่ไหน เขาจูบจนพอใจก็ลากฉันมาเหวียงบนโซฟาหนากลางคอนโดหรูถึงโซฟาจะหนานุ่มแต่แรงเขาเหวี่ยงเขาไม่ได้เบาก็ทำให้ฉันเจ็บจนจุกตัวงอได้เหมือนกัน ฉันจะรู้สึกอย่างไรจะเป็นอย่างไรเจ็บมากแค่ไหนเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วเขาสนแค่ความต้องการของตัวเองเท่านั้น เขาผลักฉันหงายหลังอย่างแรงอีกครั้งตามด้วยร่างสูงที่ล้มลงมาใส่อย่างแรงแต่เป็นแค่ท่าทางที่เหมือนรุนแรงเท่านั้นที่จริงแล้วเขาไม่ได้ล้มใส่ฉันจริงๆ เค้าแค่ล้มมาค่อมบนตัวฉันเท่านั้นมือหนานิ้วเรียวสวยทั้งสองข้างของเขายันพื้

"เชี้ยเสือ อิต้ามึงดึงอิอิงแบบนั้นวันนี้ก็ไม่ได้แดกข้าวกันพอดี" เออใช่กีต้าร์ช่วยกูด้วย กีต้าร์เป็นผู้ชายอีกคนในกลุ่มฉัน ทั้งเสือและกีต้าร์หล่อเกาหลีทั้งคู่ สาวๆ นี่กรี๊ดกันเพียบ FC เยอะมากนะคงหลงว่าเจ้าชายลงมาจุติ แต่บอกเลยทุกคนคิดผิดมากเพราะมันทั้งคู่เนี่ยเสือร้ายตัวพ่อเลยแหละ หล่อ เลว ครบค่ะ ฟันผู้หญิงไปทั่วแต่มันได้แบบเงียบๆ นิ่งๆ ไม่เคยเป็นข่าวให้ใครรู้เลยมีแต่เพื่อนในกลุ่ม 5 คนเท่านั้นที่รู้ความเลวของพวกมัน แต่เอ๊ะกลุ่มฉันมี 5 คน ตอนนี้มี 4 คน ไปไหนอีก 1 คนใช่ๆ หนูแจงหายไปไหนเพื่อนฉันหายใครก็ได้ช่วยหาหน่อย หนูแจงกับพีต้าเป็นสาวสวยสาวมั่น นักช้อป นักดื่ม แถมเรียนโคตรเก่ง เสือกับกีต้าร์ เสือตัวพ่อลื่นยิ่งกว่าปลาไหลชุบบ่อน้ำมัน แต่แปลกที่อิงชาผู้เฉยชาไม่ค่อยจะมีความคิดอะไรกับใครเขา เน้นยิ้มอย่างเดียวค่ะแถมหน้าตาบอกเลยว่าเอ๋อมากดันหลงเข้ามาอยู่กลุ่มนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้แถมสนิทกัน รักกันมากด้วยนะ พวกเราคบกันมาเกือบจะ 4 ปีแล้วเรียกว่ามองตาก็รู้ใจกันแล้วว่าคิดอะไรอยู่ พวกเราจะคุยสุภาพกับคนอื่นแต่กับพวกเราเองอย่างกับยกสวนสัตว์มาทั้งป่า "อิแจงไปหาอาจารย์เอาใบฝึกงานให้พวกเรา ทีนี้ลุกไ

1 เดือนต่อมา"โอ้ย ปวดๆ ทำไมมันปวดแบบนี้เนี่ย" แค่ฝึกงานวันแรกมันต้องขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ทุกคนรู้มั้ยว่าวันนี้ฉันเจอกับอะไรมาบ้าง วันนี้เป็นวันที่โหดร้ายทีสุดอีกวันหนึ่งของฉันเลยไปฝึกงานอย่างกับไปออกรบ ตึกที่ฉันทำงานมี 8 ชั้น แผนกการตลาดที่ฉันทำงานอยู่ชั้น 4 แล้วบังเอิญว่าลิฟต์เสียไงคะทุกคน ใช้ได้แต่ลิฟต์ของผู้บริหารเท่านั้นซึ่งฉันมันแค่เด็กฝึกงานตัวเล็กๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปใช้ลิฟต์ผู้บริหารอย่างใครเค้า เดินขึ้นห้องทำงานแล้วเดินลงกลับห้องอิงชาสบายมากค่ะแค่นี้ แต่มันไม่ใช่แค่นั้นไง ฉันกลายเป็นเด็กเดินเอกสาร เด็กซื้อกาแฟ ซื้อน้ำ ซื้อข้าว เดี๋ยวคนนั้นก็เรียกคนนี้ก็เรียก บางครั้งไปส่งเอกสารชั้น 7 กลับมายังไม่ได้นั่งลงมาชั้น 2 เดินขึ้นชั้น 4 เดินลงชั้น 3 เดินขึ้นชั้น 6 กลับมาชั้น 4 เดินลงชั้น 1 กลับขึ้นชั้น 4 เดินขึ้นชั้น 5วันเดียวไปทั่วตึกแล้วมีชั้นเดียวที่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับผู้บริหารเท่านั้นคือชั้น 8 วันทั้งวันฉันเดินขึ้นลงหลายสิบรอบ กว่าจะลากสังขารกลับหอได้แทบหมดลมหายใจ คิดว่าจะไม่รอดถึงห้องซะแล้วติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดควานหาที่มาของเสียง โอ้ย เหมือนพึ่งจะได้นอนต้องตื่นอีกแล้

“นั่งพักบ้างเถอะเรา” ในดงกาที่คอยจิกก็ยังมีฝูงมดที่ยังคอยกัดเล็กๆ แทนฉันอยู่ คอยช่วยเหลือในบางครั้งที่พอช่วยได้ ฉันยิ้มให้กับพี่ๆ โต๊ะข้างๆ เขาชื่อพี่เชนกับพี่คิตตี้ พี่เชนพี่ใหญ่ในแผนกผู้ชายอบอุ่นใจดีกับทุกคนเสมอ พี่คิตตี้สาวสองที่สวยมากภายนอกดูร้ายๆ แต่นิสัยน่ารักมาก ทั้งแผนกสิบกว่าคนก็มีพี่สองคนนี้แหละที่คอยช่วยฉัน ที่เหลือก็แบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มพวกพี่ผู้ชายไม่สนโลกไม่ยุ่งกับใครสนใจแค่งานของตัวเอง พวกผู้หญิงรวมทั้งผู้จัดการแผนกพวกนี้ฉันไม่รู้หรอกว่าไปทำอะไรให้ถึงแผ่รังสีแม่มดผู้ร้ายกาจออกมาซะชัดเจนขนาดนั้น ติ้ง ติ้ง นั่งทำงานมาจนจะใกล้เวลาเลิกงานแล้วเสียงข้อความไลน์ก็ดังขึ้น ฉันหยิบโทรศัพท์เครื่องบางไม่ได้หรูหราเหมือนใครๆ ขึ้นมาดูคิดว่าต้องเป็นพวกเพื่อนๆ เหมือนเช่นทุกวัน แต่มันไม่ใช่ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ใจบางๆ ของอิงชาเต้นไม่เป็นจังหวะ นับจากวันนั้นวันที่เขามาส่งเธอที่หน้าบริษัทวันนั้นเขาก็ไม่เคยติดต่อเธอมาอีกเลย เกือบเดือนแล้วที่เขาหายไป และที่แปลกไปกว่านั้นเขาไม่เคยส่งข้อความหาเธอตอนกลางวันแบบนี้เลย ชั่งใจอยู่นานก็กดเปิดข้อความไลน์ของเขา พายุ: เลิกงานแล้วรีบลงมา พาย

ผมเดินเลี่ยงออกมาหลังจากที่เห็นว่ายาชา ยานอนหลับออกฤทธิ์แล้ว ตอนนี้อิงชากำลังสะลึมสะลือแล้ว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก"เฮียผมต้องการดูกล้องวงจรปิดตอนเกิดอุบัติเหตุหน้าบริษัทด่วน"(อุบัติเหตุอะไรวะ)"ก็ไม่รู้หาให้หน่อยด่วน"(เอ่อๆ แม่งน้องหรือพ่อกูวะ)"จะน้องหรือพ่อเฮียก็ต้องทำ" ผมกดวางสายไป'จริงหรอแฟนหมอนาคินจริงหรอ''เจ้าชายของฉันไม่โสดแล้ว''เป็นไรแก''อกหักหมอนาคินมีเมียแล้ว''เฮ้ยจริง''จริงอยู่ห้องฉุกเฉินตอนนี้ พี่ตาลบอกเองเลยหมอนาคินอาละวาดใหญ่เลย'ตลอดทางที่เดินสาบานว่าไม่ได้ยินเลยไม่ได้ยินเสียงคุยกันเรื่องอื่นเลยคุยกันแต่เรื่องกูเนี่ย ชัดทุกคำทุกประโยคเลย แต่อะไรผมยังไม่ได้อาละวาดอะไรเลยพูดกันเกินความจริงอีกแล้วนะเว้ยผมเดินเข้ามาในห้องฉุกเฉินเห็นอิงชาหลับไปแล้ว หมอรุ่นน้องกำลังเย็บแผลที่ขาอยู่ ยัยตัวเล็กเอ้ยคงเจ็บน่าดูตื่นมาจะตกใจแค่ไหนอยู่ดีๆ ต้องโดนเย็นถึง 3 แผลแถมยังต้องโดนผ่าตัดแขนที่หักจนผิดรูปอีก ถ้าบอกว่านี่คืออุบัติเหตุเล็กๆ ผมไม่เชื่อเด็ดขาด ต้องแรงขนาดไหนแขนถึงได้หักแบบนี้"คุณหมอนาคินจะผ่าเองมั้ยคะ" พยาบาลเดินเข้ามาถามผม ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ คงเป็นเ