Todos los capítulos de พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ไหนบอกแม่ว่าจะบินกลับมาพรุ่งนี้ไง” ปรีญาว่าพลันยกมือลูบแผ่นหลังลูกชายสุดที่รัก กอดร่างสูงแนบแน่นอย่างคิดถึง แม้เธอกับสามีจะบินไปเยี่ยมลูกชายทุกปี แต่ความคิดถึงไม่เคยลดน้อยลงเลย ความดีใจทำให้เธอน้ำตาไหลซึมออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ยินดีต้องรับกลับบ้านนะ แล้วนี่ลูกย้อมผมตั้งแต่เมื่อไหร่ หืม...สักด้วย ไหนแม่ขอดูหน่อยสิว่ามันอ่านว่า...”“ป้องคิดถึงแม่จัง พ่อล่ะครับ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยแทรกทันทีเมื่อเห็นว่าแม่ยิงคำถามใส่กันไม่หยุด เขารู้ว่าแม่ต้องบ่นแต่ตอนนี้ยังไม่พร้อมจะรับฟัง เขายังอยากเสพโมเม้นต์การเจอกันอันแสนอบอุ่นให้เต็มอิ่ม รอยยิ้มหล่อผุดขึ้น หอมแก้มนวลของแม่หนึ่งทีแล้วจึงผละตัวออกเมื่อเขาเห็นร่างสูงกำลังหิ้วของเดินเข้ามาในเขตบ้าน ขืนเขายังกอดผู้หญิงของคนอื่นต่อ มีหวังได้กินหมัดแทนอ้อมกอดแน่“พ่อปก สวัสดีครับ” ป้องยกมือขึ้นพุ่มแล้วจึงเดินไปสวมกอดคนที่กางแขนรออยู่แล้ว “ป้องกลับมาแล้วครับ”“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ว่าแต่แม่ป้องเป็นอะไร ทำคิ้วมุ่นเชียว เป็นเพราะพ่อหรือลูก” ปกป้องถามลูกชายเสียงเบา คนเป็นภรรยาทำคิ้วมุ่นเหมือนไม่ชอบใจอะไรสักอย่าง เขาไม่แน่ใจว่าคนที่ทำให้ภรรยาแสนสวยทำคิ้วขมว

“เหงื่อซ่กเลย เฮียให้ตัวทำอะไรบ้างเนี่ย” คนข้างกายจัดการถอดเสื้อยืดออกพาดบ่าทิ้งตัวลงนั่งโซฟาอีกตัวอย่างคนหมดแรง“ตัวอย่าเพิ่งถาม เค้าขอน้ำเย็น ๆ หน่อย” เจย์ว่าพลางวาดมือไปในอากาศรอรับน้ำเย็น ๆ พริมจึงยื่นแก้วชาเขียวปั่นของตัวเองให้น้องชาย เจย์รับแก้วชาเขียวจากร้านดังของพี่สาวแล้วดูดเข้าปากเพียงสองอึกมันก็พร่องเหลือแค่น้ำแข็ง“สดชื่นขึ้นหรือยัง” พริมเอื้อมหยิบทิชชูบนโต๊ะซับเหงื่อตามกรอบหน้าให้น้องชาย ปกติพวกเธอคอนดูแลกันและกันแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว ดวงตาคมทอดมองพี่สาวตัวเองเงียบ ๆ ออร่าความสุขแผ่กระจายจนเขารับรู้ได้“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ”“ไม่นี่ ทำไมเหรอ”“หน้าตัวบอกว่ามีความสุขมาก” เจย์ว่าพลางยันตัวลุกขึ้นพลางคว้าหมอนอิงมากอด ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกหนาวแต่อยากหาอะไรมาปิดหัวนมตัวเองหน่อย ถึงเขากับพริมจะเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก แต่เราสองคนก็โตเป็นหนุ่มสาวกันแล้ว ป๊าบอกว่าจะทำตัวเหมือนเป็นเด็ก ๆ แก้ผ้าวิ่งเล่นกันไม่ได้ ต้องเว้นระยะความสัมพันธ์ออกมาบ้าง บางทีเขาก็ลืมตัวทำตามความเคยชิน “เฮียป้องทำอะไรตัวงั้นเหรอ”เจย์หรี่ตามองอย่างจับผิด พริมจึงถอยห่างออกมา ใบหน้าหันรีหันขวางมองหาคนที่กำ

CHATJAY: วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ตัวว่างปะ เฮีย ๆ ชวนไปหัวหินด้วยกันPRIM: ก็ว่างนะJAY: เค งั้นเดี๋ยวเค้าบอกเฮีย ๆ ตามนี้นะPRIM: อือ เดี๋ยวเค้าบอกป้าแม่บ้านให้เตรียมบ้านเอาไว้รอเที่ยวหัวหินอย่างนั้นเหรอ น่าสนุกดี อันที่จริงตั้งแต่พวกพี่ ๆ บินไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกา พวกเราสี่คนก็ไม่ได้ไปเที่ยวทะเลพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกเลย แค่คิดว่าจะได้ไปเที่ยวพักผ่อน เล่นน้ำทะเลเหมือนในวันวาน เธอก็รู้สึกตื่นเต้นจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่“เฟียร์ว่า อาการพริมเริ่มหนักขึ้นทุกวันละนะ ถ้าพวกเราไม่นั่งอยู่ด้วย คนจะคิดว่าพริมเป็นบ้าแน่ ๆ ที่เอาแต่ยิ้มคนเดียวอะ”“ว่าแต่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ” ตาหวานเอ่ยถาม“พอดีพี่ ๆ ชวนเรากับน้องไปเที่ยวทะเลน่ะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้วเลยตื่นเต้นดีใจไปหน่อย”“เหรอ น่าอิจฉาจัง อยากไปบ้าง หวานก็ไม่ได้ไปทะเลเลย”“ถ้าหวานไม่ได้ทำงานพิเศษ ไปเที่ยวกับพริมไหม” พริมรู้ว่าตาหวานต้องทำงานพาร์ทไทม์ช่วงเย็นทุกวันเพราะฐานะทางบ้านค่อนข้างขัดสน ต้องส่งเสียตัวเองเรียน จึงไม่มีเวลาได้เที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่น พลันให้นึกถึงแม่พลับคนเก่งของเธอเมื่อก่อนแม่เล่าให้เธอฟังว่าท่านต้องทำงานส่งเสี

“ไอ้ไบรท์ มึงโตเป็นควายแล้วยังเล่นเป็นเด็ก ๆ ไปได้” พี่ป้องก่นด่า ดิ้นตัวพยายามขัดขืนไม่ยอมให้พี่ไบรท์ได้ทำตามใจ ทว่าสุดท้ายพี่ป้องก็แพ้ให้กับพวกเราสามคนเพียงไม่กี่วินาทีพี่ป้องก็ถูกพี่ไบรท์จับแก้เสื้อออกสำเร็จ จากนั้นพี่ไบรท์กับเจย์ก็ช่วยกันล็อกแขนหิ้วปีกสองข้างวิ่งไปที่สระว่ายน้ำโยนพี่ป้องลงน้ำดังตูมพร้อมกับหัวใจคนมองระเบิดออก เมื่อกี้เธอเผลอเอามือไปโดนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่น ๆ ของพี่เขาด้วย มือสองข้างยังสั่นอยู่เลยขณะคนตัวเล็กนั่งนิ่งเพราะตกอยู่ในภวังค์ ป้องขึ้นมาจากสระ เสยผมลวก ๆ เดินตรงมาหาเธอ เพียงเสี้ยววินาทีเขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ถอนหายใจเบา ๆ ย่อตัวลงใช้สองแขนช้อนร่างเล็กขึ้นแนบอก พริมตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย สองแขนโอบรอบคอไว้แน่น จ้องมองดวงตาคมเป็นประกายวาววาม หยดน้ำเกาะใบหน้าหล่อพราวระยับยามกระทบกับแสงแดดยามเย็น“พี่ป้องจะทำอะไรคะ” เสียงเล็กถามอย่างหวาดหวั่น“เจย์พี่เข้าใจ แต่พริมไม่อยู่ข้างพี่ได้ไง” เขาว่าเสียงแผ่ว ทำสายตาตัดพ้อกันจนน่าสงสาร“ก็พี่ไบรท์บังคับพริมอ่า ขอโทษ พี่ป้องยกโทษให้พริมน้า”“ไม่หาย เด็กขี้แกล้งต้องโดนลงโทษ” สิ้นประโยค ป้องไม่รอให้เธอได้พูดแก้ต่างอะไรอ

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบลงมาด้านล่างเพราะอยากจะเช็กความเรียบร้อยของอาหารเช้าให้กับทุกคน แต่ดูเหมือนจะมีคนตื่นก่อนฉันเสียอีก“อ้าว หวานตื่นแล้วเหรอ เราก็นึกว่าหวานกับเฟียร์นอนหลับอยู่” เอ่ยทักทายอย่างแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าตาหวานจะตื่นแล้ว แถมยังเข้ามาช่วยแม่ครัวทำอาหารอีก ทั้งที่เธอเป็นแขกของบ้านไม่ควรอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ“คุณตาหวานลงมาช่วยป้าตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วค่ะ ป้าบอกไม่เป็นไรแต่เธอก็ขอช่วยทำ ป้าก็เลยไม่รู้จะทำยังไงค่ะ” แม่ครัวประจำบ้านรีบเอ่ยบอกอย่างคนกลัวความผิด“พริมอย่าตำหนิป้าเขาเลยนะ เราตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้ว ตื่นมาก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยลงมาช่วยป้าเขาเตรียมอาหารน่ะ” ตาหวานออกโรงปกป้องอีกฝ่ายฉันทำเพียงยิ้มให้กับคนทั้งสอง ไม่มีใครดุคนที่ไม่ได้ทำผิดหรอก “เช้านี้ทำเมนูอะไรเหรอ กลิ่นหอมไปถึงข้างนอกเลย”“ทำข้าวต้มทะเลทรงเครื่องน่ะ” มือเล็กเปิดฝาหม้อข้าวต้มให้ฉันดู สีหน้าเธอบ่งบอกว่าภูมิใจกับฝีมือตัวเอง“หืม ทะเลก็ต้องมีกุ้งด้วยใช่ไหม” เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล“ใช่ เราเห็นว่ามีกุ้งกับปลาหมึกสด ๆ อยู่ในตู้เลยเอาออกมาทำน่ะ” ฉันเพิ่งจะเคยเห็นเพื่อนมีชีวิตชีวาเป็นครั้งแรก