All Chapters of พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ: Chapter 1 - Chapter 10

เจย์ยืนรอพวกเฮีย ๆ อยู่หน้าเกต เขาเช็กจากตารางเวลาบนหน้าจอยักษ์ เครื่องบินที่พี่ชายทั้งสองโดยสารทำการลงจอดที่สนามบินเมื่อสิบห้านาทีก่อนแล้ว เวลานี้เขารอแค่ให้พวกเขาเดินออกมาเท่านั้น ไม่ได้เจอกันหลายปีก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย ๆ ครั้งล่าสุดที่เจอกันก็ตอนที่ทั้งสามบ้านขนไปกันเยี่ยมเฮีย ๆ ถึงอเมริกาเมื่อสามปีก่อน จำได้ว่าเฮียไบรท์พาเขาตะลอนเที่ยวทั่วเมือง เมาหัวทิ่มจนลืมทางกลับบ้านเป็นเวลาสามวันสองคืน ลำบากป๊าต้องให้คนมาช่วยตามหากันวุ่นวาย ผลของการเกเรก็คือนั่งฟังป๊าสวดสามชั่วโมง แถมยังโดนหักค่าขนมด้วย “เฮีย ดิสเวย์ ๆ” เจย์ยืดสุดแขนโบกไปมาเมื่อเห็นหนึ่งในคนที่รอเดินออกมาแล้ว ร่างสูงโปร่งพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเขาเห็นแล้วนะ แต่ยังไม่ว่างเดินมาหาเพราะติดแลกไลน์กับแอร์โฮสเตสสาวสวยรุ่นพี่อยู่ เมื่อแอดไลน์เรียบร้อยแล้วถึงลากรองเท้าแตะมาหาน้องชายอย่างอารมณ์ดี “หวัดดีครับเฮีย” เจย์ยกมือขึ้นพุ่มเสมอจมูกพร้อมกับโค้งตัวเก้าสิบองศา ชายหนุ่มรุ่นพี่ดึงแว่นตากันแดดคาดเอาไว้เหนือศีรษะทอดมองอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้กับท่าทางกวนประสาทของมัน “มึงไหว้ขนาดนี้ไม่ลงไปกราบตีนกูเลยล่ะครับ” ไบรท์ว่าอย่างประชด ช

เพราะรู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครจึงไม่กล้าหันไปมองสบตา กระทั่งเขาเดินมาอยู่ด้านหน้า มองมาด้วยแววตาอบอุ่นปนยินดีที่ได้เจอกัน “ยัยน้องนิ่งเลยว่ะ สงสัยไม่ชินกับสีผมมึง กูบอกแล้วว่าอย่าย้อมผมสีนี้ มันไม่เข้ากับมึงเลย” พี่ไบรท์หันไปบ่นอีกฝ่าย ส่วนพี่ป้องยกมือจับเส้นผมตัวเองอย่างเขิน ๆ แล้วจึงโน้มใบหน้าลงมาให้ฉันได้เห็นเขาชัด ๆ อีกครั้ง “พริมล่ะคิดว่ายังไง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับระบายยิ้มอ่อน ดวงตาของเขาเป็นประกายแวววาวยามที่สบกัน ทำไมพี่ป้องตาสวยขนาดนี้ก็ไม่รู้ แต่เวลานี้พี่ป้องอย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ได้ไหม ตอนนี้หัวใจพริมมันรับไม่ไหวแล้ว “อะไรคะ” เอ่ยถามเสียงเบา ฉันแทบไม่ได้ฟังว่าเขาถามอะไรมา เมื่อกี้เอาแต่หลบสายตาคนตรงหน้า แต่พอตั้งสติได้ก็เข้าใจคำถามของอีกฝ่ายจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง คำตอบแรกที่ได้คือ พี่ป้องหล่อจัง คราแรกฉันไม่ได้สังเกตว่าสีผมของเขาเป็นสีอะไรเพราะเอาแต่หลบสายตา ใบหูจดจ่ออยู่กับน้ำเสียงของเขา ได้แอบมองรอยยิ้มของเขาตอนที่เขาหันไปคุยกับพี่ไบรท์ สัมผัสอบอุ่นก่อนหน้านี้ทำให้ฉันลืมแม้กระทั่งคำทักทายกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ "ไม่เหมาะกับพี่จริง ๆ เหรอ" น้ำเสียงน

“ตัวนั่งหน้านะ” พริมพยักหน้ารับรู้ หากแต่ร่างบางยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างประตูรถของน้องชาย ดวงตากลมจ้องมองไปยังประตูหน้าร้านเพื่อรอคนบางคนเดินออกมา“ตัวมัวยืนมองอะไร รีบขึ้นรถได้แล้วเดี๋ยวเฮียไบรท์ตื่นขึ้นมาวุ่นวาย เราสองคนเอาไม่อยู่แน่” เจย์ว่าพลางยกมือปาดเหงื่อตรงหน้าผากลวก ๆ หลังจากใช้แรงการแบกพี่ชายคนดีออกมาจากร้านจับยัดใส่หลังรถได้สำเร็จ ไหนบอกว่าเหล้าไทยเอาเฮียลงไม่ไห้หรอก แต่เมาจนหัวทิ่มโต๊ะ ลำบากให้เขาต้องแบกหามออกมาเนี่ยนะ คราวหลังจะไม่ชวนมาด้วยกันแล้ว เหนื่อยฉิบหาย“พี่ป้องล่ะ เราไม่รอพี่เขาเหรอ” ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ยุ่งกับเคลียร์บิลกับแคชเชียร์ ส่วนเจย์ก็มัวแต่ยุ่งกับการแบกคนเมาออกมาข้างนอก รู้ตัวอีกทีเธอก็หาตัวพี่ชายอีกคนไม่เจอเสียแล้ว อย่าบอกนะว่าเขาไปกับพี่ผู้หญิงคนนั้นน่ะ“เฮียบอกว่าให้เราสองคนพาเฮียไบรท์กลับโรงแรมก่อนน่ะ เห็นบอกว่าเจอเพื่อนสมัยมัธยมพอดี เขาขอนั่งดื่มกับเพื่อนแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวนั่งรถตามกลับไปทีหลัง ตัวไม่ต้องห่วงหรอก”พริมพยักหน้ารับรู้แล้วจึงยอมเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ขณะเจย์ก็ตามเข้ามานั่งในตำแหน่งคนขับ เสี้ยวหน้าหล่อคมหันมามองพี่สาวอย่างเป็นห่วง “ไม่อยากให้

“ถามอะไรเนี่ยเจย์” พริมอดไม่ไหวจึงผละออกจากไหล่ของคนตัวโต เมื่อไหร่ที่พริมเรียกชื่อเขานั่นแปลว่าเธอกำลังโมโหและเขาควรหยุดหากไม่อยากให้เธอโกรธ“โอ๋ ๆ ขอโทษได้ไหมอ่า แค่อยากให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง หนามยอกต้องเอาหนามบ่งงี้” เจย์ว่าพลางหลบฝ่ามือของพี่สาวเป็นพัลวัน“ติดนิสัยเล่นจากพี่ไบรท์เกินไปละนะ เดี๋ยวเค้าจะฟ้องป๊า”“ตัวห้ามฟ้องนะ” เจย์ว่าพลางดีดตัวลุกจากโซฟา เมื่อเห็นว่าคนทำหน้าอมทุกข์ดูสดใสขึ้นเขาก็หายห่วง“เค้าจะฟ้อง” พริมว่าอย่างไม่ยอมแพ้ เจย์ต้องโดนดัดนิสัยบ้างให้ป๊าสั่งให้ไปอยู่บ้านสักหนึ่งเดือนเลยคอยดู“ถ้าตัวฟ้อง เค้าก็จะฟ้องป๊าว่าเฮียป้องทำตัวร้องไห้ เฮียโดนพ่อ ๆ แม่ ๆ สวดยาวแน่” เจย์งัดไม้เด็ดมาขู่ แต่เขาไม่ได้คิดจะทำจริง ๆ หรอก เขารักพี่สาวอย่างไร เขาก็รักพวกเฮียอย่างนั้น พวกเรามีกันสี่คนนี่นา“ไม่เอา ห้ามฟ้องนะ” พริมยอมลงให้น้องทันที เจย์จึงยื่นนิ้วก้อยไปตรงกลางเพื่อขอสงบศึก“ทำสัญญาก่อน”พริมถอนหายใจเหมือนไม่อยากสัญญาแต่สุดท้ายเธอก็ยอมยื่นนิ้วออกไปเกี่ยวก้อยกับน้องชาย “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะเป็นความลับของเราสองคน ตกลงไหม”“อือ ตกลง” พริมตั้งใจจะดึงมือกลับเพราะทำสัญญากันเสร็

หลังจากส่งน้องสาวถึงคอนโดเสร็จเรียบร้อย ป้องขับรถกลับมาที่โรงแรมอีกครั้งเพื่อรับไบรท์กลับบ้าน พร้อมกัน“ง้อพริมเสร็จแล้วเหรอ” ไบรท์หันมาถามทันทีที่เข้ามานั่งในรถ ก่อนหน้านี้เขาได้ฟังเรื่องราวจากเจย์มาหมดแล้ว“อืม กลับเลยนะ” ป้องว่า ขี้เกียจจะตอบคำถามคนเซ้าซี้ แต่เขาก็รู้เพื่อนรักไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่ อะไรที่ไบรท์อยากรู้ มันก็ต้องรู้ให้ได้“อ่า ขับไปคุยไปก็ได้”นั่นไง มันยอมปล่อยเสียที่ไหน“ได้ข่าวว่าไล่สาวกลับด้วย” ไบรท์ว่าต่อไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่เรื่องเดียว “ตกลงไม่ได้เอาจริง ๆ ดิหรือมึงโกหกให้ไอ้เจย์เพื่อให้มันสบายใจแล้วไปบอกพริมอย่างนั้น”“กูไม่ใช่มึง” ป้องว่าเสียงเข้ม เขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร เขาเป็นลูกผู้ชายพอ หากเขาทำผิด เขาก็พร้อมยืดอกยอมรับตามตรง ไม่จำเป็นต้องโกหกอะไรทั้งนั้น“ก็ถามเผื่อไว้” เขารู้ว่าเพื่อนเป็นคนยังไง แต่ที่ถามไปเพราะอยากแกล้งเล่นเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าป้องมันจะอารมณ์เสียใส่เขา เขาเข้าใจว่าช่วงนี้อารมณ์มันอ่อนไหวเพราะอกหักจากแฟนเก่า แต่ไอ้ป้องมันชักจะอารมณ์เสียใส่เขามากขึ้นทุกวัน เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน “มึงอารมณ์เสียแต่อย่ามาลงกับกูนะเว้ย กูไม่ใช่เมีย