LOGINShare
CHAPTER 12
publish date:
2026-09-29 08:43:40“กูเลือกไอ้เจย์ น้องรัก” ร่างสูงโปร่งสวมใส่ชุดนอนลายหมีสีน้ำตาลกวักมือเรียกน้องชายสุดแสบร่วมทีม คนถูกเลือกทำหน้าคว่ำทันที
กูว่าแล้ว มิน่าล่ะเมื่อเช้าตาขวากระตุกไม่หยุด เจย์หันเสี้ยวหน้ามาส่งสายตาปริบ ๆ อ้อนวอนพี่ชายอีกคน หวังให้เกิดการแย่งชิงตัวเขาขึ้นมา ทว่าอีกฝ่ายไม่เหลียวแลเขาเลยสักนิด คำตอบมันติดอยู่บนใบหน้าหล่อว่าเฮียป้องไม่ได้คิดจะเลือกเขาตั้งแต่แรกแน่ ๆ “ไอ้เจย์ มึงตามกูมา” เมื่อตกลงแบ่งทีมกันเสร็จเรียบร้อย ไบร์ทไม่รอช้าเดินนำไปยังรถของตัวเองทันที เจย์ทำเพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่เขาได้รับมาตั้งแต่เกิด ได้แต่ตัดพ้อป๊าในใจว่าทำไมไม่ทำให้เขาเกิดก่อนหรือพร้อมพวกเฮีย ๆ เขาคงไม่ตกเป็นเบ้ตลอดชาติแบบนี้ “มึงควรดีใจนะที่กูเลือกน้องรักอย่างมึง ของเฮียไม่เยอะหรอก ขนแป๊บ ๆ ก็เสร็จแล้ว” ไม่เยอะพ่องมึงดิเฮีย! “ไอ้เจย์ มึงอย่าใช้สายตาด่ากูนะเว้ย กูพี่มึงนะ เลี้ยงมึงมากับมือ” ไบรท์ว่าพลางยกมือขึ้นมาขยับนิ้วกลางอากาศ ทำประหนึ่งมือตัวเองคือหัตถ์พระเจ้า "หัดทดแทนบุญคุณเสียบ้าง" เขาเลี้ยงเด็กเจย์มากับมือจริง ๆ นั่งไกวเปล ป้อนนมช่วยน้าพลับครึ่งค่อนวัน “ค้าบ ๆ” ถ้าหากเป็นเรื่องเที่ยว เขาจะไม่ปฏิเสธเฮียไบร์ทเลยสักนิด แต่นี่เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะเจอกับงานหนัก งานเหนื่อย งานฟรี อย่างเช่นช่วยยกตู้ แบกฟูกนอนที่เฮียขนมาจากบ้าน ไหนจะกระถางต้นไม้ที่ไม่มีดอกเหี้ยอะไรเพราะเจ้าของซื้อมาเพราะชอบลายเพ้นต์เฉย ๆ ไม่ได้รักธรรมชาติอะไรเลย เพียงแค่คิดเขาก็เหนื่อยแล้ว เจย์ไม่สู้โว้ย ตัดภาพมายังอีกทีมหนึ่งบรรยากาศต่างกันลิบลับ แค่มองหน้า สบตากัน บรรยากาศรอบตัวมันนุ่มฟูราวกับยืนเดินบนก้อนปุยเมฆ "เราเข้าไปข้างในกันเถอะ" ป้องว่าพลางเดินนำคนตัวเล็กเข้าไปด้านใน วันนี้สองพี่น้องตระกูลหมื่นล้านรับอาสามาช่วยพี่ชายทั้งสองขนของเข้าห้องคอนโดหลังจากใช้เวลาอพักผ่อนยู่กับครอบครัวจนเต็มอิ่มเกือบสองอาทิตย์ ส่วนคอนโดที่พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ก็เป็นคอนโดที่เธอกับเจย์พักอาศัยอยู่ แน่นอนว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือเกิดจากการชักชวนจากใครคนใดคนหนึ่ง เพราะคอนโดแห่งนี้พ่อ ๆ แม่ ๆ ของเราเป็นคนจัดเตรียมเอาไว้ให้เพื่อให้ลูกหลานได้อยู่ใกล้กัน “แล้วพี่ป้องอยากให้พริมช่วยอะไรบ้างคะ บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” เมื่อคืนเจย์ส่งข้อความชวนเธอให้มาช่วยพี่ ๆ ขนของเข้าห้องใหม่ เธอรีบตอบรับทันทีอย่างไม่ทิ้งเวลาให้คิดเลยสักนิด เธออยากเจอเขาจะแย่อยู่แล้ว นึกถึงตอนเด็กเธอก็เอาแต่ทำตัวติดเขาแจเลย เดินตามหลังเขาต้อย ๆ เหมือนอย่างตอนนี้ เมื่อเดินเข้ามาในลิฟต์ อยู่กันเพียงลำพัง มันก็เกิดความอึดอัดขึ้นมาหน่อย ๆ พริมจึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาเพื่อกลบเสียงหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงเพียงเพราะได้อยู่ใกล้เขา “ว่าแต่พี่ ๆ คิดยังไงถึงย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคะ พี่ป้องพริมเข้าใจนะ แต่พี่ไบรท์นี่สิจะอยู่คนเดียวได้จริง ๆ เหรอ” แต่ไหนแต่ไรพี่ชายคนดีนับว่าเป็นคุณชายบ้านรวยคนหนึ่ง มีคนมาดูแลตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน หยิบจับทำอะไรไม่เป็นเลย ลุงไวท์กับป้าเบลล์โอ๋ลูกชายคนเล็กหนักสุด ๆ ตอนอยู่อเมริกาเขาก็ใช้ชีวิตอยู่กับพี่ป้อง พวกเขาก็ช่วยเหลือดูแลกันจนเรียนจบกลับมา “มันบอกว่าอยู่ได้นะ” “อยู่ได้เท่ากับอยู่กับพี่ป้องหรือเปล่าคะ” พริมคาดเดาตามที่รู้จักนิสัยทั้งสองคนเป็นอย่างดี ถ้าหากพี่ป้องไม่ย้ายมาอยู่ที่นี่ พี่ไบรท์ไม่มีทางย้ายมาแน่ ๆ เขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก “จะว่าไปแล้วเมื่อก่อนพี่ไบรท์เป็นคู่แข่งเบอร์หนึ่งของพริมเลยนะ” “หืม ไบรท์เนี่ยนะคะ” ชายหนุ่มหันมาเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ อยากจะรู้ว่าสองคนนี้เป็นคู่แข่งเรื่องอะไรกัน “ใช่ค่ะ ก็ตอนนั้นพริมติดพี่ป้องมากเลย อยากเล่นกับพี่ทุกวัน แต่พี่ไบรท์ก็ชอบแอบชวนพี่ป้องไปเตะบอลบ่อย ๆ พริมเล่นด้วยไม่ได้ไง พวกผู้ชายเล่นแรง” พอนึกถึงเรื่องสมัยก่อนก็ทำให้พริมผ่อนคลายขึ้นมาก ขณะอีกคนก็กำลังมองน้องสาวข้างกายด้วยแววตาชื่นชม ดูเหมือนเด็กน้อยที่เคยร้องไห้ตามเขาต้อย ๆ ในวันนั้นเติบโตมาอย่างดีเลยละ เพียงเวลาไม่กี่ปีที่แยกกัน พริมดูโตขึ้นเยอะมาก เธอฉลาดหลักแหลม แข็งแกร่ง มั่นคงเหมือนพ่อ อ่อนโยนและสวยเหมือนแม่ “แล้วตอนนี้ล่ะคะ” “ตอนนี้ทำไมเหรอคะ” “ยังชอบ...อยู่กับพี่ไหม" ดวงตากลมเบิกกว้างตกใจเพราะไม่คาดคิดกับคำถามอีกฝ่าย ตอนนี้หัวใจเต้นนำความคิดเธอไปแล้ว เมื่อกี้เธอเกือบหัวใจวายเพราะคิดว่าถูกพี่ป้องจับความรู้สึกของเธอได้เสียอีกถึงถามประโยคนั้นออกมา ที่แท้เขาถามเว้นจังหวะผิดนี่เอง มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่อยู่เมืองนอกมานานหรือเปล่านะ ภาษาไทยจึงไม่แข็งแรง "น้องโตแล้วคงไม่ชอบ..." "ชอบค่ะ" หญิงสาวบอกด้วยเสียงแน่วแน่ อีกทั้งแววตายังฉายแววจริงจัง "พริมยังชอบ...อยู่กับพี่" เมื่อได้ยินคำตอบรอยยิ้มบางเผยออกมาพร้อมกับฝ่ามืออุ่นวางบนศีรษะเล็กอย่างเอ็นดูแล้วจึงตอบรับอีกฝ่ายราวกับกลัวว่าคะแนนในหัวใจของเธอจะลดน้อยลง "พี่ก็ชอบอยู่กับพริม" สำหรับพี่ป้อง เขาตอบกลับมันมาอย่างง่ายดาย แตกต่างกับเธอกว่าที่มันจะพูดออกมาได้ หัวใจเธอแทบจะหลุดออกมาจากอก คนที่ไม่คิดอะไรอย่างเขากับคนที่คิดมาตลอดอย่างเธอ มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
Latest chapter
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 45
[บทบรรยายพิเศษ]“คุยไรกับพริมวะ” ไบรท์หันมาถามหลังจากป้องชนะเจย์เอาคืนแทนเขาได้สำเร็จ ตอนนี้สองพี่น้องแยกย้ายกันกลับห้องตัวเองหมดแล้ว“เรื่อยเปื่อย” ป้องตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านแชตที่ค้างเอาไว้ “คืนนี้มึงไปกับกูปะ”“อีกละ” ไบรท์ถามอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไปเที่ยวเป็นเพื่อนป้องนับเป็นคืนที่สามแล้ว ตับไตไส้พุงแทบไม่ได้พักผ่อน“แค่ตอบว่ามึงจะไปไหม”“ก็ไปสิวะ มึงก็รู้ว่ากูไม่อยากอยู่คนเดียว”“เธอยังไม่รับสายมึงอีกเหรอ” ป้องถามถึงคนที่เป็นสาเหตุให้เพื่อนรักอยู่คนเดียวไม่ได้“มา ๆ หาย ๆ ทำอย่างกับกูเป็นเซเว่น กูแค่ขอเธอคบทำอย่างกับกูจะลวงไปฆ่าหมกป่า ไม่รู้ว่าติดอะไร ขอเหตุผลจริง ๆ ก็ไม่ยอมบอก กูบอกเธอไปแล้วว่าถ้าจะคบกันแบบนี้เรื่อย ๆ แค่เพื่อนนอนหรือไม่มีสถานะ กูไม่เอาด้วย กูไม่ชอบ แต่พอจะไปก็มารั้งกูไว้ กูแม่งไม่เข้าใจผู้หญิงจริง ๆ” ไบรท์ไม่รู้ว่าตัวเองพูดเรื่องนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว เขาก็ไม่อยากนับ แต่มันเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่เขาเจอเธอ โลกที่เขาเคยมองมันอย่างชัดเจนกลับไม่ชัดเจนอีกต่อไป อยากจะเดินออกมาก็ทำไม่ได้เพราะเขาดันตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น“ตกลงมึงจะไปไหม”“เออแต่คืนนี้มึง
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 44
ฉันก้มมองตัวเองแล้วรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากลับมาพูดคะขากับฉัน ยิ้มหวานให้กันเพราะไม่ต้องระวังตัวเวลาเราต้องพูดคุยกันแล้วสินะ“งั้นพริมไปรอข้างนอกนะคะ” ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ชวนคุยอะไรอีก ฉันก็รีบเดินออกจากห้องนอนทันทีจากนั้นประมาณห้านาทีพี่ป้องก็เดินตามออกมานั่งที่โต๊ะกินข้าว อาหารถูกจัดใส่จานเอาไว้เต็มโต๊ะ อันที่จริงยังมีอีกสามจานที่ยังไม่ได้นำมาวางเอาไว้เพราะไม่มีที่ว่างแล้ว“สงสัยป้าเบลล์กลัวเฮียอดตายเป็นผีเฝ้าคอนโดถึงได้ทำอาหารมาให้เยอะขนาดนี้” เจย์เอ่ยแซว ตักปลาราดพริกของโปรดเข้าปากตัวเอง“มึงนี่ปากเสียจริง ๆ กิน ๆ ไปอย่าพูดมาก อย่าให้เหลือนะเว้ย เดี๋ยวเฮียต้องส่งรูปให้แม่ดูเป็นหลักฐาน” พี่ไบรท์ว่าพลางตักผัดผักรวมเข้าปาก“ทำไมเฮียกินแต่ผักอะ” เจย์ถามอย่างสงสัยพลางตัดเนื้อเข้าปากตัวเอง“เฮียไดเอตอยู่ ช่วงนี้ต้องลดน้ำหนัก รู้สึกหน้าตัวเองอ้วนขึ้นอะ คางเริ่มมีเหนียงเผละออกมาละ” พี่ไบรท์ไม่ว่าเปล่าเขาย่นคอตัวเองสำทับเพื่อให้เห็นเหนียงน้อยของเขาเมื่อก่อนสมัยยังเด็ก พี่ไบรท์อ้วนมาก อ้วนตัวกลมเหมือนลูกบอลเลย จนช่วงที่เขาอยู่มัธยมปลายก็เริ่มเล่นกีฬา น้ำหนักเริ่มลดลงเรื่อย ๆ จากเด็กอ้ว
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 43
[บทบรรยายพิเศษ]“เพื่อนตัวคนนี้เริ่มทำตัวแปลก ๆ ขึ้นทุกวันนะ มิน่าล่ะวันนั้นถึงได้ส่งข้อความมาแบบนั้น” เจย์พูดขึ้นหลังจากเขานั่งฟังพี่สาวเล่าเรื่องที่เกิดวันนี้ เขามีแต่คำว่าแปลกใจอยู่ในหัวเต็มไปหมด ไม่คิดว่าคนเงียบ ๆ ใสซื่อแบบตาหวานจะทำเรื่องลับหลังพริมถึงสองครั้งสองคราด้วยกัน“หวานส่งข้อความมาหาตัวเหรอ”“ใช่ เธอบอกให้เค้าช่วยบอกตัวหน่อยว่าอย่าไปยุ่งกับพี่ติณณ์ พอเค้าส่งข้อความถามกลับ เธอก็ไม่ตอบ”“ถ้าถึงขั้นส่งข้อความไปหาตัวก็ชัดเจนแล้วล่ะว่า หวานคงไม่ได้เมาแล้วเผลอพลั้งปากพูดแต่ตั้งใจให้พี่ติณณ์รู้ เค้ากับเฟียร์คิดว่าหวานอาจจะชอบพี่ติณณ์ก็เลยทำแบบนี้”“เพื่อนกันยังไงเนี่ย ไม่เข้าใจเลย” เจย์ว่าแต่ยังไม่กล้าบอกสิ่งที่ตัวเองคิดในใจในอีกแบบหนึ่งให้พริมรับรู้ บางทีคนที่ตาหวานชอบอาจจะไม่ใช่ติณณ์ก็เป็นได้“ไม่เข้าใจเหมือนกัน ครั้งแรกมันก็ปล่อยผ่านได้แหละ แต่พอเจอรอบสองมันรู้สึกระแวงไปหมด ไม่สนิทกันเหมือนเดิมอีกแล้ว เค้าก็คิดว่าตัวเองให้ใจเพื่อนมากแล้วนะ แต่ทำไมหวานถึงไม่ยอมพูดกันตรง ๆ”“คงพูดยากแหละ พี่ติณณ์ก็ชอบตัวมาตั้งสามปี ทางนั้นคงรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางสมหวัง แต่จะให้อยู่ใกล้ก็คงเจ็บ
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 42
หลายวันต่อมา“ระหว่างพริมกับพี่ติณณ์ยังไปได้ดีอยู่ใช่ไหม” เฟียร์เอ่ยถามหลังจากเราสองคนนั่งโต๊ะกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว“ทำไมเหรอ”“เราว่าเขาพยายามหลบหน้าพริมตลอด ตอนงานวันเกิดเขายังจ้องหน้าพริมเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพูอยู่เลย หลังจากวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า พี่เขาดูแปลก ๆ ไปนะ”“เขาอาจจะไม่เห็นเราก็ได้” เขาหลบหน้ากันจริง ๆ แต่ฉันพยายามจะไม่ใส่ใจกับการกระทำอีกฝ่ายมากเกินไป คิดว่าเขาอาจจะต้องการรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เป็นการกดดันฉันเรื่องเขาขอคบเป็นแฟนก็ได้ พี่ติณณ์จึงไม่เข้ามาทักทายเหมือนอย่างทุกครั้ง ส่วนข้อความเขายังส่งมาทักทายกันเป็นปกติ แต่เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์เลย“ไม่เห็นอะไร เราสองคนไม่ได้ตัวเล็กเท่ามดนะ โรงอาหารก็แค่นี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่” เฟียร์ว่าตามความจริง ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องอย่างจับผิดเธอสงสัยก็คงไม่แปลก ก่อนหน้านี้ฉันกับเฟียร์เดินเข้ามาในโรงอาหาร เจอพี่ติณณ์และกลุ่มเพื่อนเดินสวนออกไปพอดี เขาแทบไม่เข้ามาทักทายฉันเลย ทำเพียงยิ้มแล้วเดินจากไป“ที่จริงแล้ว ตอนงานวันเกิด พี่เขาขอเราเป็นแฟนน่ะ แต่เรายังไม่ได้ให้คำตอบเขาไป” คราแรกฉันตั้งใจอยากคุยกับพี่ติณณ์ก่อน
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 41
[บทบรรยายพิเศษ]“มึงมองอะไรวะเพื่อน” ไบรท์หันมาถามคนข้างกายหลังจากสังเกตเห็นเพื่อนนั่งเงียบไปนาน พอมองตามสายตาก็เห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังมองน้องสาวกับรุ่นพี่คนสนิทของเธออยู่ “อ่า แอบมองคนเขาจีบกันนี่เอง”ป้องไม่ตอบ หากแต่ดึงสายตากลับมาที่โต๊ะแล้วยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ไปไหนวะ แซวแค่นี้ถึงกับนั่งโต๊ะด้วยกันไม่ได้เลย หัวร้อนฝุด ๆ เลยเพื่อนกู” ไบรท์ยังแซวต่อพลางหันไปขอแนวร่วมอย่างเจย์ที่นั่งข้างกัน “ไอ้เจย์ สงสัยมึงจะมีพี่เขยชื่อตินตินแล้วว่ะ”“พริมมีคนดูแล ผมก็สบายใจ” เจย์ตอบ อยากจะเห็นคนบางคนออกอาการบ้าง แต่พี่ชายยังคงตีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนอย่างทุกครั้ง“กูเข้าห้องน้ำก่อน” สิ้นประโยค ป้องก็เดินออกจากโต๊ะไป ระหว่างทางที่เดินไปห้องน้ำเขาต้องเดินสวนกับพริมและติณณ์พอดี ร่างสูงไม่แม้แต่จะหยุดเดินเพื่อทักทาย ทำเพียงเดินผ่านไปเท่านั้น ส่วนพริมก็ไม่ทันได้เรียกรั้ง เงยหน้าขึ้นมองอีกทีก็เห็นร่างสูงเดินลับสายตาไปแล้วราวตีหนึ่งครึ่งงานเลี้ยงวันวันเกิดจบลง บรรดาแขกทยอยกันกลับบ้านหมดแล้ว เหลือเพียงแต่กลุ่มเพื่อนพี่น้องคนสนิทที่ยังคงนั่งดื่มกันต่อ หากแต่ย้ายสถานท
พรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ CHAPTER 40
PRIM BIRTHDAY’ s PARTY“แฮปปี้เบิดเดย์นะครับ พี่ขอให้น้องพริมมีความสุขมาก ๆ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอวยพรพร้อมกับมอบช่อดอกกุหลาบสีชมพูหวานแหววให้กับฉัน “วันนี้น้องพริมสวยจังครับ”ช่วงหลังมานี้ฉันรู้สึกว่าพี่ติณณ์รุกจีบกันหนักขึ้น ไม่ไว้ตัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว“ขอบคุณค่ะ พี่ติณณ์เข้าไปนั่งด้านในงานก่อนดีกว่าค่ะ” ทักทายกันพอเป็นพิธีจึงเอ่ยชวนให้รุ่นพี่เข้ามานั่งยังโซนโต๊ะรับแขก โดยฉันก็เดินมากับเขาด้วยงานครบรอบวันคล้ายวันเกิดปีที่ 21 ของฉันถูกจัดขึ้นบนดาดฟ้าของโรงแรมตึกแฝดซึ่งมันเป็นตึกที่ป๊าสร้างเป็นของขวัญวันแต่งงานให้กับคุณแม่ งานวันนี้เชิญเฉพาะคนรู้จักสนิทสนมกันทั้งเพื่อนสนิทสมัยมัธยมและเพื่อนมหาวิทยาลัย รวมไปถึงแขกคนสำคัญที่ขาดไม่ได้ก็คือแก๊งสามหนุ่มหล่อของครอบครัวเรา เจย์กับพี่ไบรท์เดินทางมาถึงงานตั้งแต่พนักงานยังจัดโต๊ะไม่เสร็จด้วยซ้ำ ส่วนอีกคนฉันยังไม่เห็นเขาปรากฏตัวที่งานแต่เขารับปากว่าจะมางานวันเกิดฉันอย่างแน่นอน“คุณพ่อกับคุณแม่ของน้องพริมมาร่วมงานด้วยไหมครับ” พี่ติณณ์เอ่ยถาม“พวกท่านไม่ได้มาร่วมงานค่ะ ท่านกลัวว่าเด็ก ๆ จะอึดอัด อยากให้พวกเราสนุกกันเต็มที่”“ตอนเช้าพี่เห็นน้องพร
You May Also Like
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง150.8K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก77.0K viewsรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat136.4K viewsลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X119 viewsคู่แท้ของพี่ชายเลี้ยงจอมอัลฟ่า
KaiKitto62 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์12 viewsไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน246 views
