جميع فصول : الفصل -الفصل 45

[บทบรรยายพิเศษ]“มึงมองอะไรวะเพื่อน” ไบรท์หันมาถามคนข้างกายหลังจากสังเกตเห็นเพื่อนนั่งเงียบไปนาน พอมองตามสายตาก็เห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังมองน้องสาวกับรุ่นพี่คนสนิทของเธออยู่ “อ่า แอบมองคนเขาจีบกันนี่เอง”ป้องไม่ตอบ หากแต่ดึงสายตากลับมาที่โต๊ะแล้วยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ไปไหนวะ แซวแค่นี้ถึงกับนั่งโต๊ะด้วยกันไม่ได้เลย หัวร้อนฝุด ๆ เลยเพื่อนกู” ไบรท์ยังแซวต่อพลางหันไปขอแนวร่วมอย่างเจย์ที่นั่งข้างกัน “ไอ้เจย์ สงสัยมึงจะมีพี่เขยชื่อตินตินแล้วว่ะ”“พริมมีคนดูแล ผมก็สบายใจ” เจย์ตอบ อยากจะเห็นคนบางคนออกอาการบ้าง แต่พี่ชายยังคงตีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนอย่างทุกครั้ง“กูเข้าห้องน้ำก่อน” สิ้นประโยค ป้องก็เดินออกจากโต๊ะไป ระหว่างทางที่เดินไปห้องน้ำเขาต้องเดินสวนกับพริมและติณณ์พอดี ร่างสูงไม่แม้แต่จะหยุดเดินเพื่อทักทาย ทำเพียงเดินผ่านไปเท่านั้น ส่วนพริมก็ไม่ทันได้เรียกรั้ง เงยหน้าขึ้นมองอีกทีก็เห็นร่างสูงเดินลับสายตาไปแล้วราวตีหนึ่งครึ่งงานเลี้ยงวันวันเกิดจบลง บรรดาแขกทยอยกันกลับบ้านหมดแล้ว เหลือเพียงแต่กลุ่มเพื่อนพี่น้องคนสนิทที่ยังคงนั่งดื่มกันต่อ หากแต่ย้ายสถานท

[บทบรรยายพิเศษ]“เพื่อนตัวคนนี้เริ่มทำตัวแปลก ๆ ขึ้นทุกวันนะ มิน่าล่ะวันนั้นถึงได้ส่งข้อความมาแบบนั้น” เจย์พูดขึ้นหลังจากเขานั่งฟังพี่สาวเล่าเรื่องที่เกิดวันนี้ เขามีแต่คำว่าแปลกใจอยู่ในหัวเต็มไปหมด ไม่คิดว่าคนเงียบ ๆ ใสซื่อแบบตาหวานจะทำเรื่องลับหลังพริมถึงสองครั้งสองคราด้วยกัน“หวานส่งข้อความมาหาตัวเหรอ”“ใช่ เธอบอกให้เค้าช่วยบอกตัวหน่อยว่าอย่าไปยุ่งกับพี่ติณณ์ พอเค้าส่งข้อความถามกลับ เธอก็ไม่ตอบ”“ถ้าถึงขั้นส่งข้อความไปหาตัวก็ชัดเจนแล้วล่ะว่า หวานคงไม่ได้เมาแล้วเผลอพลั้งปากพูดแต่ตั้งใจให้พี่ติณณ์รู้ เค้ากับเฟียร์คิดว่าหวานอาจจะชอบพี่ติณณ์ก็เลยทำแบบนี้”“เพื่อนกันยังไงเนี่ย ไม่เข้าใจเลย” เจย์ว่าแต่ยังไม่กล้าบอกสิ่งที่ตัวเองคิดในใจในอีกแบบหนึ่งให้พริมรับรู้ บางทีคนที่ตาหวานชอบอาจจะไม่ใช่ติณณ์ก็เป็นได้“ไม่เข้าใจเหมือนกัน ครั้งแรกมันก็ปล่อยผ่านได้แหละ แต่พอเจอรอบสองมันรู้สึกระแวงไปหมด ไม่สนิทกันเหมือนเดิมอีกแล้ว เค้าก็คิดว่าตัวเองให้ใจเพื่อนมากแล้วนะ แต่ทำไมหวานถึงไม่ยอมพูดกันตรง ๆ”“คงพูดยากแหละ พี่ติณณ์ก็ชอบตัวมาตั้งสามปี ทางนั้นคงรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางสมหวัง แต่จะให้อยู่ใกล้ก็คงเจ็บ

[บทบรรยายพิเศษ]“คุยไรกับพริมวะ” ไบรท์หันมาถามหลังจากป้องชนะเจย์เอาคืนแทนเขาได้สำเร็จ ตอนนี้สองพี่น้องแยกย้ายกันกลับห้องตัวเองหมดแล้ว“เรื่อยเปื่อย” ป้องตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านแชตที่ค้างเอาไว้ “คืนนี้มึงไปกับกูปะ”“อีกละ” ไบรท์ถามอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไปเที่ยวเป็นเพื่อนป้องนับเป็นคืนที่สามแล้ว ตับไตไส้พุงแทบไม่ได้พักผ่อน“แค่ตอบว่ามึงจะไปไหม”“ก็ไปสิวะ มึงก็รู้ว่ากูไม่อยากอยู่คนเดียว”“เธอยังไม่รับสายมึงอีกเหรอ” ป้องถามถึงคนที่เป็นสาเหตุให้เพื่อนรักอยู่คนเดียวไม่ได้“มา ๆ หาย ๆ ทำอย่างกับกูเป็นเซเว่น กูแค่ขอเธอคบทำอย่างกับกูจะลวงไปฆ่าหมกป่า ไม่รู้ว่าติดอะไร ขอเหตุผลจริง ๆ ก็ไม่ยอมบอก กูบอกเธอไปแล้วว่าถ้าจะคบกันแบบนี้เรื่อย ๆ แค่เพื่อนนอนหรือไม่มีสถานะ กูไม่เอาด้วย กูไม่ชอบ แต่พอจะไปก็มารั้งกูไว้ กูแม่งไม่เข้าใจผู้หญิงจริง ๆ” ไบรท์ไม่รู้ว่าตัวเองพูดเรื่องนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว เขาก็ไม่อยากนับ แต่มันเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่เขาเจอเธอ โลกที่เขาเคยมองมันอย่างชัดเจนกลับไม่ชัดเจนอีกต่อไป อยากจะเดินออกมาก็ทำไม่ได้เพราะเขาดันตกหลุมรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น“ตกลงมึงจะไปไหม”“เออแต่คืนนี้มึง