جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“อ้าว ตัวกลับมาเมื่อไหร่” ฉันหันมาถามอย่างแปลกใจ คนตัวสูงยื่นใบหน้าหล่อผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้อยู่ ก่อนหน้านี้เจย์เป็นคนบอกเองว่าจะกลับเข้าฝั่งช่วงมืดค่ำ ทว่าตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าเขาก็กลับมาแล้ว ที่สำคัญกลับมาตอนไหน ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลย สงสัยเขากลับมาช่วงที่ฉันงีบหลับอยู่แน่ ๆ“กลับมาตอนสี่โมงเย็นแล้ว ฝั่งนู้นฝนตกเลยตัดสินใจแล่นเรือกลับมาเลย กลัวติดฝนแล้วกลับมาไม่ได้ ทางนี้จะเป็นห่วงอีก”“อ้อ แล้วพวกพี่ ๆ ล่ะ”“พวกเฮียคงอาบน้ำนอนพักผ่อนกันอยู่น่ะ บ่นว่าเหนื่อย คนเริ่มแก่ก็งี้แหละ ไม่ค่อยจะมีแรง” เจย์กลั้วหัวเราะเบา ๆ “เค้ามีเรื่องจะเล่าให้ตัวฟังด้วยนะ”ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้อง ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง สักพักเขาก็เลื้อยตัวลงนอน หันตัวนอนตะแคงมาทางฉัน ยกแขนข้างหนึ่งตั้งศอก ใช้มือเป็นฐานรองศีรษะ น้องชายทำตัวสบายเกินไปแล้ว ส่วนเจ้าของห้องอย่างฉันนั่งอยู่ตรงโซฟาตัวยาวข้างเตียง“เรื่องอะไรเหรอ” เอ่ยถามอย่างสนใจ“ก็เฮียไบรท์น่ะสิ คนอะไรไม่รู้ตากแดดแป๊บเดียวหน้าแดง ตัวแดงหมด เฮียแจกอาหารปลากลางทะเลด้วยนะ สภาพคือไม่ไหวอะ หน้าเฮียโคตรตลกอะ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปให้ตัวดู”“สงสารพี่ไบรท์ ตัวอะนิสัยไ

“เราไปถามหวานให้ไหม จะได้รู้ไปเลยว่ามันยังไงกันแน่ ถ้าสองคนมีใจให้กันก็ต้องมีหักกันไปข้างหนึ่ง” สีหน้าเฟียร์บ่งบอกว่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เราสองคนเป็นเพื่อนกันมา ฉันไม่เคยเห็นเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน จนกลัวว่าเพื่อนจะทำอะไรรุนแรงลงไปจึงรั้งแขนเธอเอาไว้“เฟียร์ ใจเย็น” ภาพและการกระทำมันอาจชัดเจนให้เราคิดไปทางนั้น แต่เราไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไรหรือมันจะเป็นอย่างที่เราคิดจริง ๆ หรือเปล่า ฉันไม่อยากให้เฟียร์ผลีผลามเข้าไปถามจนเรื่องมันเลยเถิดกลายเป็นเรื่องใหญ่“พริม อย่าพยายามหาเหตุผลกับคนแบบนี้ได้ปะ เอาจริงนะเราว่าพริมให้ใจหวานเกินไป พริมให้ทุกอย่างเพราะไม่อยากให้หวานรู้สึกแปลกแยกจากเรา อีกฝ่ายแม่งก็เอาแต่รับอย่างเดียว แล้วเป็นไง สุดท้ายหวานก็มาแทงข้างหลังพริมแบบนี้ รู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนชอบก็ยังจะเข้าไปยุ่งแบบนั้น ถ้าเป็นเรา เราไม่ทำนะพริม ไม่แม้แต่จะคิดไปตีสนิท จับมือถือแขนกันแบบที่หวานทำเพราะเราแคร์พริมไง”เฟียร์คงสุดจะทนแล้วจริง ๆ ฉันไม่เคยเห็นเธอเดือดขนาดนี้มาก่อน ปกติเฟียร์ไม่ใช่พูดจามากความ เวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือไม่พอใจ เธอแค่พูดประโยคเดียวทุกอย่างก็จบ “คนเรามันควรมีขอบเขต”

“อยากให้พี่ลืมอย่างนั้นเหรอ”“ใช่ค่ะ เรื่องที่หวานพูดกับพี่ในวันนั้น หวานเข้าใจผิดไปเองค่ะ” คนที่เพิ่งพูดว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดก้มหน้าต่ำไม่ยอมสบตาชายหนุ่มรุ่นพี่“ก่อนหน้านี้พี่ก็ถามย้ำกับเราแล้วว่าแน่ใจกับสิ่งที่พูดใช่ไหม เราบอกว่าแน่ใจ” ป้องทวนความจำให้อีกฝ่าย เขายอมรับว่าเรื่องที่เธอนำมาบอกทำเขาสับสนอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ถามย้ำอีกฝ่ายตั้งหลายครั้งบวกกับเธอเป็นเพื่อนสนิทของพริม ทำให้คำพูดที่ออกมาจากปากเธอค่อนข้างมีน้ำหนัก จึงปักใจเชื่อไปแล้วเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนอีกสามสิบเขาเพิ่งเริ่มแน่ใจเมื่อสังเกตอาการของพริมในระยะสองวันที่ผ่านมาแล้วตอนนี้คนที่เดินมาบอกความรู้สึกแทนเพื่อนสนิทกลับบอกให้เขาลืมเรื่องทั้งหมดจะไม่ให้เขางุนงงได้อย่างไร“ตกลงเราต้องการอะไรกันแน่” ป้องตัดเรื่องความรู้สึกพริมทิ้งไปก่อน ประเด็นที่เขาอยากรู้ตอนนี้คือคนตรงหน้าต้องการสิ่งใดจากเรื่องครั้งนี้ เมื่อวานเช้าเธอบอกทำเพราะเห็นใจเพื่อน แล้วเช้าวันนี้มาบอกว่าตัวเองเข้าใจผิด ขอให้เขาลืมเรื่องที่พูดในวันวานไปเสีย สรุปแล้วเธอหวังดีกับพริมจริง ๆ หรือเปล่า“หวานไม่ได้ต้องการอะไรเลยค่ะ ที่ผ่านมาหวานเข้าใจผิดไปเองว่าพริม

ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงกว่าเรื่องราวทุกอย่างจะคลี่คลาย ความจริงปรากฏว่าสาวแว่น คนที่เจย์คิดว่าเป็นขโมยนั้น ไม่ใช่หัวขโมยตัวจริงหากแต่เธอโดนคนในเว็บย้อมแมวขายจักรยานให้ในราคาเพียงห้าพันบาท หญิงสาวเห็นว่าสภาพมันยังใหม่แถมวัสดุก็ดูแข็งแรงดี จึงตัดสินใจซื้อมันมาเป็นของขวัญให้น้องชายใช้ปั่นไปโรงเรียนทว่าเมื่อวานเธอยืมจักรยานคันนี้มาจากน้องชายเพราะต้องรีบมาส่งรายงานที่มหาวิทยาลัย ทุกอย่างก็เป็นปกติเหมือนเช่นวันอื่น ๆ กระทั่งวันนี้มีผู้ชายหน้าหล่อเดินตามหลังเธอต้อย ๆ เหมือนคนโรคจิต เธอจึงเข้าใจผิดอย่างแรง เกิดการทำร้ายร่างกายกันนิดหน่อยซึ่งเธอก็บอกคุณตำรวจไปแล้วว่าเป็นการป้องกันตัว กระทั่งเธอได้รู้ความจริงว่าตัวเองเข้าใจผิดอีกฝ่ายเต็ม ๆ แถมเขายังเป็นเจ้าของตัวจริงของไอ้สิงห์ดำคันนี้อีกไอ้สิงห์ดำเป็นชื่อที่เจ้าชิน น้องชายของเธอตั้งชื่อขึ้นมาตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอรับซื้อของโจร โชคดีที่อีกฝ่ายไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าไม่รู้ ซึ่งเธอสาบานเลยว่าไม่รู้เรื่องจริง ๆ และเธอก็ยินดีชดใช้ค่าทำขวัญที่ทำร้ายเขา อีกทั้งยังยกมือไหว้ขอโทษอีกฝ่ายจากใจจริง ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็ตาม“เอาเ

“พริมชอบพี่ป้องมากกว่าพี่ชายค่ะ ชอบมานานแล้ว”ในที่สุดฉันได้บอกชอบเขาและตัดใจจากเขา โดยทั้งสองการกระทำใช้ระยะเวลาห่างกันเพียงไม่กี่วินาที มันอาจจะฟังดูน่าเศร้าหน่อย ๆ แต่ฉันพร้อมที่จะตัดใจจากเขาแล้วจริง ๆ“พริมขอเวลาหน่อยนะคะ แล้วพริมจะกลับไปเป็นน้องสาวของพี่เหมือนเดิมค่ะ เพราะฉะนั้นพี่ป้องอย่าเพิ่งทำอะไรให้พริมหวั่นไหวได้ไหม”อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวไปบ้างที่ต้องขอให้เขาช่วยเหลือในเรื่องที่เขาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นของฉันด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ฉันอยากจะตัดใจจากเขาให้ได้จริง ๆ จึงอยากขอความร่วมมือจากเขาสักหน่อย อยากให้เขาเว้นระยะความสัมพันธ์ของเราออกไปบ้าง อย่าทำให้ฉันรู้สึกอะไรไปมากกว่านี้เลย“พี่ทำอะไรคะ”“พี่ป้องอาจจะทำมันไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเราสนิทกันแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่พี่รู้ไหมคะว่าทุกครั้งที่พี่ใจดีกับพริม ยิ้มให้กับพริม ดูแลพริม วิธีการพูดหรือแม้กระทั่งน้ำเสียงที่ใช้กับพริม สำหรับพี่มันอาจจะเป็นการกระทำแสนธรรมดา แต่สำหรับพริมมันพิเศษมากเลยค่ะ พริมไม่รู้ว่าพี่ป้องจะเข้าใจความรู้สึกคนแอบรักหรือเปล่านะคะ” ฉันไม่อยากดึงให้เรื่องมันเศร้าแบบนี้จริง ๆ นะ แต่มันถึงเวลาที