All Chapters of สถานะเมียอุ้มบุญ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12ภาพสิบแปดบวก“อื้ม ปวดหัวจัง”เนิ่นนานเกือบครึ่งชั่วโมงก็ว่าได้ คนที่นอนหลับไปเพราะความอ่อนเพลียอย่างม่านไหมก็เริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เปลือกตาสีมุกขยับขึ้นลงเบาๆ เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสง ภาพแรกที่เจ้าตัวเห็นหลังจากทุกอย่างมันตัดเข้าความมืด คือฝ้าเพดานขาวที่ถูกติดเอาไว้ด้วยหลอดไฟสว่างจ้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนเข้าจมูกบ่งบอกได้ชัดเจนว่าตัวเธอมาอยู่ที่ใด“โรงพยาบาลงั้นเหรอ ทำไมเรามาอยู่ที่นี่ได้นะ”น้ำเสียงแหบพร่าถามตัวเองเบาๆ มือที่ถูกยกขึ้นให้อยู่ในระดับสายตาเห็น เป็นภาพของสายน้ำเกลือถูกเจาะเอาไว้กับแขน ท่ามกลางความงุนงงของเจ้าตัวด้วยว่ายังนึกอะไรไม่ออก ภาพความทรงจำเดิมที่เธอจำได้คือตนกำลังบอกเลี่ยงคำชวนของเวหาที่ตั้งใจจะพาเธอไปออกทริปไหว้พระขอพรเรื่องลูกเหมือนเคยแต่เพราะช่วงนี้รายนั้นพาเธอออกไปข้างนอกแทบทุกวัน กว่าจะกลับก็เล่นเอาค่ำ ไหนจะต้องมานั่งทำขนมส่งลูกค้าอีก มันทำให้เธอนอนน้อยกว่าปกติ จากที่คิดว่าคงไม่เป็นอะไร สงสัยเธอต้องคิดไหมซะแล้วสิ“ไม่น่าเลยเรา”บ่นกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับหลับตาลงอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าโลกหมุนตรงหน้า ก่อนที่ไม่กี่นาทีต่อมาเจ้าตัวจะต้องลืม

ตอนที่ 14ยิ่งลึกยิ่งติดง่ายระยะห่างของใบหน้าที่อยู่ไม่ถึงเมตรนั่น ทำเอาคนมองใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งร่างชะงักนิ่งเหมือนถูกสาปให้อยู่กับที่ เปิดโอกาสให้เวหาสามารถทำตามใจได้อย่างไม่ยากใบหน้าคมคายของชายหนุ่มค่อยๆ ก้มลงมาหาคนใต้ร่าง จนอยู่ในระยะประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวละไล้ไปตามผิวหน้า ในขณะที่ดวงตาคมมองจ้องสาวเจ้าไม่ห่าง ราวกำลังส่งมนต์สะกดไปให้ กว่าม่านไหมจะรู้ตัวก็ตอนที่ปลายจมูกของอีกฝ่ายกกดลงมาแนบชิดกับอวัยวะเดียวกันของเธอ ทั้งริมฝีปากยังเองยังอยู่ห่างไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ“เดี๋ยวค่ะ คุณเวหาจะทำอะไร”“ก็จูบไง แค่นี้ไม่รู้จักเหรอ”ทั้งที่ดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเขาต้องการจะทำอะไร แต่ผิดคาด แม้จะตอบกลับไปแบบนั้น หากแต่มือของม่านไหนกลับยังไม่ได้ยกออกจากการปิดกั้นริมฝีปากตัวเอง“อย่าเรื่องมากนักได้ไหม เอามือออกไป”“ฉันไม่เข้าใจว่าการจูบ มันจะช่วยให้ติดลูกยังไง ทำไมคุณต้องจูบฉัน?”ม่านไหมยังงุนงง เพราะชายคนนี้เป็นคนบอกเธอเองว่า ต้องการความสัมพันธ์ทางกายเพื่อให้ติดลูกเท่านั้น แต่เป็นเขาเองที่ดึงดันมอบรสจูบให้เธอ ซึ่งมันไม่สมเหตุสมผลกันสักนิด“ไม่ต้องถามมากได้ไหม จ้างมาท้อง ไม่ได้จ้าง

ตอนที่ 16คาผ้ากันเปื้อนทันทีเมื่อบานประตูห้องปิดลงได้ริมฝีปากของม่านไหมก็เริ่มถูกจู่โจม แรงกดไม่ได้ให้ความรู้สึกอ่อนโยนเหมือนเมื่อคืน แต่มันแฝงไปด้วยความรุนแรงเล็กๆ ราวกับว่าเขากำลังลงโทษในความดื้อของเธอที่ทำเขาหงุดหงิด“อื้อ คุณ เวหา เดี๋ยวค่ะ อื้อ ขอฉันอาบน้ำก่อน”หญิงสาวพยายามเอ่ยห้ามออกไป แม้จะรู้ว่ามันไร้ผล ไม่พอเวหาเองยังไม่สนข้อเสนอเรื่องอาบน้ำของเธออีก โดยให้เหตุผลสั้นๆ ผ่านเสียงแหบพร่าที่ดังตรงข้างหูว่า'ทำคาผ้ากันเปื้อนแบบนี้ มันได้อารมณ์กว่า'กว่าม่านไหมจะรู้ความหมาย ชุดเดรสสีหวานภายใต้ผ้ากันเปื้อนของเธอก็ถูกถอดออกพร้อมชั้นในลูกไม้น่ารัก คงเหลือติดร่างเอาไว้เพียงผ้ากันเปื้อนขอบลูกไม้ที่เวหาสั่งให้เธอสวมมันกลับเข้าไปอีกครั้ง“เอ่อ ทำไมถึงให้ฉันใส่ชุดนี้คะ?”“อืม มันน่ารักดี เหมือนตัวการ์ตูนเลย”"ห๊า? "ไม่รอให้ความสงสัยของม่านไหมถูกไขกระจ่าง เวหาก็เริ่มจู่โจมจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ก้อนเนื้ออกถูกกำขยำผ่านผ้ากันเปื้อน กระนั้นกลับสร้างความรู้สึกเสียวซ่านให้คนถูกกระทำไม่น้อย แรงเสียดสีของเนื้อผ้ากับจุกนมกระตุ้นให้มันแข็งเป็นไต ใบหน้าสวยเชิดแหงนขึ้นตามแรงอารมณ์"อื้อ คุณเวหา"ยิ

ตอนที่ 18เด็กโง่บริษัทของเวหาได้เซ็นสัญญากับลูกค้ารายใหญ่ทำกำไรได้มากติดอันดับหนึ่งในสามของปี ในฐานะประธานบริษัทเขาจึงจัดงานเลี้ยงขอบคุณทุกฝ่ายรวมถึงลูกค้าเจ้านี้ด้วย โดยชายหนุ่มตั้งใจเอ่ยปากให้ดารัณช่วยดูแลเรื่องอาหารเพราะสาวเจ้าอยู่ในตำแหน่งภรรยาของเขา เรื่องนี้มันจึงย่อมเป็นหน้าเป็นตาของเขาและเธอด้วย แต่ใครจะคิดว่าดารัณกลับไม่ได้มองมุมเดียวกับเขาเลยสักนิด“ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ ยุ่งยากจะตาย ดาด้าไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอก สั่งเอาตามร้านก็ได้นี่ ดาด้ามีร้านอร่อยที่ไปทานมาเยอะเลย เดี๋ยวลิสรายชื่อให้แล้วคุณก็ไปจัดการกันเอง”“แต่งานนี้มันเป็นงานสำคัญนะ ผมอยากได้คนที่ไว้ใจและพึ่งพาได้ คุณเป็นภรรยาผมรับหน้าที่ตรงจุดนี้ก็ถือว่าเหมาะแล้วไม่ใช่หรือ”“เมียก็ส่วนเมียค่ะ หน้าที่แม่ครัวก็อีกเรื่อง แล้วแขกเยอะขนาดนั้น จะให้ดาด้ารับผิดชอบคนเดียวได้ยังไงกันคะ”“ผมไม่ได้บอกว่าให้คุณทำคนเดียวทั้งหมด คนของเราที่มีฝีมือทำอาหารก็ตั้งหลายคน คุณเองก็แค่ทำหน้าที่ดูแลแล้วก็ควบคุมให้สมกับเป็นภรรยาของบ้าน มันจะยากตรงไหน”ช่วงท้ายของประโยคหากฟังดีๆ จะเห็นว่ามันแฝงไปด้วยคำประชด นั่นมันทำเอาคนเป็นภรรยาสาวถึงกับชักสีห

ตอนที่ 20ใช้ปากให้ที“แม่จ๋า คือ...หนู หนู เซนต์สัญญายอมรับจ้างเป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกของคุณเวหาจ้ะ”ความจริงจากปากลูกสาวเพียงคนเดียว เรียกสายน้ำตาของคนเป็นแม่ให้หลังไหลออกมาอย่างสุดห้าม มือสั่นเทากอดร่างผู้เป็นลูกสาวแน่น ไม่มีคำพูดใดออกมาอีกจากปากของนางแพรอีก ได้ยินเพียงเสียงร่ำไห้ของสองแม่ลูกดังแผ่วมาจากมุมมืดไร้คำพูด ไร้การตั้งคำถามไม่มีเสียงต่อว่าเพราะผู้เป็นแม่รู้ดีว่าการตัดสินใจของลูกมันคือการเสียสละมากเพียงใด สุดท้ายเรื่องราวที่หนักใจของม่านไหมก็ถูกคลายลง โดยมารดาให้สัญญากับเธอว่า…ผู้เป็นพ่อจะไม่รู้เรื่องนี้จนกว่าจะถึงวันเหมาะสมเวลาของม่านไหมกับครอบครัวผ่านไปเร็วนัก ถึงเวลากลับไปทำหน้าที่แม่อุ้มบุญที่เวหาต้องการเหมือนเคย หญิงสาวเลี่ยงความสงสัยของพ่อด้วยการออกมารออีกฝ่ายอยู่ที่หน้าบ้านแต่แทนที่จะเป็นเวหา กลับกลายเป็นคนอื่นที่โผล่มาแทน“ม่าน! หายหน้าไปเลยนะเรา”เสียงเรียกค่อนข้างดังบวกกับมือที่แตะมาตรงไหล่ ดึงให้ใบหน้าสวยของม่านไหมหันกลับมายังด้านหลังทันที สีหน้าตกใจฉายบนใบหน้าอยู่ไม่ถึงนาที ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มน่ามองเข้ามาแทนที่“ทิน นึกว่าใคร โถ่ ตกใจหมด”“ก็ยืนอยู่คนเดียว