All Chapters of สถานะเมียอุ้มบุญ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1ข้อเสนอเช้าวันนี้บรรยากาศในซอยเล็กๆ ย่านชุมชนเก่ายังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนเช่นเคย โดยเฉพาะบริเวณหน้าปากซอยที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็เร่งรีบออกมาแย่งกันขึ้นรถประจำทางเพื่อมุ่งหน้าไปทำงานหาเลี้ยงชีพท่ามกลางผู้คนขวักไขว่และรถรับจ้างจอดเรียงราย ก็มีรถยุโรปสุดหรูคันหนึ่งกำลังวิ่งสวนทางเข้าไปในซอย ความหนาแน่นและวุ่นวายทำให้คนขับต้องค่อยๆ พารถเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ สวนทางกับความรู้สึกในใจที่ตอนนี้อยากจะพุ่งไปให้ถึงจุดหมายปลายทางให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้นายจ้างโมโหมากไปกว่านี้“ไม่มีทางอื่นอีกแล้วหรือไงฮะ! “เวหา นักธุรกิจหนุ่มผู้เป็นนายจ้างตะโกนถาม ถามพลางเหลือบไปมอง ดารัณ ภรรยาสาวสวยของเขาที่ตอนนี้กำลังยกมือกอดอกพลางถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดเวหาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผูกเนคไทที่แม้จะคล้ายคลึงกับผู้ชายหลายๆ คนที่อยู่ด้านนอกรถในตอนนี้ แต่ความประนีตและหรูหราแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ส่วนดารัณยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่อให้คนที่ไม่สนใจเรื่องแฟชั่นแค่มองปราดเดียวก็ดูออกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าของหญิงสาวล้วนแล้วแต่เป็นของราคาแพงเรียกว่าบุคลิกของทั้งคู่ขัดกับบรรยากาศในซอยนี้อย่างสิ้นเชิงจนคนขั

ตอนที่ 3รับจ้างท้องม่านไหมลงจากแทกซี่แล้วยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตู แม้จะเคยมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้งแล้ว แต่ความรู้สึกในวันนี้ต่างไปจากเดิม ปกติเธอแค่ตามพ่อแม่มาทำงาน แต่คราวนี้เธอมาเพื่อที่จะทำงานเสียเอง ซึ่งนั่นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถ้างานของเธอจะไม่ใช่การรับจ้างท้องใช่แล้ว…แม่อุ้มบุญก็คือการรับจ้างท้องให้คนอื่นนั่นเองความรู้สึกมวนท้องเริ่มก่อตัวขึ้น ม่านไหมยอมรับว่าตัวเองทั้งประหม่าและหวาดกลัวก็จะไม่ให้กลัวยังไงไหว ในเมื่อตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยมีแฟนเลยซักคนเดียวขนาดประสบการณ์เรื่องเพศสัมพันธ์ยังเป็นศูนย์ เรื่องอุ้มท้องกับคลอดลูกยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอไม่เคยและไม่รู้เรื่องอะไรเลยซักอย่าง แต่จากนี้อีกไม่นาน หลังจากที่เธอก้าวเข้าประตูบ้านนี้ไป เธอจะต้องทำทุกสิ่งที่พูดมา แถมยังต้องทำกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักและเขาเองก็ไม่ได้รักเธออีกด้วยครืด ครืดประตูอัตโนมัติค่อยๆ เปิดออก คนในบ้านคงมองเห็นเธอจากกล้องวงจรปิดหรือไม่ก็อาจจะรออยู่แล้วพอเธอมาถึงจึงกดเปิดประตูให้ไม่มีใครออกมารับเลยสักคน ไม่แน่ใจว่าเพราะเห็นว่าเธอเคยมาบ้านนี้อยู่แล้วหรือเพราะเห็นว่าเธอไม่ได้สำคัญพอกันแน่ แต่จะเพรา

ตอนที่ 5อย่าคิดตุกติกเช้าวันต่อมา ม่านไหมตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงพยาบาลกับเวหา“เธอต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียด ถ้าทุกอย่างโอเค เดี๋ยวเราไปคุยกับนักโภชนาการกันต่อ”ชายหนุ่มบอกกำหนดการก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถไปด้วยกันแม้จะตกลงเซ็นสัญญากันแล้วแต่เวหาก็ยังไม่ไว้วางใจ ภายนอกม่านไหมดูแข็งแรงดีทุกอย่างก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วอาจจะเจ็บป่วยหรือมีความบกพร่องตรงไหนก็ได้ตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะอุ้มบุญโดยใช้ไข่ของดารัณผสมกับน้ำเชื้อของเขาแล้วฉีดเข้าไปในมดลูกของแม่อุ้มบุญ แต่เพราะตอนนั้นเขาไม่ได้หาข้อมูลอย่างจริงจังและช่วงที่คุณหญิงแม่ของเขารบเร้าต้องการจะอุ้มหลาน ก็เป็นช่วงที่ม่านไหมลำบากต้องใช้เงินพอดีเขาเลยรีบยื่นข้อเสนอไป ก่อนจะมารู้ความจริงในวันเดียวกันนั้นเองว่า จะใช้การทำกิฟต์หรือเด็กหลอดแก้วกับสาวโสดไม่เคยมีบุตรอย่างม่านไหมไม่ได้ ทำให้ต้องเปลี่ยนวิธีมาเป็นการทำให้ท้องแบบธรรมชาติแทนนั่นจึงทำให้เวหาหนักใจไม่ หากต้องทำเรื่องอย่างว่ากับลูกสาวของแม่บ้าน ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาก็คงไม่ทำส่วนตัวดารัณเองแม้จะตกลงให้ใช้วิธีนั้นแต่ลึกๆ เธอเจ็บใจที่ต้องยอมให้สามีไปนอนกับผู้หญิงอื่น‘แต่ผม

ตอนที่ 7มองตาฉัน NC18+แม้ความต้องการที่ถูกสะสมมานานจะปลดปล่อยออกมาแล้วก็ตาม หากแต่นาทีนี้ไม่รู้ว่าเพราะติดใจความหอมหวานที่ตอบสนองกลับมา หรือเพราะรู้สึกยังไม่อิ่มในกามอารมณ์กันแน่ ร่างที่ยังหอบปนไอเป็นระยะของม่านไหม ถึงได้ถูกจับโยนลงกับพื้นนุ่มอีกครั้ง ตามมาด้วยคนตัวโตที่ตามมาขึ้นคร่อมติดๆ อย่างไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหนีได้“คุณเวหา ได้โปรดหยุดเถอะนะคะ ถ้าขืนมากไปกว่านี้มันจะไม่ดีแน่ๆ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันข้อร้อง แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเรื่องนี้ ฉันก็จะลืมมันไป ได้โปรด...นะคะ”เสียงสะอื้นที่วิงวอนยังคงได้รับการตอบสนองเป็นความเฉยชาเหมือนเดิม พอกันกับปากของเจ้าตัว“ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ ฉันซื้อชีวิตเธอด้วยเงินของฉัน เพราะงั้นสั่งอะไรเธอก็ต้องทำตาม อย่าลืมสิ”ไม่พูดเพียงอย่างเดียวคนตัวโตยังหยัดกายขึ้นเต็มความสูงแลเห็นลอนกล้ามเปลือยเปล่าได้อย่างชัดเจน เหงื่อใครที่ไหลซึมอยู่ทั่วร่างทำให้เขาน่ามองจนไม่อาจละสายตา แต่ไม่ใช่สำหรับคนตื่นกลัวแบบม่านไหมโดยเฉพาะอย่างยิ่งยามสายตาทอดมองไปยังลำโคนอันโตของอีกฝ่ายที่กำลังถูกสาวรูดไปมา เท่านั้นความหวาดหวั่นของสาวเจ้ามันก็ทวีความรุนแรงขึ้น ลำพังตอนอยู่

ตอนที่ 9วันตกไข่“พ่อจ๋า แม่จ๋า”เสียงใสๆ ไม่ต่างจากทุกครั้งส่งนำไปก่อนตัว เมื่อตนกลับมาเยือนบ้านหลังเล็กของตัวเองอีกครั้ง ยอมรับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นแถมยังมาเจอคำพูดแย่ๆ ของเวหานั่น มันทำให้เธอตัดสินใจหนีกลับมาบ้านตัวเองชั่วคราวเพื่อพักใจ โดยที่เจ้าชีวิตเองก็ไม่แย้งอะไร ทว่า การกลับมาบ้านของเธอในครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกที่มากกว่าหนไหนเพราะแม้เธอจะเข้ามาในตัวบ้านแล้ว แต่กลับไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของผู้เป็นแม่หรือพ่อเลยแม้แต่น้อย ความร้อนใจบวกกับเป็นห่วง มันเร่งให้ฝีเท้ายิ่งขยับเดินมากขึ้น ภายในใจมันเต็มไปด้วยความกังวลขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“ใจเย็นสิม่านไหม พ่อกับแม่อาจจะแค่หลับก็ได้ ไม่มีอะไรหรอก”หญิงสาวพยายามบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อเรียกกำลังใจ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เจ้าตัวถึงห้องนอนของพ่อและแม่พอดี ลมหายใจสูดเข้าลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจ หวังว่าพวกท่านจะเพียงแค่กำลังพักผ่อนกันอยู่และก็ใช่...แม่ของเธอกำลังนอนหลับอยู่ข้างในนี้จริงๆ แต่กลับไม่เห็นเงาของผู้เป็นพ่อ ซ้ำตัวของนางแพรเองยังนั่งซบหน้ากับเตียงนอนของพ่อแทนที่จะขึ้นไปนอนด้านบนในมือรวมถึงรอบๆ ตัวยังเห็นเสื้อผ้าแล