All Chapters of สถานะเมียอุ้มบุญ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22เกลียดร่างบอบบางของม่านไหมถูกเวหาโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ไยดี สาวเจ้าที่ทั้งตระหนกทั้งโกรธ พยายามจะถดถอยหนี ทว่าชายหนุ่มก็ช่างรู้ดีเสียยิ่งกว่ากระไร ถึงได้ตามติดมาคร่อมตัวเธอไว้แทบจะทันที มือใหญ่กว่ารวบเอาสองกำปั้นน้อยที่ระดมทุบตีเขาไม่ยั้งไว้เหนือหัวของเธอเพียงใช้แค่ข้างเดียวเท่านั้น"ปล่อยฉันค่ะ! วันนี้ไม่ใช่วันไข่ตก คุณไม่ต้องทำแบบนี้""แล้วไง! ฉันจ้างเธอมา! ที่ไอ้เด็กเวรนั่นไม่เห็นต้องจ้างเธอยังไปประเคนให้มันถึงที่"ขาดคำนั่นใบหน้าหล่อเหลาก็พลันเข้าซุกไซ้พรมจูบลำคอขาวจนเธอแสบไปหมด"ปล่อยฉันนะ! คุณเวหา! ฉันกับทินน่ะ....อื้อ""ยังจะพูดชื่อมันอีก!"พูดจบปากร้อนของเวหาก็ทาบทับลงมาประกบกับริมฝีปากบางราวกับอยากจะกลืนคำพูดของเธอที่เรียกชื่อผู้ชายคนอื่นให้หมดรสจูบที่เอาแต่ใจราวกับว่ากำลังลงทัณฑ์มากกว่าปลุกเร้า ทำเอาม่านไหมอยากผลักไสไปไกลๆ แต่ก็ติดที่นิ้วมือแกร่งของเขาที่บีบคางเล็กล็อกไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้ เธอจึงต้องทนอยู่แบบนั้นจนเขาเป็นฝ่ายถอดถอนริมฝีปากออกไปเอง"แล้วมาดูกันว่าระหว่างผัวตัวจริงกับเพื่อนของเธอ ใครมันถึงใจกว่ากัน!"ขาดคำเสื้อของม่านไหมก็ถูกกระชากออกตามแรงอารมณ

ตอนที่ 24คนขับรถชื่อเอม“ตกลงคุณมีเรื่องอะไรจะคุย”คำถามจากน้ำเสียงจริงจังดังออกไปทันทีเมื่อบานประตูห้องถูกปิดลง ทั้งสายตาที่มองกลับมาของเวหานั้นยังเต็มไปด้วยความเรียบเฉยเย็นชา เพราะรู้ดีว่าพักหลังนี้ภรรยามักจะอยากคุยกับเขาก็ต่อเมื่อ มีเรื่องที่เธอต้องการจากเขาเท่านั้นซึ่งมันก็ไม่ผิดกับที่เวหาคิดนัก“ดาด้ามาขอเงินเพิ่มค่ะ พอดีช่างจะเบิกเงิน แถมต้องจ่ายมัดจำค่าของด้วยค่ะ”ก่อนหน้านี้ดารัณเป็นคนมาขอเขา บอกว่าจะเปิดร้านเครื่องประดับและสินค้านำเข้าด้วยตัวเอง โดยมีชื่อของเขาร่วมลงทุน ซึ่งเวหาเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ ทุกครั้งที่ภรรยามาขอเงินเพิ่มชายหนุ่มจึงให้ไปอย่างไม่คิดลังเลซึ่งครั้งนี้เองก็เช่นกัน“แล้วร้านไปถึงไหนล่ะ มีคืบหน้าอัปเดตให้ผมเห็นบ้างไหม”เวหาถามไปเพราะแค่อยากจะชวนคุยเท่านั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองว่าตนใจดำไม่ถามเรื่องราวอะไรเลย หากแต่เขาคงไม่สังเกตว่าคำถามนั่นมันทำเอาใบหน้าสวยเปลี่ยนสีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็พยายามปรับให้เป็นปกติ เช่นเดียวกับเสียงหวานเต็มไปด้วยจริตของเจ้าตัว“ยังเลยค่ะ ดาด้าอยากให้งานออกมาละเอียดก็เลยใจเย็นหน่อย ช่วงนี้ก็ยุ่งๆ ไปมาบ้านกับ

ตอนที่ 26ตกกระไดพลอยโจน“แล้วนั่นเธอจะไปไหนอีก”เสียงหงุดหงิดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทำท่าเหมือนอยากจะหนีเขาไปอีกแล้ว ทั้งที่ก็แค่ยืนตอนนี้เธอยังยืนลำบาก เพราะกิจกรรมในห้องน้ำเมื่อครู่ด้านม่านไหมได้แต่ถอนหายใจออกมาที่จริงเธออยากจะพัก แต่ว่าท้องของเธอเนี่ยสิ มันร้องประท้วงทุกนาทีแบบไม่เกรงใจกันบ้างเลย"หนูจะไปหาอะไรทานค่ะ ตั้งแต่บ่ายยังไม่ได้กินข้าวเลย"คำตอบจากน้ำเสียงค่อนอ่อนเพลียทำเอาชายหนุ่มฉุกคิดได้ มองนาฬิกาและท้องฟ้าข้างนอกก็เห็นได้ชัดว่าเวลามันล่วงเลยมื้อเย็นมาพอสมควรแล้ว ในใจก็อดรู้สึกผิดเล็กๆ ไม่ได้ แต่นิสัยชอบออกคำสั่งก็แก้ไม่หายสักที“งั้นก็ไปกินสิ”ขาดคำร่างเล็กของม่านไหมก็ถูกอุ้มเดินตรงไปยังส่วนของห้องครัวทันที แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามดิ้นหนีแล้วก็ตาม ซึ่งนั่นไม่ใช่แค่อย่างเดียวที่เวหาทำเธออึดอัด แต่เจ้าตัวยังถือโอกาสเข้ามานั่งข้างๆ อีก จนม่านไหมต้องเอ่ยปาก“พี่ เอ่อ คุณเวหาคะ ไปนั่งตรงนู้นไม่ดีกว่าเหรอ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าได้เข้าใจผิดพอดี”“ใครที่ว่านี่หมายถึงใคร ถ้าคนในบ้านนี้เขารู้หมดแล้วมั้งว่าเธอเป็นเมียฉันอีกคน ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า”“แบบนี้เขาเรียกว่าตกกระได

ตอนที่ 28ง้อ NC“อะไรเนี่ย ลูกบิดประตูเสียรึไง”มือคู่ใหญ่พยายามจะบิดลูกบิดประตูตรงหน้าอีกครั้งเพื่อที่จะได้เข้าไปในห้องเหมือนทุกวัน แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร บานประตูก็ไม่ยอมเปิดออกดั่งใจ นั่นมันทำให้เวหารับรู้ได้ขึ้นมาทันทีว่านี่มันไม่ปกติ“ไหมม่าน ม่านไหม ได้ยินรึเปล่า มาเปิดประตูให้หน่อย”สุดท้ายเมื่อพยายามยังไงบานประตูก็ไม่ถูกเปิดออกตามที่ต้องการเวหาจึงตัดสินใจใช้เสียงเรียกคนที่อยู่ด้านในแทน พร้อมมือที่เคาะไปกับบานประตูรัวๆ หวังจะให้ม่านไหมมาเปิดให้ตน แต่ก็เหมือนจะไร้ผลมีเพียงความเงียบที่ตอบรับเขากลับมาเท่านั้น“ม่านไหม ได้ยินรึเปล่า ฉันสั่งให้มาเปิดประตูไง”แน่นอนว่าม่านไหมได้ยินชัดเจนเพราะสะดุ้งตื่นมานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ลุกไปทำตามที่อีกฝ่ายสั่งแต่อย่างใด เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังทำมันไม่น่ารักเลยสักนิด เพราะอย่างไรเสียเวหาก็คือนายชีวิตของเธอ แต่ความรู้สึกเธอล่ะ เธอเองก็มีความรู้สึกไม่ใช่หรือไง มาได้ยินเขาพูดแบบนั้นความน้อยใจมันก็กลั่นออกมาเป็นการประท้วงอย่างที่เธอควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกันแม้ที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ“ม่านไหม! ฉันรู้ว่าเธอยังไม่นอน มาเปิดประตูตอนที่ฉันยั

ตอนที่ 30น้ำท่วมปากกริ่ง กริ่ง กริ่งเสียงมือถือที่ดังลั่นอยู่ตรงโต๊ะหัวเตียง เรียกให้มือคู่เล็กขยับควานหาที่มาของเสียง ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ได้ลืมตาตื่นเต็มที่เหมือนอย่างเคยด้วยซ้ำ ปลายนิ้วมือแตะเข้ายังกับสัญลักษณ์สีเขียวผ่านดวงตาที่หรี่ขึ้นมองเพื่อรับสายพร้อมกับกรอกเสียงงัวเงีย ตามประสาคนยังรู้สึกว่านอนไม่เต็มอิ่มลงไป“สวัสดีค่ะ”“ตายแล้วม่าน ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น นี่ยังไม่ตื่นเหรอลูก”เสียงนี้เป็นเสียงของแม่เธอ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้สลัดความง่วงที่กำลังครอบงำเจ้าตัวออกได้แต่อย่างใด ทำเพียงแค่ตอบรับผู้เป็นแม่ไปเท่าที่จะทำได้เท่านั้น“หนูรู้สึกว่าเหมือนจะไม่ค่อยสบายเลยค่ะแม่ ครั้นเนื้อครั้นตัวยังไงก็ไม่รู้”“อย่างนั้นเหรอ นี่แม่โทรมากวนสินะ ถ้าอย่างนั้นเรานอนพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาแต่เรื่องใหญ่ แม่คิดถึงก็เลยโทรหา”สายสัญญาณถูกตัดไปทันทีเมื่อฟังหญิงสาวรับคำ ความเงียบตกเข้าครอบงำตัวห้องอีกครั้งหนึ่ง ในขณะที่คนที่พึ่งถูกปลุกให้ตื่นเมื่อครู่ยังคงนอนนิ่งอยู่เหมือนเคย มีเพียงดวงตาที่ขยับเปิดลืมมากขึ้นกว่าปกติเท่านั้น“แย่จริง! นี่เรานอนตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ”ม่านไหมรู้สึกต