All Chapters of ขอเป็นพี่เลี้ยงของคุณหมอพ่อลูกติด: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 อ่อนไหวสิ่งที่ น้ำผึ้ง ได้ตระหนักได้เพิ่มคือคุณหมอผู้แสนสุภาพและอีกด้านคือมาเฟียนั้น เขายังอึดทนและร้อนแรงเวลาอยู่บนเตียง ที่เหมือนไฟพร้อมที่จะจุดติดและเผาไหม้เธอให้จนอยู่กับวังวนราคะได้ตลอดเวลาที่เธออยู่ใต้ร่างของเขา ทว่ารูปรสกลิ่นเสียงจากเรือนร่างสวยงามไร้ที่ติและใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรนั้น ก็ทำให้เธอจมดิ่งกับเขาไปได้ไม่ยากนัก“นอนอยู่ข้างๆผมก่อน”ลมหายใจเขายังหอบกระเส่า แม้บทรักอันเร่าร้อนเพิ่งจะจบลง วงแขนแข็งแรงโอบกอดเธอไว้แน่นจนน้ำผึ้งเริ่มรู้สึกอึดอัด“พรุ่งนี้เช้าเราต้องพาเด็กๆไปทะเลไม่ใช่เหรอคะ ผึ้งยังเตรียมของไม่เสร็จเลย”“เดี๋ยวค่อยเตรียมเพิ่งจะตีหนึ่งเองนอนพักอีกหน่อยเถอะ”เขาสัญญากับเด็กหญิงทั้งสองว่าจะพาไปเที่ยวทะเลในวันหยุดนี้ และให้ผู้ช่วยจองห้องไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ในสัปดาห์ที่ผ่านมาจึงเร่งเคลียร์งานให้เรียบร้อยจะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆมากขึ้น และวันนี้เขาก็อยากจะนอนต่ออีกหน่อย“อย่าไปไหนนะครับ”เสียงเขาดังอู้อี้อยู่ข้างใบหู ก่อนที่เสียงลมหายใจของเขาจะดังสม่ำเสมอและหลับไปข้างๆ น้ำผึ้งได้แต่นอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ดวงตากลมโตเพ่งมองดูเพดานด้านบ

ตอนที่ 34 หึงหวงอาหารที่ป้าว่านและแม่บ้านเตรียมทำไว้ให้เป็นซีฟู้ดปิ้งย่าง ที่ ลุงสมชายสั่งให้คนเอามาส่งและตั้งเตาปิ้งอยู่ข้างสระว่ายน้ำของบ้าน กลิ่นหอมฉุยของกุ้งและปลาหมึกนั้นชวนน้ำลายสอ จนเด็กหญิงทั้งสองแทบจะอดใจไม่ไหว ขณะมองพี่เลี้ยงสาวที่แกะเปลือกพร้อมเป่าให้อย่างตั้งใจ“พลอยใสอยากแกะเองค่ะ พี่ผึ้งสอนหนูหน่อยค่ะ”“หนูด้วยค่ะ พี่ผึ้งสอนหน่อย”“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูแกะตัวนี้ละกันไม่ร้อนมาก แกะคนละตัวเลยนะคะ ค่อยๆแกะจากส่วนหัวก่อนแบบนี้ค่ะ”นกุล หรี่ตามมองลูกสาวกับพี่เลี้ยงที่แกะกุ้งอย่างตั้งใจ ขณะที่เขาเองนั่งจิบเบียร์ไปด้วย สายลมเย็นที่พัดมาทำให้อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าของเขาผ่อนคลายขึ้น และยังคงลอบมองพี่เลี้ยงสาวที่ตอนนี้อาบน้ำแต่งตัวอยู่ชุดลำลองผ้าฝ้ายสบายๆแล้ว หลังจากที่โดนเขาบ่นไปชุดใหญ่“พลอยใสว่า ผู้ชายที่ชื่อพีคนนั้นต้องรักพี่ผึ้งแน่เลย”ถ้อยคำของลูกสาวทำให้นกุลถึงกับวางแก้วเบียร์ลง ขณะที่พี่เลี้ยงคนสวยหัวเราะร่วน“ไม่ใช่หรอกค่ะ ใช้คำว่ารักได้ไงคนเราเพิ่งเจอกันจะรักกันได้อย่างไง คำว่ารักใช้กับคนสองคนที่มีความรู้สึกดีๆให้กันและผ่านอะไรมาด้วยกันอย่างยาวนานแล้ว”เ

ตอนที่ 36 หลงใหล*NCเสียงหวานครางกระเส่าทันทีที่ประตูห้องของ นกุล ปิดลง เรือนร่างของเธอที่ถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ออกอย่างรวดเร็ว คุณหมอจูบพรมเธอไปทั่วร่าง ปลุกเร้าความปรารถนาในตัวเธอให้ปะทุขึ้นไม่ต่างจากเขา ก่อนที่ร่างหนาจะทาบทับบดเบียด“อย่าครางเสียงดังครับ ห้องที่นี่ไม่เก็บเสียงเหมือนที่บ้านใหญ่ เดี๋ยวเด็กๆจะตื่นเสียก่อน”เขากระซิบชิดริมหู เมื่อสอดแทรกตัวตนเข้ามาในกายเธอ ความอุ่นนุ่มที่ตอดรัดทำให้ชายหนุ่มสูดปากอย่างทรมาน ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สัมผัสรักของเธอก็ทำให้เขาประทับใจจนแทบคลั่งอยู่เสมอ เขาชอบเวลาเธอครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขาชอบเวลาได้โยกขยับกระแทกกระทั้นใส่ตัวเธอและเพราะเขาชอบ เขาถึงไม่อยากให้ใครมาใกล้ชิด“อื้อ คุณหมอ”“อย่าให้ผมเห็นว่าผึ้งไปอ่อยใครแบบนั้นอีก”ชายหนุ่มจับเธอให้พลิกคว่ำโน้มตัวไปด้านหน้าให้หันหน้ามองไปทางกระจกนอกห้อง จนสะโพกกลมกลึงลอยเด่นอยู่ในระดับเอว มือหนาขย้ำแก้มก้นเนียนเต็มมือ ยึดร่างเธอไว้แน่น และจ่อลำเอ็นแข็งร้อนยังช่องทางรักที่ฉ่ำวาว ก่อนจะกดเข้าไปใหม่จนมิดลำ“อ๊ะ อ๊าย”เสียงครางหวานดังจากปากจิ้มลิ้มใบหน้าสวยแนบลงกับฟูกนอน สองมื

ตอนที่ 38 ความเหมาะสมนกุล รู้สึกตัวในตอนสาย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาหลับลึกที่สุดและไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเช้า อาจเพราะความอบอุ่นใจมากมายที่ได้รับจากสามร่างที่นอนร่วมเตียง ทว่าเมื่อตื่นมากลับพบเพียงความว่างเปล่าและที่นอนยับยู่ยี่ ลูกสาวทั้งสองและพี่เลี้ยงคนสวยลุกออกไปแล้วเสียงหัวเราะกังวานดังอยู่ริมหาดด้านหน้าบ้านพัก สามร่างที่วิ่งหยอกล้อกันไปมาอย่างสดใสตัดกับแสงอาทิตย์ยามเช้า เป็นภาพที่งดงามราวภาพวาด และสะกดให้นกุลยืนนิ่งมองอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน“คุณพ่อขาๆ”พลอยใส หันมามองและปรี่เข้ามาหาเขา“ปราสาทเจ้าหญิงแอลซ่ากับแอนนาพังหมดเลย แม่มดใจร้ายสั่งให้น้ำทะเลมาทำลายปราสาท”“แม่มดไม่ได้ทำหรอกครับนี่เป็นปรากฎการณ์ทางธรรมชาติ เพราะน้ำทะเลหนุนสูงขึ้น”นกุล อมยิ้มเล็กน้อยสายตาคู่สีนิลทอดมองยังพี่เลี้ยงสาวด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะเดินมาใกล้เธอและอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปปัดปรอยผมที่ระข้างแก้มเนียนใสให้ทัดยังใบหูขาว“ตื่นนานแล้วเหรอครับ ไม่เห็นปลุกผมเลย”“ผึ้งเห็นคุณหมอนอนอยู่ไม่อยากรบกวน พาคุณหนูอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เลยพาออกมาเดินชายหาด เห็นพลอยใสบอกอยากมาดูปราสาททรายที่

ตอนที่ 40 ความเหมาะสม3“เป็นอะไรหรือเปล่า?”คุณหมอชะโงกหน้าเข้ามาถามเมื่อ ป้าว่าน ได้ยกเอาชาร้อนเข้าไปในห้องทำงานแล้วบอกกับเขาว่า นดา ใช้ให้พี่เลี้ยงสาวยกน้ำทับทิมเข้ามาในห้อง แต่เมื่อเขาเดินออกมาก็เห็นรถบีเอ็มดับบลิวของนดาเคลื่อนตัวออกจากบ้านไปแล้ว เลยไม่แน่ใจว่าคนตัวเล็กจะโดนแกล้งเหมือนคราวที่แล้วหรือไม่ทว่า น้ำผึ้ง กลับหันมายิ้มหวานให้และส่ายหน้าปฏิเสธ“เปล่าค่ะไม่ได้เป็นอะไร”“ถ้าเขาแกล้งอะไรหรือทำร้ายคุณให้บอกผมนะ”นกุล หลุบตาต่ำมองแก้วน้ำทับทิมที่เหลืออยู่เต็มแก้วและน้ำเปล่าที่ไม่ได้เปิดขวด คาดว่าอีกฝ่ายไม่ได้แตะต้องเลยและคงไม่ได้หิวกระหายอย่างที่ป้าว่านบอกไว้แต่แรก แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเหตุใดจึงกลับไปเร็วแบบนั้น“ไม่เป็นไรค่ะ คาดว่าต่อแต่นี้เขาคงไม่วุ่นวายกับผึ้งแล้วละ”มุมปากของน้ำผึ้งยกยิ้มเล็กน้อย“ถ้าวุ่นวายอีกก็บอกผมละกัน คราวที่แล้วก็ทำคุณเจ็บขนาดนั้น แต่เห็นว่าเขาเป็นป้าของเด็กๆผมแค่ให้โอกาส แต่ถ้ายังไม่ปรับปรุงตัว คงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดแล้ว”สีหน้าของเขามุ่งมั่น จนหญิงสาวอดจะลอบมองเขาไม่ได้“คุณหมอไม่คิดจะกลับไปคืนดีกับเขาแล้วเหรอคะ”แม้ไม่ใช่