ขอเป็นพี่เลี้ยงของคุณหมอพ่อลูกติด의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ตอนที่ 41 ระยะห่าง ป้าว่านพาเด็กหญิงทั้งสองขึ้นมาบนห้องเมื่อมื้อเย็นจบลง น้ำผึ้ง เงยหน้ามองผ่านกระจกหน้าต่างของห้องจึงเห็น มินิแวนสีดำเคลื่อนตัวออกไปจากบ้าน ก่อนที่ พลอยใส จะโผเข้ามากอดตัวเธอไว้แน่นและซุกหน้ายังอกของพี่เลี้ยงสาว พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริก“ข้าวไม่อร่อยเลย พลอยใสกินไปนิดเดียวพี่ผึ้งไม่กินด้วย”“พี่ผึ้งจัดของกับเสื้อผ้าให้หนูไงคะ แล้วอีกอย่างคุณย่ามีแขกด้วย พี่ผึ้งไม่อยากจะรบกวน”น้ำผึ้ง บอกเด็กทั้งสองอย่างใจเย็น ทว่าพลอยใสกลับกอดรัดเธอแน่นยิ่งกว่าเดิม และพลอยสวยก็โผเข้ามากอดจากด้านหลังอีก“พลอยใสไม่อยากให้คุณพ่อขาหมั้นกับผู้หญิงคนนั้นเลย”“พลอยสวยก็ไม่อยาก”คำพูดของเด็กหญิงทั้งสอง ทำให้ตัวของพี่เลี้ยงสาวชาวาบขึ้นมาแทบจะทันที พลันนึกถึงถ้อยคำของป้าว่านและแม่บ้านที่คุยกันในห้องครัว เธอก็ตระหนักและพอจะเข้าใจได้ไม่ยากคงเป็นอย่างที่เธอคาดไว้ไม่มีผิดทั้งสองนั้นมาคุยเรื่องสำคัญนี้แน่นอนและอย่างไรนั่นก็คือ คุณหมอนกุล ณรงค์โชติ คนที่ตัดสินใจทุกอย่างด้วยสมองและความเป็นเหตุเป็นผล“ใจเย็นๆก่อนค่ะบางทีอาจจะเป็นเรื่องราวที่ดีก็ได้นะคะ พี่ผึ้งว่าหนูทั้ง

ตอนที่ 43 ระยะห่าง3หลังคุยกับเพื่อนสาวเสร็จ น้ำผึ้ง ก็เดินเตร็ดเตร่ดูของใช้ส่วนตัวบริเวณห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียนของเด็กหญิงทั้งสอง เพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนและคาดว่าลุงสมชายน่าจะยังไม่ขับรถมารับ ด้วยปกติถ้าวันไหนเธอปลีกตัวไปทำธุระส่วนตัว เธอจะเรียกแกร็บ ไปไหนมาไหนเองเพื่อความสะดวกและนัดเจออีกทีตอนรับกับเด็กๆกลับบ้าน“นึกว่าใคร พี่เลี้ยงของหลานฉันนี่เอง”เสียงทักด้านหลัง แม้ไม่หันไปมองก็พอจะรู้ว่าคือเสียงของ นดา ผู้เป็นป้าของเด็กหญิงทั้งสอง หลังจากวันนั้นที่เธอขู่เรื่องคลิปไป หล่อนก็หายหน้าหายตาไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย จนกระทั่งเจอกันวันนี้“....”กระนั้นน้ำผึ้งก็ทำได้เพียงชำเลืองมองอีกฝ่าย ด้วยเหนื่อยใจที่จะตอบโต้ จึงเบี่ยงหน้าหันมาดูของสกินแคร์ต่อ ด้วยอยากจะกลับไปอาบน้ำขัดผิวทำสปาให้สบายตัวหลังจากพาเด็กทั้งสองเข้าบ้านแล้ว“ฉันก็บอกเธอแล้วว่าจะผยองให้มาก อย่าไปฝันอะไรเกินตัวแบบนั้น ระดับคุณหมอน่ะเขาอาจกินไปทั่วได้ แต่เขาไม่มีทางเลือกคนอย่างเธอเป็นคู่ชีวิตออกหน้าออกตาหรอกย่ะ อย่างมากเธอก็เป็นได้แค่พี่เลี้ยงและของเล่นชั่วคราวเท่านั้นแหละ”หล่อนขยับเขามาใกล้เพราะเ

ตอนที่ 45 ความรู้สึกในใจ2(ไงวะทริปสวีทกับว่าที่คู่หมั้น?)เสียงปลายสายจาก สิปปกร เพื่อนสนิทที่โทรหาในคืนที่สอง ทำให้หัวคิ้วของ นกุล ตีกันยุ่งยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้เขาอยู่ในห้องพักส่วนตัว ส่วนลูกสาวกับคุณย่าไปทริปชมไร่องุ่นกับเพียงดาวและรำภา เขาบอกปัดปฏิเสธตอนที่รถจะออกแล้วว่ามีงานด่วนที่ต้องเคลียร์ นั่นทำให้สองแม่ลูกทำสีหน้าขุ่นเคืองอยู่พอควรเพราะตั้งแต่เขาปฏิเสธที่จะขึ้นเตียงกับหล่อนเมื่อวันก่อนก็เหมือนสถาณการณ์จะมึนตึงขึ้นกว่าเดิม“สวีทเหี้ยอะไร ท่านชิดชัยเขม่นกูอยู่”(มึงก็เอาใจว่าที่พ่อตาหน่อยดิว้า)“ทำไมกูต้องเอาใจ กดดันกูขนาดนี้”มือหนากุมสมาร์ทโฟนแน่นขึ้น เมื่อนึกถึงข้อต่อรองที่อีกฝ่ายใช้กดดันตน(ชิดชัยมันก็เหลือเกินเนาะมึงอุตส่าห์ผ่าตัดช่วยชีวิตให้หัวใจและลูกกระเดือกมันได้ทำงานต่อ ยังจะเอาลูกสาวมายัดเยียดให้อีก แล้วพลอยสวยพลอยใสว่าไงบ้าง?)สิปปกร อดห่วงหลานสาวทั้งสองไม่ได้ นั่นทำให้นกุลถอนหายใจออกมาซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน“ก็กลับมาอาการเดิมเริ่มไม่พูดกับกูอีกแล้ว”(เวรกรรม! ทั้งที่พี่เลี้ยงมึงดูแลมาได้ดีขนาดนี้ แล้วทำไมมึงไม่ให้เขาไปด

ตอนที่ 47 ไม่อยากปล่อย“คุณหมออิ่มแล้วใช่มั้ยคะ?งั้นผึ้งขอตัวก่อน”น้ำผึ้ง ขยับตัวเล็กน้อยและดึงมือออกจากเขาอย่างรวดเร็ว ทว่าร่างหนากลับเหยียดกายลุกขึ้นแล้วโน้มตัวมารั้งร่างของเธอไว้ หญิงสาวเซถลาเล็กน้อย และเพราะไม่ทันระวังตัวทำให้ร่างของเธอปะทะกับอกกว้างของเขา“จะรีบไปไหนครับ อยู่คุยกันก่อน”นกุล โอบกอดเธอจากด้านหลังก่อนจะวางคางสากลงบนไหล่บางสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผมสลวยที่เขาชื่นชอบเข้าไปเต็มปอด“ปล่อยผึ้งก่อนค่ะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นจะไม่ดี”หญิงสาวปรามเขาเบาๆ ด้วยนี่เป็นห้องครัวของบ้าน แม้ว่าทุกคนจะนอนหลับไปแล้วก็ตาม แต่หากมีใครเดินเข้ามาตอนนี้ย่อมไม่เป็นการดีอย่างแน่นอน“ผมไม่อยากปล่อย ขอผมกอดผึ้งแปปนึง”ถ้อยคำของเขาไม่ได้บีบบังคับแต่อย่างใด แต่แฝงด้วยความออดอ้อนเว้าวอนจนเธอได้แต่ยืนตัวแข็งนิ่ง ยิ่งวงแขนแข็งแรงนั้นโอบกำชับร่างของเธอให้แน่นจบเบียดชิดกับร่างกำยำแน่นเครียดของเขา ลมหายใจของน้ำผึ้งก็เริ่มจะติดขัด“ผึ้งรู้ว่าคุณหมอเครียดเรื่องงาน ผึ้งเอาใจช่วยอยู่ตรงนี้นะคะไม่ว่าคุณหมอจะเลือกทางไหน ผึ้งเคารพในการตัดสินใจของหมอทุกอย่าง”“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ แค่ผึ้งอยู่

ตอนที่ 49 ไม่อยากปล่อย3“ถ้าชอบผมแล้ว ก็ต้องชอบตลอดไปจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ได้เด็ดขาด”เหมือนบรรยากาศในรถจะเงียบไปอีกครั้งน้ำผึ้ง เริ่มไม่เข้าใจกับท่าทีและคำพูดของเขาในตอนนี้ ด้วยเธอเองเข้าใจถึงสถานภาพของตัวเอง และบทบาทของเขาที่จำเป็นต้องทำต่อไป ซึ่งเขาจะเลือกทางใดเธอก็จะไม่เคืองเขาเลยแม้แต่น้อย แต่การมาหยอดถ้อยคำที่จู่โจมหัวใจเธอไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้คืออะไรกัน“ไม่มีอะไรที่จะตลอดไปหรอกค่ะแม้กระทั่งความรู้สึกของคนก็สามารถเปลี่ยนได้ตลอดนั่นแหละ ใครจะทนดักดานกับความสัมพันธ์ที่เป็นไปไม่ได้กัน ทุกคนก็ต้องแสวงหาโอกาสให้ชีวิตตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ”เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเพื่อจะย้ำตัวเองด้วยทว่าเหมือนใบหน้าคุณหมอจะบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม“แล้วทำไมจะเป็นไปไม่ได้”นกุล ดึงมือนิ่มของเธอมาวางบนตักตัวเองและโอบกุมไว้แน่น กริยาของเขาจู่โจมหัวใจเธออย่างรุนแรงอีกครั้งไม่รักไม่ว่านะ ..แต่อย่ามาให้ความหวังได้ไหม?“คุณหมอ อย่ารังแกผึ้งเลย”ต้องให้เธออ้อนวอนเลยใช่ไหม เพราะไม่มีทางที่เธอจะดึงมือกลับแน่นอน ยิ่งความอุ่นซ่านที่แผ่ผ่านมือหนาของเขานั้นแสนวาบหวามเกินกว่าจะต้านทาน“รังแ