All Chapters of เมียเก็บที่ไร้ค่า: Chapter 1 - Chapter 7

ภูริช รัตนวารี ท่านประธานบริษัทรัตนวารี กรุ๊ป จำกัด เขาเป็นทายาทคนเดียวสืบทอดต่อตระกูลของเขาที่ผลิตเกี่ยวกับการส่งออกสินค้าชั้นนำต่างประเทศ คุณปู่ยกเกาะรังนกที่เป็นปัจจัยหลักของบริษัทต้นตระกูลรัตนวารี ซึ่งตั้งอยู่ตรงเกาะทางภาคใต้ โดยมีเงื่อนไขที่ระบุในพินัยกรรมว่าจะต้องมีทายาทสืบสกุลต่อไปในระยะเวลาหนึ่งปี ก๊อก ก๊อก “นักศึกษาฝึกงานคนที่ทำหน้าที่เลขาชั่วคราวของท่านประธานมาแล้วค่ะ” จารุวี เลขาสาวของรองประธานบริษัทพานักศึกษาหน้าขาวเนียน สัดส่วนเซ็กซี่ เป็นที่ดึงดูดเพศตรงข้ามอย่างแรง “มาแล้วเหรอ ชักช้าเสียจริง” ท่านประธานภูริช เจ้าของฉายาผู้มีหัวใจดุจดั่งน้ำแข็ง ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถทลายกำแพงของเขาได้เลย ชายหนุ่มเป็นคนโสดสนิท เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น ถึงแม้ว่าจะถูกคุณแม่หาผู้หญิงหมายเอาไว้ให้แล้วก็ตาม “ขอโทษที่ทำให้รอนะคะท่านประธาน ดิฉันติดธุระทางบ้านนิดหน่อยค่ะ” ชมพู นักศึกษาฝึกงานคนใหม่ก้มหน้าต่ำ เกรงกลัวว่าเขาจะโมโหแล้วพาลไล่เธอออกยังไม่ทันได้ฝึกงานด้วยซ้ำ น้ำเสียงหวานใสที่เพิ่งเคยได้ยินทำเอาใบหน้าคมคายเคร่งเครียดกับเรื่องงานที่มีคนมาติดต่อพูดคุยเยอะมาก ยอมละเ

“เจ็บมากไหม ฉันไม่น่าปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังจริงๆ เฮ้อ!” พอพ้นจากเจนนี่ ลูกสาวของคู่ค้ารายใหญ่แถมเป็นเพื่อนรักสนิทของคู่หมาย ภูริชพานักศึกษาฝึกงานอย่างชมพูมายังคอนโดส่วนตัวของเขาเพื่อทำแผลฟกช้ำเล็กน้อยที่โดนเจนนี่กระทำด้วยความริษยาแทนเพื่อนตัวเอง “ชมพูผิดเองค่ะพี่ริชที่ไม่ทันระวังตัว คุณเจนนี่โกรธอะไรชมพูเหรอคะ ทำไมคุณเขาถึงจงใจมาทำร้ายแต่ชมพูอย่างเดียว” หญิงสาวแสนใสซื่อทอดเสียงถามเจ้านายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ท่านประธานภูริชไม่รู้จะตอบเธอยังไงให้เข้าใจ เจนนี่ไม่ใช่แค่จงใจมาทำร้ายชมพูเพียงคนเดียว แต่จะทำร้ายผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาพัวพันกับเขา อ้างว่าจัดการแทนเพื่อนรัก แต่เขาดูออกว่าเจนนี่ต้องการอยากได้คู่หมายเพื่อนตัวเองจนตัวสั่นต่างหาก “เธอก็คงไม่พอใจล่ะมั้งที่ฉันรีบปฏิเสธเธอไปก่อนที่ชวนทานข้าวครั้งหน้าก็เลยพาลมาทำร้ายชมพูของฉัน ไม่เป็นอะไรแล้วละ อีกสองสามวันแผลฟกช้ำคงหายดี” “ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ริชจะทำแผลให้สาวๆ ด้วย พี่ริชทำดีแบบนี้กับพวกผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า พวกเธอถึงอยากเข้าหาพี่ริชเกือบทุกคน” หลังจากคนตัวสูงเอากล่องทำแผลเก็บไว้เสร็จ หญิงสาวรู้สึกดีไม่น้อยที่มีคนเปรียบเ

คนที่เพิ่งร้องไห้ตาบวมช้ำหมาดๆ กลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสอ่อนโยนของใครบางคน เจ้านายหน้านิ่ง ชอบโมโหของเธอเอง “พี่ริช! ไหนพี่ริชบอกว่าจะกลับบ้านยังไงล่ะคะ” หญิงสาวยังอยู่ในชุดทำงานกับเขาชุดเดิม แสดงว่าไม่ได้เปลี่ยนชุดอะไรมาสิท่า “ที่จริงฉันก็กลับบ้านไปตั้งนานแล้วละ แต่เพิ่งนึกคิดได้ว่าเธอไม่มีชุดเปลี่ยน ฉันก็เลยให้ลูกน้องของฉันซื้อมาให้” มือหนาถือถุงแบรนด์เสื้อผ้าดังรวมถึงซื้อชุดนอนวาบหวิวให้เลขาฝึกงานอีก ดวงตากลมโตเบิกตากว้างตกใจเล็กน้อยกับเจ้านายใจดี เอาใจใส่ลูกน้องจนๆ อย่างเธอ “มีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้นเลย ชมพูรับมันไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” “ทำไม!” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงปฏิเสธรับเสื้อผ้าแม้แต่ของเครื่องประดับแพงๆ แต่ชมพูกลับไม่รับของ แบบนี้มันยิ่งท้าทายสำหรับเสือร้าย “มันแพงมากเกินไป อีกอย่างชมพูไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร” เธอพูดได้เพียงแค่นี้ เด็กสาวยากจนมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมใช้ พวกพนักงานในบริษัทจะซุบซิบนินทาเอาว่าตนเป็นเด็กเลี้ยงของคนรวย “ติดหนี้บุญคุณที่ไหนกัน ฉันแค่อยากช่วยเธอต่างหาก ไม่เห็นหรือว่าแม่ของเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว เจ้านายทนเห็นลูกน้องของตัวเองลำบากไม่ได้หร

“กิจกรรมบนใต้ร่มผ้า หมายความว่ายังไงกันคะ” เลขาสาวฝึกหัดพอจะรู้ความหมายของคนตัวสูงที่สื่อออกมา เธอภาวนาขออย่าให้เขาทำอะไรข้ามขั้นไปกว่าเจ้านายกับลูกน้อง “อย่าทำเป็นใสซื่อ ทำเป็นไม่รู้จักหน่อยเลย ฉันรู้ว่าเธอเองก็ต้องการมันก็เลยคิดจะมาทำงานใกล้ชิดผู้บริหารอันดับสูงสุด ฉันรู้ว่าพวกผู้หญิงที่เข้าหาฉันต้องการอะไร” ความปรารถนาของเขาคือการได้ลิ้มรสลองชิมเรือนร่าง ความสาวสวยสดทำเอาเสือหนุ่มในตัวคลั่งจนอดกลั้นแทบไม่อยู่ “พี่ริช ชมพูไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่พี่ริชคิดเอาไว้หรอกนะคะ” ร่างบางกำลังจะดันแผงอกแกร่งออก กลับกันยิ่งถูกแขนแข็งแกร่งกระชับอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น “เธอทำมาเป็นหน้าที่เมีย(เก็บ)ให้สมบูรณ์ดีกว่านะ ชมพู” “อะ อื้ม” มือหนารั้งท้ายทอยของคนตัวเล็กคว้าเข้ามาบดขยี้จูบเร่าร้อน จูบจนแทบจะลืมหายใจ ดวงตากลมโตเบิกตากว้างพลางรู้สึกอ่อนระทวยต่อหน้าเขา เธอเพิ่งโดนขโมยจูบแรกไปอย่างนั้นหรือ ท่านประธานหนุ่มยิ่งจูบรุกล้ำเชยชิมความหวานจากโพรงปากนุ่ม หญิงสาวผิดคาดเดาจากเขาเล็กน้อย ปากของเธอยิ่งหอมหวาน หวานกว่าตอนที่คิดเอาไว้ตอนแรกเสียอีก “หวาน แต่อย่างอื่นจะหวานหรือเปล่า” อย่างอื่นที่ชาย