Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ฉันหมายถึงว่าถ้าเธอไม่ยอมเป็นเด็กดี ทำตามคำสั่ง ทำหน้าที่เมียบนเตียงให้ผัวคนนี้ ฉันก็อาจจะเปลี่ยนใจยอมทำตามคำสั่งของคุณแม่ แต่งงานกับคนที่แม่หาให้ก็ได้” “โล่งอกไปที นึกว่าพี่ริชจะเป็นเหมือนข่าวลือนั่นเสียแล้ว ว่าเสือผู้หญิง เจ้าชู้มาก พอได้ครั้งเดียวก็เขี่ยทิ้ง ดูท่าว่าจะไม่จริงเสียแล้ว” ชมพูใสซื่อมากจนตามเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายเพลย์บอย ลมปากหวานไม่ทัน และไม่มีทางรับรู้ความเลวชั่วช้าของท่านประธานหนุ่มได้ เพียงเพราะความรักโง่เง่ากำลังบังตาเธอจนถอนตัวแทบไม่ขึ้น “เมื่อก่อนฉันอาจจะเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่พอมาวันนี้ฉันกลับได้เจอผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำให้ใจของฉันเต้นแรงมาก ชมพู เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฉันหวั่นไหวได้มากขนาดนี้” “ชมพูเองก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้เหมือนกันค่ะ” นักศึกษาฝึกงานรู้ฐานะต่ำต้อยตัวเองดีว่าคนรวย มีฐานะดีจะมาสนใจเธอแค่หญิงสาวธรรมดา สายตาคมกริบไม่เห็นแหวนเพชรสีชมพูประดับไว้บนนิ้วเรียวเล็ก เขากดเสียงต่ำข่มอารมณ์ไม่พอใจทอดเสียงถาม “แหวนหายไปไหน ฉันสั่งว่าห้ามให้เธอถอดมัน!” “เอ่อ ชมพูกลัวว่ามันจะหายนะคะ ชมพูก็เลยถอดมันใส่เอา

มุตตาภาหาทางกำจัดพวกผู้หญิงทุกคนที่คิดจะมาจับลูกชายของเธอได้สำเร็จ ชมพู แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตภูริช ส่วนมากมีหวังอยากได้เงินและไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แต่กลับชมพูไม่ยอมรับเงินจากเธอสักบาทเดียว “คะ แค่นี้ใช่ไหมคะที่คุณมุตจะมาบอกให้ชมพูฟัง ชมพูขอตัวก่อนนะคะ” ชมพูกลัวว่าตัวเองจะกลั้นความเจ็บปวด แสดงความเสียใจต่อหน้ามุตตาภา แม่ของภูริชเอาไว้ไม่อยู่พร้อมขอตัวแอบร้องไห้สะอื้นในใจภายในมุมอับของห้องน้ำ “ทำไมถึงยอมง่ายดาย หรือว่าลูกชายฉันจะเป็นคนล่อหลอกเด็กสาวหน้าใสซื่อนั่นเอง แต่ถึงยังไงก็ช่าง เพราะคนที่จะมาเป็นสะใภ้ของฉันก็คือหนูเบญคนเดียวเท่านั้น” สภาพจิตใจของชมพูเจ็บปวดแทบตั้งรับมันไม่ไหว หญิงสาวรู้ตัวเองดีว่าไม่คู่ควรกับเขา ฐานะของเราสองคนต่างกันมากราวฟ้ากับเหว อีกทั้งครอบครัวของเขาไม่มีทางยอมรับเธอได้แน่ “ฮึก ฮือๆ ไม่จริงใช่ไหมพี่ริช ไหนบอกว่ารักชมพูเพียงคนเดียว ไม่จริง พี่ริช ชมพูไม่เชื่อ” หญิงสาวจะรอจนกว่าชายหนุ่มกลับมาจากต่างประเทศ เธอจะฟังคำตอบจากปากภูริชว่าความจริงเขารักเธอจริงหรือเพียงแค่หลอกฟันแล้วก็เขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงอื่นๆ ที่ผ่านมา แค่เมียลับที่เขาไม่เอาอ

ภูริชเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ คุณมุตตาภา มารดาของเขาต้องการให้ลูกชายนอนพักผ่อนที่บ้านใหญ่สักคืน ซึ่งคนเป็นลูกชายก็ไม่ติดขัดอะไร “เป็นยังไงบ้างลูก ไปเที่ยวกับหนูเบญสนุกไหม ไปอยู่ด้วยกันตั้งสองเดือนต้องมีความหวั่นไหวเกิดขึ้นมาบ้างแหละ” “ผมแค่ออกไปทำงานเฉยๆ ผมกับเธอไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าพี่น้องข้างบ้านกันหรอกครับคุณแม่” เขาเอ่ยตอบมารดาอย่างตรงไปตรงมา ตลอดเวลาไปอยู่ที่ต่างประเทศสองเดือน ใจของภูริชกลับนึกถึงใบหน้าหวานของชมพู สิ่งของชิ้นเก่าที่เขาเบื่อหน่าย แม้แต่เวลาตื่นหรือความฝัน กลิ่นหอมหวานและเรือนร่างสวยงามยังคงตรึงตาเขาไม่หาย “อย่ามาทำเป็นเขินอายเลยลูก แม่จัดเตรียมงานแต่งสุดอลังการเอาไว้แล้ว แม่มีความสุขมาก” มุตตาภายิ้มหน้าระรื่นควงแขนลูกชายคนเดียวเข้าสู่ห้องอาหาร “งานแต่ง? งานแต่งใครเหรอครับคุณแม่” “ก็งานแต่งของภูริชกับหนูเบญยังไงล่ะ พรุ่งนี้ลูกต้องพาหนูเบญไปลองชุดเจ้าสาว แม่ให้เจ้าของร้านตัดชุดเตรียมรอเอาไว้แล้ว” “แต่งงาน!” ไม่ใช่ภูริชตกใจ แม้แต่ภีมวัจน์ สามีของมุตตาภาก็ยังไม่ได้รู้เรื่องนี้เสียด้วยซ้ำ “ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยใส่กับแม่ด้วย ภูริช” “ผมไม่ได้บอกแม่สักคำว

อัครวินทร์ทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้นอกจากเป็นคนนอกสายตาเอ่ยปลอบประโลมคนท้องไม่ให้ปล่อยโฮหนัก เขาพยายามไม่ทำให้เธอต้องเครียดหนัก เพราะอาจจะทำให้มีภาวะครรภ์เป็นพิษได้ “ผมเชื่อว่าแม่พวงแก้วของคุณชมพูจะต้องเข้มแข็งมาก แม่ของคุณชมพูจะต้องปลอดภัยครับ คุณอย่าเครียดเยอะนะครับ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กในท้องจะพลอยเศร้าไปตามคุณแม่ด้วย” รอยยิ้มแสนอบอุ่นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมแผลในใจของเธอ ใบหน้าดวงกมลเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองมาเช็ดน้ำตาความอ่อนแอ เธอรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้อยู่ใกล้ชิดคนอบอุ่นอย่างอัครวินทร์ “ขอบคุณนะคะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนชมพู ในวันที่ชมพูต้องการที่พักพิงจากใครสักคน ไม่คิดว่าคนคนนั้นเป็นคุณอัคร” “ตราบใดที่คุณชมพูยังไม่มีใครมารับดูแลต่อ ผมก็จะทำหน้าที่คอยดูแล คอยปลอบใจในเวลาที่คุณชมพูอ่อนแอ อัครวินทร์คนนี้จะเป็นคนทำให้คุณมีความสุขเอง” “คุณอัคร” หญิงสาวจ้องมองดูด้านในดวงตาคมกริบของชายหนุ่มแสนดีตรงหน้าว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอและความรู้สึกนั่นคือความจริงหรือหลอกลวง “คุณหมอออกมาแล้วครับ” เขาพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ล่วงเกินสาวคนที่แอบรักไปมากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ “คุณหมอ

วรินทรเอ่ยถามน้ำเสียงห้วนจัด คนเป็นพ่อต้องการให้ลูกสาวลงเอยกับอัครวินทร์ แต่ไม่ใช่มาข้ามขั้นแบบนี้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้หญิงปากเสียคนนี้ถึงมาอยู่บนเตียงเดียวกับผมได้” อัครวินทร์ช็อคหนักไม่แพ้กัน ผู้หญิงที่คู่ควรจะอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขาต้องไม่ใช่เบญจมาศ “แม่ต้องถามพวกแกมากกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เบญใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วคุยกันที่บ้านของคุณมุต” รุจิดาเสียใจที่พลาดโอกาสจะปรองดองครอบครัวกับเพื่อน เพียงเพราะการกระทำตัวแหลกเหลวของลูกสาวไม่น่ารักดี “เจนว่าพวกเราออกไปรอที่บ้านของคุณหญิงมุตตาภาก่อนนะคะ ดูสิคุณหญิงเป็นลมหน้าซีดเซียวเชียว” เจนนี่จอมวางแผนการแอบยิ้มย่ามใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ต่อจากนี้ภูริชต้องหันมาสนใจเธอเหมือนแต่ก่อน หลังจากที่ทุกคนออกจากห้องเช่าภายในรีสอร์ท สิ่งแรกต้องทำคือโยนหมอนปาใส่หน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยความโกรธเต็มแรง “โอ๊ย! คุณมาตีผมทำไมเนี่ย” อัครวินทร์จับล็อคข้อมือเรียวเล็กสองข้างเอาไว้เพื่อกำราบคนดื้อรั้น พยศดีนัก “ฉันต้องถามนายมากกว่าว่าเมื่อคืนนายทำอะไรฉัน ไอ้ลามก ไอ้คนโรคจิต นายอัคร” “รูปร่างผอมแห้งเหมือนไม้กุ้งเสียบอย่างคุณ คิดหรือว่าผมจะพิศ