Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

อัครวินทร์ยังคงติดค้างคาในใจเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขายังคงถามตัวเองว่าเมื่อคืนได้เผลอทำอะไรล่วงเกินผู้หญิงปากคอเราะร้ายคนนั้น ชายหนุ่มเคยคิดว่าเบญจมาศเป็นผู้หญิงปากร้าย ปากจัด แต่พอคิดไปคิดมา ตัวเขาเองก็เป็นคนปากเสีย ปากหมา ไม่แพ้กันกับเธอ อดีตคู่หมายของภูริช “ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ กับยัยผู้หญิงปากร้ายคนนั้นด้วย ไม่เหมือนกับที่เจอคุณชมพูครั้งแรกๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันแน่ อัครวินทร์” เมื่อให้คำตอบแก่หัวใจตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มต้องไปหาเพื่อนสาวที่ต้องให้คำตอบได้ดีแก่เขาแน่นอน “ทำไมคุณชมพูถึงมาซื้อร้านขายขนมที่นี่ล่ะครับ กว่าผมจะตามตัวคุณชมพูได้” คนตัวสูงเข้ามานั่งบนร้านขนมเค้กเบเกอรี่และกาแฟชื่อดัง เขาไม่แปลกใจว่าเธอมีทุนซื้อร้านนี้ได้ยังไง คงไม่พ้นเงินเกือบหนึ่งล้านของท่านประธานไร้หัวใจให้มา แต่คนอย่างชมพูไม่คิดจะเอาเงินพวกนี้มาลงทุนทำมาหากินเลี้ยงตัวเอง “ชมพูจะซื้อร้านนี้เอาไว้ให้แก่ลูกของชมพูและเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้รับมาจากคนใจร้าย ชมพูก็จะเก็บเอาไว้แก่ลูกของชมพูในอนาคต” ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มมีความสุขเมื่อเอ่ยนึกถึงหนึ่งชีวิตที่เป็นแรงกำลังใจให้ผู้หญิงตัว

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะคุณภูริช ของซื้อของขาย คุณจะเหมาหมดร้าน ชอบทำตัวเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่ขายให้คุณ!” ชมพู เจ้าของร้านรีบออกมาเคลียร์ลูกค้าที่ชอบก่อกวนหาเรื่องเธออยู่ประจำ เขาเป็นคนเอ่ยปากบอกว่าไม่ต้องการเธอกับเด็กในท้อง มาถึงตอนนี้ยังจะมาเรียกร้องอะไรอีกจากตัวอดีตเมียที่ไม่ต้องการกันแน่ “ฉันเป็นลูกค้าอีกคนหนึ่งนะชมพู ลูกค้าคือพระเจ้า เธอก็น่าจะดีใจที่มีคนใจบุญ ใจดำ มาช่วยเหมาขนมของเธอหมดร้าน เธอจะไม่ได้ไม่ต้องหอบอุ้มลูกของฉันเดินออกมาอ่อยผู้ชายคนอื่นให้เหนื่อย” ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์เบาๆ “คนเผด็จการ เอาแต่ใจ หึ! คนใจดีเสแสร้งมากกว่าล่ะสิท่า” ชมพูรู้จักนิสัยสันดานคนหลอกลวงหมดแล้ว “เลือกเอาระหว่างให้ฉันเหมาร้านของเธอ หรือว่าจะให้ลูกค้าทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านรู้ว่าเจ้าของร้านสาวสวยมีลูกมีผัว แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะมาเดินอ่อยเปิดร้านขนมหวาน อ่อยผู้ชายอื่นทั้งที่ลูกฉันยังคาท้องเธออยู่” “ถ้าหากคุณภูริชบอก ฉันก็จะแฉความเลวของคนมักมาก ไม่รู้จักพอ หลอกลวงด้วยลมปากหวาน พอพลาดขึ้นมากลับไม่รู้จักรับผิดชอบ สัตว์ยังรู้จักรักลูกของมัน แต่คนอย่างคุณกลับรักลูกตัวเอง มิหนำซ้ำยั

หลังจากส่งลูกหยีเข้านอนเข้าบ้านพักที่อยู่ใกล้ร้านขนมเค้กของชมพูเสร็จแล้วก็เข้าสู่อีกห้องหนึ่ง ร่างบางเพิ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าสดชื่น หน้าตาเปล่งปลั่งแม้กระทั่งเธอไม่ได้แต่งหน้าจัดเต็มเหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่ก็ยังสวยหวานจนพวกผู้ชายเหลียวหันกลับมามองแทบไม่ทัน คนท้องอ่อนมีเสน่ห์แรงดึงดูดเพศตรงข้ามเสียจริง ตั้งแต่ที่ชมพูตั้งครรภ์ มีแค่สองเดือนก่อนที่แพ้ท้องหนักหน่วงจนแทบไม่มีแรงจะทำอะไร แต่หลังหนึ่งเดือนกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ไม่พะอืดพะอม กินอาหารคาวหวานได้เป็นปกติเหมือนไม่ใช่คนท้อง น่าแปลกมาก แต่เธอกลับรู้สึกเหม็นกลิ่นตัวจากพวกผู้ชายคนอื่นที่เข้ามายุ่งวุ่นวายจนต้องอยากจะอาเจียนออกมาหรือหลบหนีไปไกลๆ จากคนพวกนั่น “คุณภูริช!” ร่างคนท้องในชุดนอนกำลังจะปิดหน้าต่าง เห็นเงาตะคุ่มกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนหน้าบ้านพักสองชั้น เขาตามเธอยังร้านขนมเค้กยังไม่พอ ยังมาวุ่นวายหน้าบ้านอดีตเมียเก็บที่เขาไม่เอาอีก! “ถึงเธอจะไม่ให้โอกาสฉันก็ไม่เป็นไร ขอให้ฉันได้ดูแลเธอกับลูกในฐานะคนนอกก็ได้ ชมพู” สายตาเว้าวอนขอความเห็นใจจากเขาไม่ทำให้คนใจแข็งอ่อนยวบลงสักนิด “คุณภูริชกลับไปเถอะ ที่ตรงนี้ไม่ต้อนรับ

จากเสือผู้หญิง เพลย์บอยตัวพ่อ เคยเป็นผู้ชายเสเพล เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นที่เคยเอาครั้งหนึ่งก็เบื่อหน่ายเขี่ยทิ้งด้วยเศษเงินคนรวย แต่กลับต้องมาสยบแทบเท้าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนที่เคยเป็นเมียเก็บลับๆ ของประธานสุดที่ร้าย ภูริชยังคงหน้าด้าน หน้าทน ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคในการง้อเมียสุดที่รัก เขาเป็นพนักงานในร้าน ทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเช็ดโต๊ะ เช็ดกระจกหน้าร้าน บางทีก็เหมือนเป็นแรงดึงดูดให้ลูกค้าเข้ามาลองชิมขนมเค้กแสนหวานอร่อย ส่วนใหญ่มีแต่พวกสาวๆ เข้ามาหลงใหลเสน่ห์ความหล่อเหลาของประธานหนุ่ม จนกระทั่งชมพูได้กำเนิดลูกคนแรกออกมาในวันเวลาที่ลูกค้าเยอะ ต่างคนต่างวุ่นวายจนไม่รู้ว่าเจ้าของร้านกำลังจะคลอดลูก คนที่ดีใจมากคงไม่พ้นคนเป็นพ่อแท้จริงของเขา ลูกที่เขาเคยกล่าวหาว่าเป็นมารหัวขนที่ไม่ต้องการ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนเห่อลูกชายคนแรกเสียแล้ว 'ภูเขา' ชื่อที่คุณหญิงย่ามุตตาภาตั้งชื่อหลานชายคนแรกที่ออกมาลืมตาดูโลก หน้าตาเขาเหมือนคนเป็นพ่อแท้ๆ ตัวเองเหมือนสมัยเด็กๆ ไม่ต้องบอกว่าเป็นลูกของใคร ชมพูได้รับความเมตตาจากภีมวัจน์และคุณหญิงมุตตาภาให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ในฐานะว่าที่สะใภ้ ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะเข้าขาก

“เบญคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ปล่อยให้พี่ริชมีความสุขกับชมพู นายอัคร” เบญจมาศแอบมองดูพวกเขาสองคนนั้นอยู่ห่างๆ อัครวินทร์เข้ามาหาเธอทางด้านหลัง เขาเข้าใจความรู้สึกของคนแอบรักกับคนที่ไม่ได้รักดีว่ามันเจ็บมากเพียงใด “เธอตัดสินใจถูกทั้งสองฝ่ายแล้วละเบญ ทั้งสองฝ่ายต่างจะไม่ต้องเจ็บปวดซึ่งกันและกัน ฉันว่าเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว” “นายคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ” เบญจมาศเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เธอมองใบหน้าอัครวินทร์แล้วรู้สึกชอบยังไงก็ไม่รู้ ดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ “แล้วเบญจะให้ผมคิดแบบนั้นล่ะ ไม่ยินดี หรือว่าหาทางแยกทางพวกเขาพรากออกจากกันเหมือนกับที่ตัวร้ายในละครทำกันงั้นเหรอ ผมไม่ทำแบบนั้นหรอก เพราะผมไม่ใช่ตัวร้ายในละคร” “ไม่ใช่ตัวร้ายในละคร แล้วเป็นอะไรล่ะ?” เบญจมาศยังเอ่ยแซวเขาถึงแม้จะรู้คำตอบดีแล้ว “เป็นพระเอกในดวงใจของคนที่ชื่อเบญจมาศ” “นายอัคร คนบ้า!” หญิงสาวแก้มแดงพลางเงยหน้าสบตาชายหนุ่มตรงหน้า “มองหน้าผมแบบนี้ แสดงว่าคุณหนูปากจัด ปากเสียก็เผลอหลงเสน่ห์ในความหล่อของผมด้วยคนแล้วล่ะสิ” “หลงตัวเองไปหรือเปล่า ฉันจะเป็นผู้หญิงคนแรกที่จะไม่หลงคารม เสน่ห์ของนาย นายอัครวินทร์” เ