All Chapters of ASAWA SA PAPEL, KASAMA SA PUGON: Chapter 1 - Chapter 10

ALAS-TRES NG MADALING ARAWAlas-tres ng madaling araw, gising na si Mira.Hindi dahil masipag siya. Dahil pag hindi siya gumising ng alas-tres, wala siyang paninda ng alas-singko.Maliit lang bakery niya — _Mira's Pan de Regla_ — 3x4 meters, yero ang bubong, may kalawang na yung pugon. Nakatabi lang ng bahay nila sa Cabanatuan. Sa loob ng bahay, tulog pa tatay niya. Amoy alak pa rin kahit kagabi pa lasing.Nagmamasa siya. Harina hanggang siko.May kumatok sa pinto na kahoy."Si Mira?"Si Tita Baby, may kasamang lalaki. Naka-cap, naka-maong, may maleta na may sticker ng Toronto Pearson Airport. Payat, pero yung mata niya pagod na pagod — yung pagod ng nagbantay sa ospital ng matagal."Anak, si Noah. Yung apo ni Lola Coring. Naalala mo?"Naalala ni Mira. Kapitbahay nila dati nung 8 years old siya. Si Noah yung batang laging tinatahi yung sugat sa tuhod niya kasi nadadapa sa basketball."Anong kailangan niyo ng alas-tres?" tanong ni Mira, diretso. Wala siyang oras mag-host.Umupo si Noah

Yung Unang CustomerAlas-singko ng umaga.Tapos na unang salang nila. Dose na pan de regla, mainit pa, nakapatong sa bilao na may dahon ng saging.Si Mira pawis na, harina hanggang leeg. Si Noah, naka-apron na pang-babae na may design na strawberry, kasi yun lang nahanap ni Lola. Hindi siya nagreklamo."Okay ba?" tanong ni Noah, hawak yung tray na parang bata na naghihintay ng grade.Tumingin si Mira. Yung tinapay medyo sunog yung ilalim."Sunog," sabi ni Mira. Honest."Sunog pero... edible naman?" "Edible. Pero hindi mabebenta. Kakainin natin."Sabay silang napatawa. Yung tawang pagod ng alas-singko.Saktong pagtawa nila, may boses sa labas ng gate."Ay, may tao na pala dito? Akala ko bakanteng bahay na to!"Si Aling Nena. Kapitbahay ni Lola Coring simula 1980. Yung may dalang walis kahit wala namang wawalisin, para lang makichismis.Si Lola Coring, gising na pala, nakaupo sa bangko sa labas, nagkakape."Nena! Tingnan mo apo ko! Ikinasal na! Yung marunong gumawa ng tinapay!" sigaw n

Yung Araw Na Kailangan Niyo Na Umalis DitoAlas-otso ng umaga, may kotse na puti na huminto sa harap ng bahay ni Lola.Hindi tricycle. Hindi kuliglig. Fortuner. Makintab, walang putik, parang hindi taga-dun.Bumaba yung lalaki, naka-polo na puti, naka-sapatos kahit maputik daan. May dalang folder na makapal.Si Mira at Noah, kakalinis lang ng pugon. Si Lola, nagbibilad ng monggo sa labas."Magandang umaga po, kayo po ba nakatira dito?" tanong nung lalaki."Opo, bakit po?" sagot ni Noah."Ako po si Atty. Reyes, galing po sa Santos Realty. Kayo po ba si Corazon Domingo?"Si Lola, lumingon. "Ako yun! Bakit?"Binuksan nung lalaki folder. May titulo ng lupa, may xerox, may picture ng bahay ni Lola."Lola, may bibili na po ng lupa niyo. Bayad na po. Kailangan niyo na po umalis sa loob ng 30 days."Tahimik.Yung monggo na binibilad ni Lola, nalaglag sa lupa."Ano?" sabi ni Noah. "Hindi po binebenta to. Sa Lola ko to. 40 years na siya dito.""Lola, hindi niyo po ba naaalala? Pumirma po kayo

Yung TatayUnang gabi sa Cabanatuan.Nabuo na ulit yung pugon ni Lola sa likod ng bakery ni Mira. Hindi perfect — may bato na medyo tabingi — pero umuusok na. Mainit na ulit.Si Lola tulog na sa papag na tabi ng pugon. Gusto niya dun kasi mainit. Si Noah naglilinis ng yero na may butas, nilalagyan ng alambre.Si Mira, nagbibilang ng natirang pera sa notebook.*NATIRA: P12,340*Galing sa P300k ni Noah, halos lahat napunta sa truck, sa pagbaklas, sa bigas, sa gamot ni Lola.P12,340 na lang. Pang-isang linggong harina."Okay lang yan," sabi ni Noah, sumilip sa notebook. "Bukas magtitinda tayo. Kaya yan."Tumango si Mira. Pero yung kamay niya nanginginig.Saktong alas-otso, may kumatok sa pinto ng bakery. Malakas. Parang galit.Tok! Tok! Tok!"MIra! Mira! Buksan mo to!"Boses ng lalaki. Amoy alak kahit sa labas pa lang.Si Mira, namutla.Si Mang Boy. Tatay niya.Binuksan ni Mira pinto. Si Mang Boy, 55, payat, naka-tsinelas na putol, may dalang bote ng Red Horse na kalahati pa."Oh, nandit

Alas-singko ng hapon sa Cabanatuan, umuulan na parang galit.Hindi yung ambon lang na romantic. Yung ulan na malalaki patak, na pag tumama sa yero, parang may nagbabatuhan ng barya sa bubong. Sa loob ng bakery ni Mira, tatlong tulo na agad.Isa, sa tapat mismo ng pugon. Buti patay pa pugon, kung hindi, sisirit yung usok.Isa, sa may papag ni Lola Coring. Kaya si Lola, lumipat sa gitna, may dalang kumot at kape, nanonood lang.At isa, yung pinaka-masakit sa lahat — sa may sako ng harina.Si Noah, walang t-shirt, naka-short lang, basang-basa na pawis at ulan. May hawak na isang planggana, isang timba, at isang kaldero. Si Mira, nakatali buhok, naka-tsinelas na putol, pilit tinatakpan ng manipis na plastic yung dalawang sako ng harina na natira. Yun na lang yung binili nila galing sa P12,340."Doon mo lagay yung kaldero!" sigaw ni Mira. Yung boses niya halos hindi marinig sa lakas ng ulan sa yero."Alin? Tatlo kasi!" sigaw pabalik ni Noah."Yung sa harina! Yung harina, Noah! Pag nabasa y