Todos los capítulos de ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Capítulo 11 - Capítulo 20

เฮ้อ! นึกว่าจะมีคำแนะนำดี ๆ กลับบอกให้คุยกับผีซะงั้น ผมควรทำตามคำแนะนำเพี้ยน ๆ ของหมอโรคจิตรุ่นพี่คนนี้ดีไหมนะ “เชื่อพี่ ทำตามที่พี่แนะนำดีที่สุดแล้ว” พูดจบก็หัวเราะดังมาตามสาย “ผมจะลองคิดดูอีกทีครับ” “ถ้านายอยากรู้ว่ามันตามเราทำไมก็ต้องคุย จะได้รู้ไงกรว่ามันต้องการอะไร” “โอเคครับ ผมไม่กวนเวลาพี่เอกแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ” “ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอด” “ขอบคุณครับ” จากนั้นต่างก็วางสาย ให้ตายสิ! นึกว่าจะมีทางออกดี ๆ ที่ไหนได้เพี้ยนหนักกว่าผมเสียอีก ดันแนะนำแบบติดตลกว่าให้ผมคุยกับผี ถามไปเลยว่ามันต้องการอะไร และอย่าลืมขอเลขเด็ดมาด้วย สรุปว่านอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังให้คำแนะนำเพี้ยน ๆ กับผมอีก ให้ผมคุยกับผีเนี่ยนะ...ใครจะบ้าทำแบบนั้น หรือผมควรทำตามคำแนะนำของพี่เอกรัฐดี จะได้รู้ว่าไอ้ผีตัวแสบมันต้องการอะไร ถึงได้ติดตามผมไม่เลิกแบบนี้ ผมนอนคิดถึงแต่เรื่องนี้จนผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สายวันต่อมา... กรกวินท

กรกวินท์ถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดที่ได้รับรู้มาให้เพื่อนรักฟัง พฤกษ์เอ่ยถามทันทีที่ฟังจบ “แล้วนายตอบไปว่าไง คิดจะช่วยไหม” “แน่นอนว่าไม่ นอกจากไม่ช่วยแล้วฉันยังไล่มันไปด้วยซ้ำ” “แล้วมันยอมทำตามคำพูดนายเหรอ” “ไม่รู้เหมือนกันว่ะพฤกษ์ แต่มันบอกว่าจะไม่มากวนใจฉันอีก ไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของมันได้หรือเปล่า” “แปลกใจไหมว่าทำไมจู่ ๆ นายถึงได้มองเห็นผีได้” “ไม่ใช่มองเห็นผี ฉันเห็นแค่ไอตัวแสบที่มาขอความช่วยเหลือฉันเท่านั้น” “ก็นั่นแหละที่ฉันบอกว่ามันแปลก” “แปลกยังไงวะธนา” “ก็แปลกตรงที่กรมันเห็นเฉพาะผีตัวแสบ ที่มาตามมันไงวะไอ้พฤกษ์ ถ้าจะเห็นผีมันควรเห็นทั้งหมดหรือเปล่าวะ ไม่ใช่เห็นแค่เฉพาะเจาะจงแบบนี้” “สยองกว่าอีก ขืนให้ไอ้กรเห็นผีที่อยู่รอบตัวมันทั้งหมด มีหวังมันประสาทแดกแน่ ว่าแต่นายได้ถามมันไหมว่าทำไมถึงมีแต่นายที่เห็น” ประโยคสุดท้ายพฤกษ์หันไปเอ่ยถามกรกวินท์ “เออว่ะ! ลืมถามไป แต่มันไม่ได้ตามฉันคนเดียวหรอกนะ มันตามพวกนายไปด้วย เพียงแต่พวกนายไม่เห็นเท่านั

จากนั้นก็ใช้เวลาว่างตระเวนไปสอบถามตามโรงพยาบาล ไปมาทุกโรงพยาบาลที่เข้าข่ายว่าจะมีการนำตัวคนเจ็บจากอุบัติเหตุในวันนั้นมาส่งที่โรงพยาบาล หนึ่งคนหนึ่งผีต่างก็พร้อมใจกันช่วยหา สองวันผ่านไปก็ยังหาไม่พบ ทั้งคู่จึงกลับมาตั้งหลักที่บ้านอีกครั้ง และสุมหัวปรึกษากันถึงเรื่องนี้ “ไปมาครบทุกที่ตามที่พี่จดไว้แล้วแต่เราก็ยังหาไม่พบ” “อาจเป็นไปได้ว่ากรุงเทพฯ ไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุของนายในวันนั้น” “แล้วเราควรจะไปเริ่มหาที่ไหนกันต่อ” “เชียงใหม่” “ตกลงตามนี้” จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มค้นห้าข้อมูลอีกครั้ง พร้อมกับจดรายละเอียดไว้เพื่อจะได้สะดวกในการค้นหา “พี่จะเดินทางเมื่อไร” “กะว่าจะไปพรุ่งนี้เลย เราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วจะรอช้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ทัน” “แล้วพี่จะบอกพ่อกับแม่ว่ายังไง” “ก็บอกว่าไปเที่ยว” “คนเดียวเนี่ยนะ” “ใครบอกว่าไปคนเดียว มีนายไปด้วย ไม่ว่าฉันไปไหนนายก็ต้องตามฉันไปทุกที่อยู่แล้วนี่จริงไหม” “จริงคร

“เป็นห่วง!” กรกวินท์ย้อนถาม “ใช่ ผมเป็นห่วงพี่” “ห่วงคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน” “พี่เป็นคนบอกผมเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบเป็นตัวตลกในสายตาใคร ผมเองก็ไม่อยากให้คนอื่นมองพี่ด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนกัน แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งกับความห่วงใยที่พี่แสดงออกเพื่อผม จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามผมก็ต้องขอบคุณพี่” แววตาที่บ่งบอกถึงความซาบซึ้งรวมถึงรอยยิ้มแสนหวานนั่น ทำให้หัวใจขอกรกวินท์เต้นผิดจังหวะ ซึ่งมันไม่ควรเป็นเช่นนี้ มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้...ไม่ได้เด็ดขาด ที่ผ่านมาเขาชอบผู้หญิง ไม่เคยมีความคิดเบี่ยงเบนทางเพศมาก่อนเลย จนกระทั่งตอนนี้ แล้วไอ้อาการใจเต้นแรงกับแววตาและรอยยิ้มของมันนี่คืออะไร อย่าบอกนะว่าสิ่งเหล่านี้เริ่มทำให้เขามีใจเอนเอียงไปชอบผู้ชายด้วยกัน ไม่...เป็นแบบนั้นไม่ได้...ปล่อยให้ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด กรวินท์ย้ำกับตัวเองก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง “นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย เจ็บหรือเปล่าเวลาที่คนเดินผ่านร่างของนาย” “ถ้าพี่หมายถึงเรื่องนี้ล่ะก็ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม

กวินตาตักข้าวให้สมาชิกทุกคนในครอบครัว ผมมัวแต่ยืนดูความรักความผูกพันระหว่างคนในครอบครัวของพี่กรเพลิน จนเป็นเหตุให้พี่กรเอ่ยเตือนที่ผมเผลอทำกิริยาที่ไม่เหมาะสม “อ้าว! นั่งลงสิ ไม่มีใครเคยสอนเหรอว่าไม่ให้ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ มันเสียมารยาท” ผมรีบเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างตัวพี่กร “กรพูดกับใคร!?” “นั่นสิ! พ่อไม่เห็นใครเลยนะกร นอกจากเราสามคน” กรกวินท์หันไปสบตาบิดามารดา เขาเห็นความกังวลและความห่วงใยฉายชัดในแววตาของพวกท่าน “พ่อว่าระยะหลังมานี่กรมักจะทำตัวแปลก ๆ เผลอพูดคนเดียวอยู่บ่อย ๆ” “ผมไม่ได้พูดคนเดียวนะครับพ่อ แล้วก็ไม่ได้บ้าด้วย” “ถ้าอย่างนั้นกรพูดกับใคร” “พูดกับวิญญาณเร่ร่อนที่มาขออาศัยอยู่กับผมครับแม่” “วิญญาณเร่ร่อน” “ใช่ครับพ่อ” “ลูกกำลังจะบอกเราว่าลูกมองเห็นผี” “ประมาณนั้นครับ จะอธิบายยังไงดีพ่อกับแม่ถึงจะเข้าใจ คือผมเห็นแค่ไอ้ตัวแสบนี้เท่านั้น และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำถึงเห็น” อัศวินและกวินตาห