Todos los capítulos de ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ตอนนี้ลูกรู้สึกยังไงบ้าง” “ก็ยังมึน ๆ อยู่ครับแม่” “อาจเป็นเพราะลูกหลับไปนานแถมยังผ่านการผ่าตัดสมอง” “ผ่าตัดสมอง” “ใช่ หมอบอกว่าลูกมีเลือดคั่งในสมองจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดโดยด่วน เราจึงเซ็นยินยอมให้ทีมแพทย์ทำการผ่าตัดสมองของลูก” “มิน่าละผมถึงยังรู้สึกมึนงง แขนขาก็ไม่ค่อยมีแรง หมอบอกผมยังต้องฟื้นฟูร่างกายและต้องทำกายภาพบำบัด ว่าแต่วันนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องไปทำงานเหรอครับถึงมีเวลามาเฝ้าผมที่นี่ได้” “แม่ลาอกกจากงานเพื่อจะได้มาอยู่ดูแลลูกได้อย่างเต็มที่ ส่วนพ่อก็ไป ๆ มา ๆ ระหว่างกรุงเทพฯ หัวหิน” “หัวหิน!” คิ้วของน่านฟ้าขมวดมุ่น “ใช่จ้ะ น่านจำได้ไหมว่ารถของน่านประสบอุบัติเหตุที่นี่” น่านฟ้านิ่งคิด เขาจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย พอใช้ความคิดมาก ๆ ก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงจนพ่อกับแม่ต้องเอ่ยเตือน “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถ้าคิดแล้วทำให้ลูกปวดหัวก็ยังไม่ต้องไปคิดถึงมัน พ่อกับแม่จะเป็นคนเล่าให้น่านฟังเอง” นทีเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อสามเดือ

“พี่ยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับว่าเรารู้จักกันได้ยังไง” “มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ทำให้เราต้องมาพบกัน” “ความบังเอิญ!” “ใช่ พี่เคยประสบอุบัติเหตุแล้วก็ถูกส่งตัวมารับการรักษาที่นี่” “แปลว่าเราเจอกันเพราะอุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอครับ” “ประมาณนั้น” “พี่หายดีแล้วใช่ไหมครับ” “หายดีแล้ว อีกไม่นานนายก็จะหายเป็นปกติ พี่เคยผ่านการรักษาแบบนี้มาก่อนจึงเข้าใจดี ขอให้นายหายไวไวนะ” กรกวินท์ตบไหล่น่านฟ้าเบา ๆ ก่อนจะขอตัวกลับ ขณะที่กำลังจะเดินจากไปคำถามของอีกฝ่ายก็ลอยมากระทบหู “พี่จะกลับมาเยี่ยมผมอีกไหมครับ” “คงไม่” “ทำไมล่ะครับ” “พี่ต้องกลับกรุงเทพฯ บ้านพี่อยู่ที่นั่น ไปก่อนนะ ขอให้นายโชคดีและมีความสุขในทุก ๆ วัน” ยืมคำพูดมันมาใช้สักวันคงไม่เป็นไร ในขณะที่กรกวินท์เดินจากไปนั้น น่านฟ้าเฝ้ามองเขาเดินไปจนลับสายตา น่าแปลกที่ตนเองมีความรู้สึกคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้ คล้ายกับมีสายใยอะไรบางอย่างที่เชื่อมต่อกัน ไม่รู้ทำไมถึงเป็นเช

“ไม่จริง” “จับผิดกันหรือไงวะพฤกษ์” “เปล่าเราแค่เป็นห่วงนาย บางทีนายอาจจะไม่รู้ตัวว่าสีหน้านายมันบอกเราว่า นายไม่สบายใจกับอะไรบางอย่าง ถ้าให้เดาก็น่าจะหนีไม่พ้นเรื่องของน่านฟ้าใช่ไหม” “มีอะไรก็ระบายออกมาให้เราฟังเผื่อจะทำให้นายดีขึ้น” กรกวินท์ไหวไหล่ก่อนจะตอบตามความจริง “ฉันก็แค่ผิดหวัง” “ผิดหวังที่นายพยายามช่วยให้น่านฟ้ากลับคืนร่างเดิม แต่พอฟื้นขึ้นมามันกลับจำอะไรเกี่ยวกับนายไม่ได้เลยใช่ไหม” ธนาธิปคาดเดา ซึ่งมันก็ไม่ผิดไปจากความเป็นจริง “ก็ทำนองนั้น มันไม่ควรเป็นแบบนั้นหรือเปล่าวะ” “ในเมื่อน้องจำนายไม่ได้ แล้วทำไมนายถึงไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้น้องฟัง” กรกวินท์ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยถาม “จะให้เล่ายังไงวะพฤกษ์” “ก็เล่าไปตามความจริงสิวะ” “น้องมันได้หัวเราะเยาะเอาน่ะสิ ที่จริงฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้มาจดจำอะไรฉันมากมาย แต่ก็ไม่อยากให้ลืมไปเลยแบบนี้” “ว่าแต่นายถ่ายรูปน่านฟ้ามาบ้างหรือเปล่า” กรกวินท์พยักหน้า “ทำไมนายถึงอยากดูรูปของน่าน”

พฤกษ์เดินนำน่านฟ้าไปสมทบกับธนาธิป ที่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะม้าหินซึ่งอยู่ด้านหลังตึก ที่แห่งนี้เป็นที่ประจำของกลุ่ม “ได้ของที่ลืมไว้ไหม” พฤกษ์ยื่นหนังสือที่ลืมไว้บนห้องคืนให้เพื่อน ธนาธิปรับไว้ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วพาใครมาด้วย” “นายจำไม่ได้เหรอวะ” “หน้าคุ้น ๆ แต่นึกไม่ออก” “ก็เด็กหนุ่มที่ทำให้ไอ้กรเฮิร์ทไปพักใหญ่ไงล่ะจำได้หรือยัง” “หมายถึงน่านฟ้าเหรอ” “ใช่” “ถึงว่าหน้าตาคุ้น ๆ” “เราเคยรู้จักกันเหรอครับ” คำถามของน่านฟ้าทำให้ชายหนุ่มรุ่นพี่หันไปสบตากัน “พูดแบบนี้ เราคงต้องคุยกันยาวแน่ นั่งก่อนสิ” พฤกษ์เอ่ย น่านฟ้านั่งลงตามคำชวน พร้อมกับจ้องมองไปที่รุ่นพี่ทั้งสองด้วยความงุนงง เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาไม่รู้สึกคุ้นหน้าบุรุษทั้งสองแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้จักตนเอง “พี่ชื่อพฤกษ์ ส่วนนี่ธนาธิป เรียกธนาก็ได้ เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทของกร” “ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรียกผมว่าน่านก็ได้นะครับ”

ระหว่างที่น่านฟ้ากำลังเดินไปสมทบกับเพื่อนที่คณะวิศวกรรมนั้น ธนินธรได้โทรศัพท์มาบอกว่าต้องรีบไปธุระกับพี่ชายกะทันหัน ทำให้ไม่สามารถไปส่งน่านฟ้าตามที่บอกไว้ได้ และได้เอ่ยปากขอโทษ น่านฟ้าบอกไม่ต้องห่วงเขากลับเองได้ไว้ไปเจอกันที่มหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้ จากนั้นก็วางสายและเดินย้อนกลับไปทางประตูหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อเดินทางกลับบ้าน ขณะที่เดินก็ย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่ได้รับฟังมาจากเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของกรกวินท์ ชายหนุ่มที่มีส่วนสำคัญที่ทำให้เขาได้กลับเข้าร่างได้ทันเวลา เรื่องที่พี่ ๆ เล่ามามันออกจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ก็ใช่ว่าจะเชื่อไม่ได้ บนโลกใบนี้ยังมีเรื่องเหนือธรรมชาติและสิ่งลี้ลับอีกมากมายที่ยากจะหาคำตอบได้ เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับพี่กรก็คงไม่ต่างกัน ช่วงจังหวะที่น่านฟ้ากำลังก้าวลงจากฟุตบาท ก็มีรถกระบะคันหนึ่งกำลังวิ่งตรงมายังจุดที่เขายืนด้วยความเร็ว น่านฟ้าหันไปมองรถคันนั้นด้วยความตกใจ แต่ขาเจ้ากรรมดันก้าวไม่ออก ได้แต่ยืนมองรถคันดังกล่าววิ่งตรงมา เขาแทบไม่ได้ยินเสียงคนตะโกนบอกให้เขาหลบ หรือเสียงร้องด้วยความตกใจของคนที่อยู่