Todos los capítulos de ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Capítulo 41 - Capítulo 50

น่านฟ้าได้แต่ยิ้มไม่ได้โกรธแต่อย่างใดที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเพ้อเจ้อ “ใครว่าผมเพ้อเจ้อ ผมกลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับพี่ต่างหาก” กรกวินท์ส่ายหัวกับความคิดและรอยยิ้มเรี่ยราดของมัน “ตัดสินใจเองโดยไม่คิดที่ถามความสมัครใจของคนอื่นเลยใช่ไหม” น่านฟ้าใช้สองมือประคองใบหน้าของกรกวินท์โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว แถมยังส่งสายตาเว้าวอนมาที่เขา “ที่ไม่ถามเพราะรู้ว่าพี่ไม่มีทางที่ปฏิเสธคนน่ารักอย่างผมได้หรอกจริงไหม” “แน่นอนว่าไม่ ไม่ใช่ไม่ปฏิเสธ แต่ไม่มีทางเป็นไปได้เลยต่างหาก เอามือออกไปห่าง ๆ และก็ไม่ต้องยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาใกล้ด้วย ไม่งั้นจะต่อยให้ฟันร่วงหมดปากเลย” “ผมรู้ว่าพี่ทำร้ายผมไม่ลงหรอก ทำเป็นพูดขู่ไปแบบนั้นเอง” น่านฟ้าบอกแต่ก็ยอมทำตามที่เขาสั่ง “ไหนบอกว่าจะไปหาเพื่อน” กรกวินท์เอ่ยถาม “นินมันกลับไปแล้ว เห็นบอกว่ามีธุระต้องไปทำกับพี่ชาย” “สรุปว่าโดนเพื่อนเท” “ทำนองนั้น” “แล้วจะกลับยังไง” “ก็ให้พี่กรไปส่งไง” “

ก่อนนอนคืนนั้นกรกวินท์ได้คิดทบทวนเรื่องราวระหว่างเขากับน่านฟ้า คนที่เขาคิดว่าไม่น่าจะมีโอกาสได้โคจรกลับมาพบเจอกัน แต่กลับได้มาเจอกันอีกครั้งโดยไม่คาดฝัน แถมมันยังจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ ดูเหมือนว่าชีวิตที่เคยสงบสุขของเขาอาจเปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีน่านฟ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่รู้ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกอะไรอีก ถึงได้ส่งน่านฟ้ามาทดสอบความหนักแน่นของจิตใจเขา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูรูปของน่านฟ้าและก็เห็นรูปถ่ายของทอรุ้ง อดีตแฟนสาวของตนเอง “ลืมไปเลยว่าต้องคุยกับรุ้ง” กรกวินท์เลือกที่จะคุยกับทอรุ้งผ่านข้อความแชททางไลน์ เขาทักเธอไปว่าเป็นไงบ้าง สบายดีไหม ‘รุ้งดีใจที่กรทักมานะ กรเงียบหายไปเลยตั้งแต่เราเลิกกัน’ นั่นเป็นข้อความตอบกลับมา ทำให้กรกวินท์เลือกที่จะโทรศัพท์กลับไปคุยกับอดีตแฟนสาว ซึ่งอีกฝ่ายก็รับทันทีไม่รีรอ “วันนี้รุ้งไปซื้อดอกไม้ที่ร้านมาเหรอ” “ใช่” “แม่บอกว่ารุ้งผอมไปมาก ไม่เป็นไรใช่ไหม” “รุ้งสบายดี” “ไม่เป็นไรแน่นะ กรหมายถึงเรื่องที่เ

“แค่เพื่อน” “ใช่ เรายังรักและเป็นห่วงกันและกันได้ในฐานะเพื่อน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” คำตอบของกรกวินท์ชัดเจนและตรงประเด็น ไม่มีการอ้อมค้อม แต่เขาจะรู้ไหมว่ากำลังสร้างความผิดหวังอย่างรุนแรงให้แก่ทอรุ้ง กรกวินท์รับรู้ได้ถึงความผิดหวังจากสีหน้าของอีกฝ่าย แต่จะให้ทำเช่นไรในเมื่อความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอมันเปลี่ยนไป ยื้อเวลาไว้อาจไม่เป็นผลดี สู้ให้ยอมรับความจริงเสียตั้งแต่ตอนนี้น่าจะดีที่สุด จริงอยู่มันอาจจะเจ็บบ้างแต่ก็คงไม่นาน แม้ทอรุ้งจะรู้สึกผิดหวังแต่ก็ยอมรับการตัดสินใจของกรกวินท์ เพราะรู้นิสัยของอีกฝ่ายดีว่าถ้าตัดสินใจอะไรแล้วก็จะเป็นไปตามนั้น ยากที่จะเปลี่ยนแปลงง่าย ๆ “รุ้งเป็นคนสวยและนิสัยดี กรจึงมั่นใจว่ารุ้งจะได้เจอผู้ชายที่ดีกว่ากรผ่านเข้ามาในชีวิตของรุ้งอีกแน่ เมื่อถึงเวลานั้นเมื่อไรก็อย่าลืมรีบตะครุบเขาเอาไว้นะ อย่าปล่อยให้เขาหลุดมือไปล่ะ” กรกวินท์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นอ่อนโยน คล้ายกับจะใช้รอยยิ้มนั้นเยียวยาความผิดหวังในใจของทอรุ้ง “รุ้งถามได้ไหมว่าทำไมกรถึงปฏิเสธรุ

เขาคนนี้นี่เองที่บุตรชายเคยเล่าให้ฟัง กวินตาพิจารณาหนุ่มน้อยตรงหน้า “เคยได้ยินแต่เรื่องเล่าจากปากของกร ได้เจอตัวจริงก็วันนี้เอง ยินดีต้อนรับจ้ะ” เธอมอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้น่านฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยปากถามว่าเขาหายเป็นปกติดีแล้วใช่หรือไม่ น่านฟ้าตรงเข้าไปกอดเธอไว้พร้อมกับกระซิบตอบ “หายดีแล้วครับแม่” กวินตากอดเขาเช่นกัน เธอรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกพบเลยก็ว่าได้ “น่านมาหากรเหรอลูก” “เปล่าครับ” “แล้วมาทำไม หรือว่าจะมาสั่งดอกไม้ไปให้ใคร” “ผมตั้งใจมาหาแม่ครับ และขอโทษที่มาแนะนำตัวช้าไป ผมเพิ่งจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่กรได้เมื่อไม่นานมานี้เอง” “นั่งก่อนสิ เดี๋ยวแม่หาเครื่องดื่มมาให้” น่านฟ้าฉุดมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะลุกไป “อย่าลำบากเลยครับแม่ ผมไม่อยากดื่มอะไรอยากช่วยงานแม่มากกว่า แม่มีอะไรให้ผมทำก็บอกมาได้เลยนะครับ” “น่านเคยจัดดอกไม้ด้วยเหรอลูก” น่านฟ้ายิ้มเขิน ๆ ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เคยครับ แต่เคยเ

“สุขสันต์วันชิงหมาเกิดนะไอ้พฤกษ์ ขอให้มีความสุข” “คำอวยพรทำไมมันฟังทะแม่ง ๆ แบบนี้วะไอ้กร” “สุขบ้างทุกข์บ้างก็อย่าลืมเราสองคน เพื่อนที่รักนายมากที่สุด” ธนาธิปเอ่ย “นี่ของขวัญของนายจากเราสองคน” กรกวินท์ส่งของขวัญวันเกิดให้พฤกษ์ “อะไรวะ” “เปิดดูก็รู้เอง รีบเปิดสิ” พฤกษ์เปิดของขวัญที่เพื่อนทั้งสองมอบให้ แล้วก็ต้องหัวเราะชอบใจกับของขวัญชิ้นดังกล่าว “เฮ้ย! ให้เหล้าเท่ากับแช่งนะเว้ย ใครเขาให้ของขวัญแบบนี้กัน” “ไม่ชอบก็เอาคืนมา” ธนาธิปคว้ามือไปหยิบเหล้ายี่ห้อดังขวดดังกล่าว แต่พฤกษ์ไม่ให้ “ใครบอกไม่เอา ไม่พอน่ะสิไม่ว่า ขอบใจว่ะเพื่อน” “ช้าอยู่ใย เปิดมาดื่มฉลองวันเกิดนายเลยดิ” “เออ มาดื่มกัน ฉลองวันเกิดหนุ่มหล่อ ดื่มให้เต็มที่วันนี้เลี้ยงเอง ไม่เมาไม่เลิกลา” สามหนุ่มต่างก็ดื่มฉลองกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ มีดนตรีคลอเบา ๆ ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากบ้านของพฤกษ์มากนัก และเป็นร้านที่ทั้งสามคนพากันมาดื่มกินที่นี่