Todos los capítulos de ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Capítulo 51 - Capítulo 60

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านของกรกวินท์ น่านฟ้าประคองกรกวินท์ลงจากรถ และกดกริ่งที่หน้าประตูบ้าน รออยู่ครู่หนึ่งก็เห็นกวินตาเดินออกมาเปิดประตูให้ “น่านไปเจอกรที่ไหน แล้วทำไมกรถึงคอพับคออ่อนแบบนั้น” “ร้านเหล้าครับแม่ พี่กรไปกินเหล้าฉลองวันเกิดกับเพื่อน ๆ จนเมาผมเลยไปรับแล้วก็พามาส่ง” “เข้ามาก่อน วินคะมาช่วยรับลูกหน่อยค่ะ” ตอนท้ายหันไปตะโกนเรียกสามี อัศวินเดินออกมาช่วยน่านฟ้าพยุงร่างของบุตรชายที่เมาคอพับคออ่อนไม่เป็นท่าขึ้นไปพักที่ห้อง “น่านมายังไงลูก” “แท็กซี่ครับแม่” “ฉันลืมแนะนำไป วินคะนี่น่านฟ้าคะ คุณจำเรื่องของเขาที่ลูกเล่าให้ฟังได้ไหมคะ” “จำได้สิ” “สวัสดีครับพ่อ เรียกผมว่าน่านก็ได้ครับ” อัศวินรับไหว้หนุ่มน้อยหน้าหวานด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจนะที่พากรมาส่ง แล้วจะกลับยังไง” “นั่นสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว เอางี้ดีไหมน่านค้างเสียที่นี่ นอนห้องเดียวกับกรนั่นแหละ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ” “ได้เหรอครับ” “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ แม่ไม่

“เลิกยียวนกวนประสาท ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ไสหัวกลับบ้านไป” “ก็ได้ แต่พี่ต้องไปส่งผมที่บ้านนะ” “มาเองได้ก็ต้องกลับเองได้สิวะ” “ไม่รู้ล่ะพี่ต้องไปส่งผม ไม่อย่างนั้นผมก็จะอยู่กับพี่ที่นี่แหละ” “ไปส่งก็ได้วะ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว” ไม่ว่าน่านฟ้าจะพูดจาออดอ้อน และตื๊อกรกวินท์ให้คบหากับตนเองอย่างไรก็ไม่เป็นผล เขาปฏิเสธเสียงแข็งแถมยังสั่งให้อีกฝ่ายเลิกคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องนี้ได้แล้ว ถ้าไม่เลิกคิดก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก จะไปไหนก็ไป โดยหารู้ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นจะทำให้น่านฟ้าหายเงียบไปจากชีวิตเขาจริง ๆ พฤกษ์ลอบมองกรกวินท์เป็นพัก ๆ โดยไม่พูดไม่จา ทำให้เขาเกิดความสงสัย “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เลยไอ้พฤกษ์ เห็นมองอยู่นานแล้ว” คำพูดของกรกวินท์เรียกความสนใจจากธนาธิป เขาละสายตาจากหนังสือตรงหน้าหันไปมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองสลับกันไปมา “พูดได้แน่นะ” “อย่าลีลามีอะไรก็ว่ามา หรือจะต้องโดนตีนก่อนก็เลือกเอา” “รับปากก่อนว่าถ้าฉันพูดแล้วนายจะไม่โกรธ” “เออ!”

หลังจากวางสายกรกวินท์ก็รีบขึ้นแท็กซี่ไปที่บ้านของไอ้เพื่อนตัวแสบ เมื่อไปถึงก็พบน่านฟ้าลงมานั่งรออยู่หน้าบ้านด้วยอาการมึนเมามิใช่น้อย “มานั่งทำอะไรตรงนี้” กรกวินท์เอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าน่านฟ้า “ผมก็มารอตามคำสั่งของพี่ไง” น่านฟ้าพยายามลุกขึ้นยืน แต่ด้วยอาการมึนเมาทำให้เขาเซไปจนเกือบล้ม ดีที่กรกวินท์ใช้ความไวคว้าตัวชายหนุ่มเข้ามาปะทะอกกว้างไว้ได้ทัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะล้มลงไปนอนวัดพื้น เมื่อเห็นว่าน่านฟ้าทรงตัวได้แล้วจึงปล่อยตัวออกจากอ้อมแขน พร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเห็นภายในบ้านมืดสนิท “คนอื่น ๆ ไปไหนกันหมด” “หลับกันไปหมดแล้ว” “นายเดินไหวไหม” น่านฟ้าพยักหน้าแทนคำตอบ “งั้นก็กลับกันได้ละ เรามีเรื่องที่จะต้องสะสางกัน” ทันทีที่กรกวินท์ก้าวเดิน ร่างของเขาก็ถูกน่านฟ้ากอดไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับแนบใบหน้ากับแผ่นหลังของชายหนุ่มรุ่นพี่ ระหว่างที่ออกมานั่งรอเขาสายลมที่พัดผ่านก็พอจะทำให้น่านฟ้าสร่างเมาไปได้บ้าง ฉะนั้นสิ่งที่เขาทำจึงพูดได้ไม่เต็มปากว่าเป็นเพราะความเมา ท

จูบของกรกวินท์หอมหวานละมุนลิ้น เปรียบประดุจเนื้อในของเมอแรงก์ที่น่านฟ้าโปรดปราน และเผลอครางเสียงแผ่วเบาเมื่อริมฝีปากของกรกวินท์บดคลึงปากของตนเองหนักหน่วงขึ้น รสจูบที่ได้รับจากเขาช่างหวานฉ่ำราวไอซิ่งบนหน้าเค้กที่เคยชอบกิน ความร้อนผ่าวลุกลามไปทั่ว ริมฝีปาก แก้ม ติ่งหู ซอกคอ เหมือนจะหลอมละลาย เมื่อริมฝีปากของกรกวินท์ลากผ่านอย่างเชื่องช้า ไรหนวดที่สากระคายเพิ่มความเสียวซ่านได้อย่างน่าประหลาด ส่วนมือของเขาที่สัมผัสไปทั่วร่างอย่างย่ามใจ ก็ไม่ต่างอะไรกับเปลวเพลิงร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาด้วยไฟพิศวาสที่อีกฝ่ายบรรจงมอบให้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าของตนเองถูกถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในสภาพเปลือย กรกวินท์เองก็ไม่ต่างกัน สองหนุ่มต่างก็ปล่อยตัวปล่อยใจให้หลงอยู่ในวังวนแห่งไฟเสน่หาที่กำลังคุกรุ่น น่านฟ้าตอบสนองความต้องการตามที่กรกวินท์เรียกร้องด้วยความเต็มใจ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านและเสียวซ่านไปกับสัมผัสของกรกวินท์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังเผลอร้องครวญครางออกมาด้วยความสุขสมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ยามเมื่อกรกวินท์ผสานเป็นหนึ่งเดียว พร้อมกับขยับโยก

น่านฟ้าทำหน้าใสซื่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งกรกวินท์ก็รู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดย้ำอีกครั้ง “รักนายไงไอ้ตัวแสบ ร้ายนักนะเรา” “ความร้ายของผมยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ อยากได้ยินพี่บอกรักผมแบบนี้ทุกวัน” “มากไปละ...มากไป” “ไปส่งผมที่บ้านหน่อยสิ นะพี่กรนะ ไปส่งผมหน่อยนะ” น่านฟ้าทำเสียงออดอ้อน “เดี๋ยวจะแว้นไปส่ง แต่ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนแบบนี้หรอก ฟังแล้วขนลุกพิลึก” “ชอบอ่ะดิ ไหนขนลุกตรงไหน ขอผมดูหน่อย” “ไม่ต้องเลย ไปหยิบของแล้วรีบตามไปที่รถ ถ้ามัวแต่ชักช้าจะเปลี่ยนใจให้กลับเองนะ” น่านฟ้ารีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของกรกวินท์โดยไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ ขืนชักช้าอืดอาดยืดยาดล่ะก็มีหวังได้ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเองแน่ หลังจากไปส่งน่านฟ้าแล้ว กรกวินท์ก็ไปบ้านพฤกษ์เพื่อสะสางเรื่องบางอย่าง เมื่อมาถึงก็เดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกวาดสายตามองหาเป้าหมาย แล้วก็พบเพื่อนรักทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อยราวกับคนตายอดตายอยาก “กิน