Todos los capítulos de ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม: Capítulo 21 - Capítulo 30

ขณะที่บุตรชายพูดคุยกับสิ่งลี้ลับที่มีแต่เขาเท่านั้นที่เห็น อัศวินและกวินตาได้หันมาสบตากัน แม้จะมองไม่เห็นเพื่อนของลูกแต่ก็เชื่อคำบอกเล่าของลูกชาย “กรจะไปหัวหินเมื่อไร” “พรุ่งนี้เช้าครับพ่อ ผมคงต้องขอยืมรถแม่ไปใช้สักสามสี่วันนะครับ ได้ใช่ไหมครับแม่” “ไม่มีปัญหาลูก กรเอารถแม่ไปใช้ได้เลย แม่จะให้พ่อขับรถไปรับไปส่งแม่ที่ร้านเอง” “กลัวลูกจะขี่บิ๊กไบค์ไปหัวหินใช่ไหมคุณ” “ฉันยอมรับค่ะว่ากลัว อุบัติเหตุคราวที่แล้วเราต้องเห็นลูกนอนไม่รู้สึกตัวนานสองเดือน โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรเขาจะฟื้น หรือมีโอกาสฟื้นไหม มันทุกข์ทรมานมาก ถ้าเลือกได้ให้ฉันเจ็บแทนลูกดีกว่าต้องทนเห็นลูกเป็นแบบนั้น และคงทนเห็นลูกเจ็บแบบนั้นอีกไม่ไหว ฉันถึงเห็นใจและเข้าใจความรู้สึกพ่อแม่เพื่อนล่องหนของลูกไงคะ” อัศวินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา “พวกเขาคงทุกข์ทรมานใจไม่ต่างจากเรา ตอนที่ต้องทนเห็นลูกนอนเป็นเจ้าชายนิทรา” “พ่อกับแม่ขออวยพรให้กรทำสำเร็จในสิ่งที่ตั้งใจนะลูก” “ผมอยากขอเป็นลูกชายอีกคนของพ่อแม่พี่จริง ๆ พ

อีกฝ่ายส่ายหน้าว่าไม่รู้แทนคำตอบ ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้อีกฝ่ายฟัง มันเหมือนภาพเหตุการณ์ทั้งหมดถูกกรอกลับมาฉายซ้ำอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “จำได้ว่าตอนนั้นผมพยายามส่งเสียงเรียก แต่ก็ไม่มีใครหันมาสนใจผม พวกเขาไม่ได้ยินเสียงผมด้วยซ้ำ ผมไม่สามารถจับต้องอะไรได้เลย แล้วผมก็หันไปเห็นชายคนหนึ่งยืนมองมาที่ผม ผมจึงเดินตรงไปหาเขาด้วยความดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วเขาคนนั้นคือยมทูต จากนั้นเขาก็พาผมไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน” คู่หูล่องหนย้อนคิดถึงเรื่องราวที่ตนเองได้ประสบพบเจอกับยมทูตเป็นครั้งแรก เหตุการณ์ในวันนั้นย้อนกลับมาในหัวของเขาอีกครั้ง จำได้ว่าตอนนั้นตนเองมองเห็นภาพของอุบัติเหตุครั้งใหญ่ รถชนกันกว่าสิบคัน บางคันก็เสียหายยับเยินจากการถูกอัดก็อปปี้ เสียงไซเรนรถของโรงพยาบาลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รถตำรวจรวมถึงรถดับเพลิงก็มากันอย่างพร้อมเพรียง และเห็นเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยต่าง ๆ กำลังให้ความช่วยเหลือผู้คนในอุบัติเหตุดังกล่าวอย่างเร่งด่วน มีทั้งคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บ้างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส บ้าง

“เขาเคยบอกผมว่าผมจะเห็นเขาอีกครั้ง เมื่อครบกำหนดเก้าสิบวันแล้วผมยังกลับเข้าร่างของตัวเองไม่ได้” “นายก็เลยกังวลว่าการปรากฏตัวของเขาจะเกี่ยวข้องกับพี่” “ใช่ครับ มันอาจฟังดูแปลก แต่ผมรักและผูกพันกับพี่และพ่อแม่ของพี่จริง ๆ ทั้งที่ผมเองก็พบกับพี่และครอบครัวของพี่ได้ไม่นาน ถ้าวันนี้พี่เป็นอะไรไปพวกท่านต้องเศร้ามากแน่ ๆ และคงยากที่จะทำใจได้ถ้าต้องสูญเสียพี่ไปอย่างไม่มีวันกลับ” “แต่พี่ไม่เป็นไรเพราะได้นายช่วยไว้ จะต้องให้ย้ำอีกสักกี่ครั้งนายถึงจะสบายใจ” “ถึงจะเป็นแบบนั้นพี่ก็ต้องระวัง การที่ยมทูตปรากฏตัวให้เห็นย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่” “เอาเป็นว่าพี่จะระวังตัวให้มากกว่านี้ ได้ยินแบบนี้แล้วสบายใจขึ้นหรือยัง” คู่หูตัวแสบพยักหน้าแทนคำตอบ จะว่าไปไม่ใช่แค่ไอ้แสบคนเดียวหรอกที่รู้สึกผูกพัน ผมเองก็ผูกพันกับมันเช่นกัน ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาเพียงสั้น ๆ จะทำให้รู้สึกผูกพันกันได้มากขนาดนี้ แต่ก็นะ! เรื่องแปลกแต่จริงมีให้เห็นเยอะแยะไป “พี่คุยกับแม่ของพี่ได้ความว่ายังไงบ้างครับ”

“ผมไปนะ ขอให้พี่มีความสุขในทุก ๆ วัน ถ้าเป็นไปได้คิดถึงผมบ้างก็ดี ผมรักพี่ รักจริง ๆ แต่จำใจต้องบอกลา ถ้าเราเจอกันก่อนหน้านี้ก็คงจะดี แต่ต้องมาเจอกันในตอนที่ผมมีสภาพแบบนี้ แม้ผมอยากจะกอดลาพี่สักครั้งก็ยังทำไมได้เลย ลาก่อนครับ” พอมันพูดจบก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา ใจของกรกวินท์รู้สึกโหวงเหวงอย่างไรบอกไม่ถูก “หรือจะผูกพันกับมันจริง ๆ วะ” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา และหวังว่าไอ้แสบจะได้ยินหรือรับรู้ได้ถึงสิ่งที่เขาต้องการจะบอก “แม้นายจะท้อจนถอดใจ แต่พี่จะไม่ยอมท้อเด็ดขาด ยังมีเวลาเหลืออีกครึ่งวัน พี่จะพยายามให้ถึงที่สุด” เช้าวันต่อมา... กรกวินท์ตื่นแต่เช้ามืด เขาเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการใส่บาตรเพื่ออุทิศให้ไอ้ตัวแสบ ก็ได้แต่หวังว่าการกระทำของเขาจะส่งผลให้เขาทำภารกิจที่ค้างไว้ได้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เฮ้อ! มันชื่ออะไรจนบัดนี้ก็ยังไม่รู้ ได้แต่เรียกไอ้แสบ ๆ จนติดปาก “หวังว่าสิ่งที่พี่ทำเพื่อนายเช้าวันนี้จะส่งผลให้พี่พบร่างของนายได้ทันเวลา” ชายหนุ่มพึมพำ

“เกิดอะไรขึ้นกับเขาครับ” “ญาติออกไปรอด้านนอกก่อนนะคะ” กรกวินท์ถูกกันให้ออกไปรออยู่หน้าห้องเพื่อไม่ให้ขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ทุกอย่างดำเนินการด้วยความเร่งรีบแข่งกับเวลาโดยมีชีวิตของน่านฟ้าเป็นเดิมพัน เขาออกมายืนรอด้านนอกห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ทันใดนั้นมือถือของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับเมื่อเห็นว่าปลายสายคือเพื่อนสนิทของตนเอง “มีอะไรก็รีบพูดมาพฤกษ์ฉันกำลังยุ่งอยู่” “ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน” “หัวหิน” “ไปทำอะไรที่หัวหิน” “มาเรื่องของไอ้แสบ” “ยังตามหาร่างของมันอยู่อีกเหรอ” “ใช่ ว่าแต่นายโทรมามีอะไรด่วนหรือเปล่า” “ฉันกับไอ้ธนาเพิ่งจะสอบเสร็จวันนี้ เราอยากชวนนายมาดื่มฉลองวันสอบเสร็จของเรา” “ตอนนี้ยังไม่สะดวก ไว้เสร็จธุระทางนี้เมื่อไรฉันจะโทรกลับไปหานายเอง แค่นี้ก่อนนะกำลังยุ่ง” “เดี๋ยวก่อนสิไอ้กร อะไรวะคุยกันยังไม่ทันจะรู้เรื่องก็วางสายไปเสียแล้ว” “มันว่าไง” ธนาธิปเอ่ยถาม “มันบอกว่าตอนนี้อยู่ที่