Lahat ng Kabanata ng เพลย์บอยร้ายร่ายรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

อัทธวีร์หันมามองบราเซียรสีหวานในมือหญิงสาวอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เขายิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากก่อนที่จะตอบคำถาม “เมื่อคืนนี้ผมกับคู่ควงเปลี่ยนบรรยากาศมาสนุกกันในรถ เธอคงเผลอทำตกไว้ หรือไม่ก็กะจะให้ผมเป็นที่ระลึก” “ทำแบบนี้บ่อยล่ะสิ” “ก็แค่เปลี่ยนบรรยากาศ ไว้เราลองดูบ้างไหม แม้สถานที่จะไม่สะดวกนักแต่รับรองว่าสนุก” “ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันทำอะไรอย่างที่คุณพูดแน่” “ถ้าอยากก็บอกได้นะ ผมยินดีบริการคุณเสมอ” ศิศิราตวัดสายตาไปมองเขาด้วยแววตาขุ่นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ อัทธวีร์หัวเราะเบาๆ เขารู้สึกมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ ค่ำคืนนั้นเขาทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษคอยดูแลเอาอกเอาใจ ตักอาหารให้เธอ ชวนพูดคุย แต่ศิศิราไม่สนใจ บางครั้งก็แสร้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินที่เขาพูด ทั้งที่นั่งใกล้ชิดกันอยู่แค่นี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ยิน เธอก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าให้มันเสร็จๆ ไปจะได้ทางใครทางมัน หลังอาหารมื้อค่ำเขาขับรถไปส่งเธอที่บ้านและจอดซุ่มดูอยู่แถวนั้นสักพัก หลังจากนั้นไม่นานก็มีรถคันหนึ่งขับมารับหญิงสาว อัท

“ขืนทำพฤติกรรมแบบนี้บ่อยๆ ใครเขาจะทนไหว” “ถ้าทนไม่ไหวก็ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับผมก็ได้นี่ครับ ผมเองก็ไม่อยากบังคับจิตใจใครเหมือนกัน” “ย่าขอยื่นคำขาด ต่อไปนี้ไม่ว่าอัทธ์จะทำอะไรก็ขอให้คำนึงถึงหนูซินให้มากๆ เพราะอีกไม่นานก็จะต้องแต่งงานกัน ถ้าไม่แต่งรู้ใช่ไหมว่าจะเป็นยังไง” “คุณย่าขู่ผมเหรอครับ” “ย่าไม่เคยพูดขู่ใคร และเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอ ทำตัวให้ดี อย่าให้ย่ารู้นะว่าอัทธ์ทำให้หนูซินเสียใจ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าย่าไม่เตือน” อัทธวีร์ตวัดสายตาไปมองว่าที่เจ้าสาวในอนาคตของตนเองด้วยความไม่พอใจ ราวกับว่าเธอเป็นชนวนที่ทำให้เขากับคุณย่าต้องทะเลาะเบาะแว้งกัน แถมยังทำให้เขาโดนคุณย่าตำหนิที่ทำตัวไม่เหมาะสม คนอย่างอัทธวีร์ไม่ชอบให้ใครมาบีบบังคับซะด้วยสิ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุให้เขาทำ คิดจะยืมมือคุณย่ามาบีบบังคับกันอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ เกือบสามเดือนที่ผ่านมาอัทธวีร์เลือกใช้ชีวิตเสเพลตามแบบที่เขาชอบมาโดยตลอด และดูเหมือนว่าจะหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาทำเช่นนั้นโดยไม่สนใจความรู้สึกของศิ

“สนใจจะขึ้นเตียงกับผมไหม...ซ้อมไว้ก่อนไงจะได้มีประสบการณ์ คุณจะได้รู้ว่าเวลาอยู่บนเตียง สิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขได้ไม่ใช่ความรักที่คุณเอ่ยถึง แต่เป็นเซ็กส์ที่เร่าร้อนต่างหากที่จะทำให้คุณร้องครวญครางออกมาอย่างมีความสุขยามเมื่ออยู่ใต้ร่างผม” “คุณอัทธวีร์” “จะเสียงดังทำไม นั่งกันอยู่ใกล้แค่นี้เองแค่พูดเบาๆ ก็ได้ยิน ถ้าคุณอยากลองบอกผมได้นะ ผมยินดีให้บริการคุณเต็มที่ รับรองว่าคุณจะต้องติดใจ ความสามารถเรื่องบนเตียงของผมทำให้ผู้หญิงติดใจมานักต่อนักแล้ว และผมก็มั่นใจว่าผมจะทำให้คุณหลงใหลในลีลารักของผมได้ไม่ยาก ชักอยากจะได้ยินเสียงคุณครวญครางเวลาที่เราร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนซะแล้วสิ” “รู้ตัวไหมว่านอกจากคุณจะสำส่อนแล้วคุณก็ยังมักมากในกามารมณ์” ชายหนุ่มไหวไหล่ “ผมเป็นผู้ชายจะสำส่อนยังไงก็ไม่เสียหาย แต่คุณห้ามเลียนแบบผมเด็ดขาด ถ้าอยากได้ขอให้บอก ผมจะจัดให้คุณทุกที่ทุกเวลาจนกว่าคุณจะพอใจ และอย่าคาดหวังให้ผมรักคุณ ผมให้คุณได้แค่เรื่องเซ็กส์เท่านั้น เริ่มเลยดีไหม มีเซ็กส์กันในรถแม้จะไม่สะดวกสบาย แต่รับรองว่าสนุกและตื่นเต้นเร้าใจแน่นอน”

ฤกษ์แต่งงานมาไวกว่าที่คาด อัทธวีร์และศิศิราจะต้องแต่งงานกันในอีกสองเดือนข้างหน้า ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างฉุกละหุก เพราะระยะเวลาในการเตรียมงานมันกระชั้นชิด แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะฝ่ายชายยินดีและเต็มใจที่จะจัดเตรียมงานทุกอย่างเพื่อให้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เสียเงินเท่าไรไม่ว่า...แต่เสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด งานแต่งงานของหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลนิธิพัฒน์โภคิน เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของประเทศ จะจัดให้น้อยหน้าคนอื่นได้อย่างไร ข่าวการแต่งงานของอัทธวีร์และศิศิราถูกเผยแพร่ออกไปในวงสังคม และเป็นที่กล่าวถึงกันอย่างต่อเนื่อง นับเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่คนส่วนใหญ่ต่างก็จับตามอง เพราะฝ่ายชายเป็นนักฟุตบอลมืออาชีพที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ส่วนฝ่ายหญิงก็เป็นหญิงสาวมากความสามารถที่มีดีกรีด็อกเตอร์มาการันตี เรียกได้ว่าเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก จึงไม่แปลกที่จะมีคนจับตามอง ทั้งคู่ต้องออกงานร่วมกันบ่อยขึ้น แต่ในขณะเดียวกันต่างฝ่ายต่างก็ยังใช้ชีวิตในแบบเดิมๆ อัทธวีร์ยังคงใช้ชีวิตหนุ่มเจ้าสำราญไม่เปลี่ยน รอบกายเขามีแต่เพื่อน เหล้

“ขอบคุณนะคิม” “สำหรับอะไร!” “ที่อยู่เคียงข้างซินมาโดยตลอดไง” “ยินดีเสมอ ทีมงานมากันครบละลงมือทำงานกันดีกว่า” การเก็บข้อมูลสำหรับงานวิจัยจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โชคดีไปที่คืนนี้อัทธวีร์ไม่เห็นเธอ เพราะเธอมิได้เดินเฉียดกายเข้าไปในรัศมีสายตาของเขา ทำให้ศิศิราสามารถทำงานได้ตามที่ตั้งใจไว้จนสำเร็จก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน สองสัปดาห์ถัดมาศิศิราต้องไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง “แต่งตัวสวยขนาดนี้จะไปไหนเหรอลูก” ศิรินทราเอ่ยถาม “งานแต่งงานเพื่อนค่ะ แม่จำติ๊ดตี่ได้ไหมคะ” “เพื่อนที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับซิน” “ใช่ค่ะ” “เขาเคยพาแฟนมากินข้าวที่ร้านเรา” “คู่นี้เขารักกันหวานชื่นตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา เรียกว่าเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุดคู่หนึ่งเลยก็ว่าได้ค่ะแม่” “เพื่อนๆ คงมาร่วมงานนี้กันหลายคนสินะ ซินอย่าลืมติดการ์ดแต่งงานไปด้วยล่ะ เผื่อจะไปเชิญเพื่อนๆ มาร่วมงานแต่งของซินกับคุณอัทธ์”