All Chapters of sweet spy ชุลมุนวุ่นรัก@บ้านพักอลเวง: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อเข้ามาในตัวบ้านทอฝันบอกลุคว่าเย็นนี้จะไม่ลงมาร่วมโต๊ะอาหารพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ แต่ให้ลุคจัดอาหารสำหรับตนเองและเพื่อนสาวทั้งสามคน และนำขึ้นไปเสริฟที่ห้องลับเพราะพวกเธอจะอยู่ที่ห้องนั้น จากนั้นก็รีบเดินขึ้นห้องไปพบเพื่อนสาวที่ห้องดังกล่าว โดยมิได้หันมาสนใจกับริวที่เดินตามมา เมื่อทอฝันเข้ามาในห้องก็พบเพื่อนทั้งสามคนกำลังนั่งรอเธออยู่เช่นกัน เธอชักชวนให้ทุกคนย้ายเข้าไปคุยกันในห้องลับ หลังจากที่ทุกคนมารวมตัวกันในห้องลับดังกล่าวแล้ว อิซซ่าก็เปิดประเด็นขึ้นมาทันที “แอลวันนี้ไปไหนมาบ้างเล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ” ทอฝันเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้เพื่อนทั้งสามฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอที่มหาวิทยาลัยของริว และเล่าว่าวันนี้ริวพาเธอไปไหนมาบ้าง ยกเว้นอยู่เหตุการณ์เดียวก็คือเหตุการณ์ที่ริวจูบเธอ จากนั้นทุกคนก็เริ่มวิเคราะห์สิ่งที่หญิงสาวเล่าให้ฟังทีละประเด็น และก็ไม่มีประเด็นไหนน่าสนใจเท่ากับประเด็นที่ทอฝันไปพบคิคูยะที่สนามฝึกซ้อมยิงปืน “แอลกำลังสงสัยว่าริวนัดพบคิคูยะที่นั่นใช่ไหม” ไอรดาถาม “แอลก็ยังไม่ปักใจเชื่อเช่นนั้นนะมันอาจจะเป

“เป็นงั้นไปใครจะไปคิดแบบนั้น ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าริวมันเกลียดขี้หน้านายจะตายไป แล้วใครจะไปกล้าคิดว่ามันมีจิตพิศวาสคนอย่างนาย คนที่พิศวาสกันเขาไม่แสดงออกแบบนี้หรอก และฉันก็ไม่เห็นว่านายน่าพิศวาสตรงไหน คนที่มีจิตพิศวาสนายก็คงจะมีเพียงสามสาวในฮาเร็มของนายเท่านั้นแหละ” จุนยิ้มเพราะเห็นด้วยกับคำพูดของรัน เมื่อหญิงสาวเห็นว่าสองหนุ่มกำลังเข้าใจพวกเธอผิด เธอจึงอธิบายให้ฟังอีกครั้งเพื่อให้พวกเขาเข้าใจได้ถูกต้อง “ฉันเคยบอกพวกนายหลายครั้งแล้วนะว่าพวกเราเป็นเพียงเพื่อนกัน ไม่ว่าจะเป็นไอ วิคกี้ หรือแม้แต่อิซซ่าไม่มีใครอยู่ในฐานะแฟนของฉัน และมันก็เป็นไปไม่ได้ไม่มีวันเป็นไปได้” “อะไรจะพูดจาหนักแน่นขนาดนั้น เรื่องแบบนี้ไม่มีใครรับรองได้หรอกว่า มันจะไม่มีโอกาสเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนกลายเป็นแฟน” “แต่ฉันมั่นใจระหว่างเรามีเพียงความรู้สึกของความเป็นเพื่อนเท่านั้น และมันก็จะเป็นเช่นนั้นตลอดไปไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” เธอพูดยืนยันถึงความสัมพันธ์ของตนเอง และเพื่อนอีกสามคนอย่างจริงจังอีกครั้ง “นั่นสินะฉันก็ว่าถ้านายเป็นแฟนกับสามคนนั่นรสนิยมของนายก็แปลกๆ อยู่น

ในระยะหลังเขาห่างหายจากการมาเที่ยวที่ผับนี้ ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปที่ผับแห่งนี้อีกครั้งพนักงานก็ให้การต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ทั้งยังทักทายว่าเขาหายหน้าไปซะนาน ริวยิ้มมุมปากและพูดว่าที่นี่ยังคงคึกคักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พนักงานที่ออกมาต้อนรับเขาแจ้งว่า “คืนนี้จะมีเพื่อนของเจ้านายที่มาจากต่างประเทศเข้ามาเที่ยวที่ผับนี้ครับ เจ้านายก็เลยสั่งให้พวกเราดูแลความเรียบร้อยเป็นอย่างดี ไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่องครับ” “ปกติที่นี่ก็รับแต่ลูกค้าที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วนี่ ว่าแต่คืนนี้ห้องวีไอพีห้องใหญ่ว่างไหม ฉันอยากจะใช้ห้องนั้นซะหน่อย” “ต้องขอโทษด้วยครับเพราะเจ้านายสั่งให้เราจัดเตรียมห้องนั้น ไว้สำหรับรับรองแขกต่างประเทศของเจ้านาย” “งั้นก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันหาที่นั่งเอง” ริวเดินไปที่บาร์เหล้าและสั่งเหล้ามาดื่มตามปกติ เขาคาดคะเนได้ถูกต้องว่าคุณอายาชิเจ้าของผับแห่งนี้จะใช้ห้องวีไอพีขนาดใหญ่รับรองแขกที่มาจากต่างประเทศ จากข้อมูลที่เขาได้รับมาจากคิคูยะลูกค้าที่จะเดินทางมาในค่ำคืนนี้ คือลูกค้าที่มาติดต่อซื้อยาเสพติดล็อตใหญ่และจะทำการเจ

เช้าวันต่อมา...ริวเดินเข้าไปในห้องของทอฝันแต่ไม่พบเจ้าตัว เห็นแต่เสื้อผ้าที่เธอหยิบมาวางเตรียมไว้ที่เตียง เขาได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำก็เลยเดาว่าเธอคงจะกำลังอาบน้ำอยู่ ริวตัดสินใจเดินไปนั่งรอหญิงสาวที่เตียงเขาสังเกตเห็นผ้าสีขาวผืนยาววางรวมอยู่กับเสื้อและกางเกง เขาจึงหยิบขึ้นมาดูพร้อมทั้งสงสัยว่าเธอใช้เจ้าสิ่งนี้ทำอะไร แต่เขาก็คาดเดาว่าเธอคงจะใช้มันพันหน้าอกเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต ริววางของสิ่งนั้นลงที่เดิมก่อนจะเดินไปยืนพิงกำแพงข้างประตูห้องน้ำ “ทำไมถึงอาบน้ำนานขนาดนี้นะ” รออยู่สักพักทอฝันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยพันผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่ไว้ที่อกอย่างหมิ่นเหม่ เพราะมั่นใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาในห้อง “ผู้ชายที่ไหนเขานุ่งผ้าเช็ดตัวแบบนี้กันบ้าง” หญิงสาวตกใจเมื่อหันไปเห็นริวยืนอยู่ข้างหลัง “ฉันจะนุ่งแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน ว่าแต่นายเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” เธอพูดพร้อมกระชับผ้าเช็ดตัว “ไม่เห็นต้องถามเลย ทีนายยังเดินเข้าออกห้องของฉันตามแต่ใจของนายได้เลย แล้วทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้”

เมื่อทอฝันกลับมาถึงบ้านก็พบว่าจุนลงมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง เธอเลยเดาว่าเขาคงจะลงมารอเธอนั่นเอง “จุนนายมารอฉันนานหรือยัง” “ก็สักพักแล้วแอลนายไปไหนมา ทำไมถึงได้กลับมืดค่ำป่านนี้ ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่านายควรจะนอนพักผ่อนให้มาก” “ฉันมีธุระสำคัญต้องไปทำ คงจะอีกไม่นานนักหรอกแค่ช่วงนี้เท่านั้น” เมื่อมองหาไม่เห็นคิระและรันเธอจึงเอ่ยถามจุน “คิระกับรันขึ้นไปนอนแล้วเหรอ” “คิระขึ้นไปข้างบนแล้วส่วนรันยังไม่กลับ นั่งก่อนสิฉันมีเรื่องสำคัญจะต้องพูดกับนาย” หญิงสาวนั่งลงตามคำสั่งของจุน “นายจะพูดเกี่ยวกับอาการป่วยของฉันใช่ไหม” แต่เมื่อเห็นจุนยังคงนิ่งเงียบก็เลยถาม “ทำไมไม่พูดล่ะหรือว่านายยังไม่ได้ดูผลการตรวจ” “ฉันได้ดูผลการตรวจของนายอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว และยังได้คุยกับอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องของนาย” “ผลการตรวจเป็นอย่างไรบ้าง ดูจากสีหน้าของนายแล้วผลคงออกมาไม่ดีเท่าไรใช่ไหม นายถึงได้แสดงสีหน้าวิตกกังวลแบบนี้ ฉันเป็นโรคร้ายแรงมากถึงขั้นไม่มีทางรักษาเลยหรือ” “มันก็