All Chapters of sweet spy ชุลมุนวุ่นรัก@บ้านพักอลเวง: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อ”ทอฝัน” หรือ “แอล” รู้ว่าพ่อแม่ของเธอจะต้องย้ายไปอยู่ที่อเมริกา เพื่อไปดูแลธุรกิจของท่านหญิงสาวจึงขอตามไปด้วย ซึ่งท่านก็อนุญาตเนื่องจากยังพอมีเวลาอีกประมาณหนึ่งเดือนกว่าที่มหาวิทยาลัยของทอฝันจะเปิด เธอจึงมีโอกาสไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาและไปดูความเจริญของประเทศสหรัฐอเมริกา และเมื่อไปถึงที่นั่นหญิงสาวก็ได้พบกับคุณเรียวสึเกะเพื่อนของพ่อซึ่งเป็นชาวญี่ปุ่น แต่มาตั้งรกรากอยู่ที่อเมริกา จากการเจอกันครั้งแรกเรียวสึเกะก็รู้สึกถูกชะตา นั่นอาจเป็นเพราะเขามีลูกชายเพียงคนเดียวและไม่เคยมีลูกสาว ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือลูกชายของเขาก็ไม่ได้นิสัยดีเหมือนทอฝันลูกสาวของเพื่อนรัก ในทางตรงกันข้ามริวกลับชอบทำตัวมีปัญหา และมักจะสร้างเรื่องวุ่นวายให้เขาต้องคอยเข้าไปจัดการอย่างไม่หยุดหย่อน จนในที่สุดเขาต้องตัดสินใจส่งริวไปเรียนต่อทางด้านบริหารธุรกิจที่ญี่ปุ่นโดยให้ “ลุค” คนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดตามไปทำหน้าที่ดูแลชายหนุ่มที่นั่นด้วย ลุคจะทำหน้าที่ดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของริวพร้อมทั้งคอยอำนวยความสะดวก รวมไปถึงคอยสอดส่องพฤติกรรมของริวและเด็กหนุ่มอีกสามคน ที่เขาเป็นค

“กล้องวงจรปิดจะถูกติดตั้งตามจุดต่างๆ ในห้องของทุกคนเลยเหรอคะ” “ใช่นั่นรวมถึงห้องของริว รัน จุน และ คิระด้วย หนูจะเห็นพฤติกรรมของพวกเขาได้จากโทรทัศน์วงจรปิดภายในห้องลับนั่น หนูแอลไม่เปลี่ยนใจที่จะช่วยลุงใช่ไหม” “ค่ะ เพราะยังไงแอลก็ต้องไปเรียนที่นั่น ไปพักอยู่ที่บ้านของคุณลุงก็ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร” “ถ้าอย่างนั้นเราก็คงมีเรื่องที่จะต้องทำกันอีกเยอะเลยทีเดียว” “เรื่องอะไรคะ” ทอฝันย้อนถามด้วยความแปลกใจ “ก็เรื่องการปลอมตัวของหนูยังไงล่ะ เราคงจะต้องมีการแปลงโฉมครั้งใหญ่ เพื่อความแนบเนียนเพราะ ฉะนั้นเราไปกันเถอะ” เรียวสึเกะลุกขึ้นฉุดมือหญิงสาวให้ลุกตามมาด้วย เขาบอกให้เธอไปรอเขาที่รถส่วนเขาขอตัวไปหยิบเอกสารบางอย่าง และจะตามไปสมทบที่รถ ทอฝันรอไม่นานลุงเรียวสึเกะก็ตามขึ้นมานั่งบนรถคู่กับเธอ และสั่งคนขับรถให้ขับไปส่งยังจุดหมายที่เขาต้องการ จากนั้นก็หันมายื่นไฟล์เอกสารให้ทอฝัน “รับไปสิหนูแอล” “อะไรคะคุณลุง” “เป็นแฟ้มประวัติของ รัน จุน และคิระ เผื่อว่าหนูจะเอาไว้อ่านเป็นข้อมูลในก

“ริวมีอคติตั้งแต่ยังไม่ได้เจอหน้ากัน เห็นทีแอลคงจะอยู่ที่นี่ด้วยความลำบากใจซะแล้วล่ะมั้ง” คิระพูดเปรยๆ ให้อีกสองหนุ่มฟัง “นายสนใจเรื่องนี้ด้วยเหรอคิระ ปกตินายไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นไม่ใช่เหรอ” “ฉันไม่เหมือนนายนะรันที่ดูจะสนใจไปซะทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง” “อ้าว! ถามดีๆ ทำไมต้องมาพูดแขวะกันด้วย พิลึกคนแบบนี้ถึงเข้ากับริวได้” “วันนี้ฉันต้องรีบไปเข้าเวรขอตัวก่อนนะ” จุนซึ่งทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกไปพร้อมกับตำราเรียนปึกหนา ที่รันมักจะค่อนขอดเขาอยู่เสมอว่าอ่านเข้าไปได้ยังไงแค่เห็นก็ง่วงแล้ว “นายไม่ต้องไปเรียนหรือไง” คิระถามรันเพราะช่วงนี้เพิ่งจะเปิดเรียนเทอมใหม่ “วันนี้ฉันมีคลาสตอนบ่ายแล้วนายล่ะ” รันตอบพร้อมกับถามกลับไปด้วยเช่นกัน “วันนี้อาจารย์งดก็เลยไม่มีคลาส แต่ว่าจะไปห้องสมุดซะหน่อยเพราะต้องทำรายงานอีกตัวหนึ่ง แล้วเจอกันเย็นนี้ที่โต๊ะอาหาร” คิระลุกขึ้นแต่เมื่อเขาเดินผ่านรันชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นสัมผัสกับมือของรันแบบ Give me fiveแล้วก็เดินจากไป รันลุกจากเก้าอี้เขาม

ทอฝันได้แต่นึกรำพึงรำพันกับตัวเองอยู่ในใจ และภาวนาให้เขาใส่เสื้อผ้าให้เสร็จโดยไว เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเขาใส่กางเกงขายาวสีเทาโดยไม่สวมเสื้อ และในขณะที่ทอฝันกำลังคิดหาวิธีที่จะออกไปจากห้องนี้โดยไม่ให้ริวจับได้อยู่นั้น ก็ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเธอเพราะลุคเดินเข้ามาในห้องนอนของริวพร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้เขา เธอได้ยินลุคบอกกับริวว่าพ่อของเขาต้องการที่จะพูดสายด้วย จากนั้นก็เดินออกจากห้องนั้นไปทิ้งให้ริวคุยโทรศัพท์กับพ่อตามลำพัง ริวเดินออกไปพูดสายกับพ่อของเขาที่ระเบียง ขณะนั้นเองทอฝันก็ได้คลานออกมาจากใต้เตียงที่เธอใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว ทันทีที่ลุกขึ้นยืนแต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกจากห้องริวก็เดินกลับเข้ามาในห้อง เมื่อทั้งคู่สบตากันริวก็โวยวายใส่อีกฝ่ายเสียงดัง “นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรแล้วเข้ามาทำอะไรในห้องนี้” เมื่อทอฝันสบสายตาที่พร้อมจะหาเรื่องของริวก็ทำให้เธอพูดติดๆ ขัดๆ “ฉะ...ฉันเพิ่งจะเดินเข้ามา คือที่จริงฉันจะเดินกลับไปที่ห้อง แต่ว่าที่นี่มีห้องมากมายที่สำคัญมันเหมือนกันหมด ฉันก็เลยเข้าห้องผิดขอโทษด้วย” ทอฝันพูดพร้อมกับก้มห

“ก็ไม่ได้มีกฎหมายข้อไหนเขียนห้ามไว้หรอก เพียงแต่ว่านายไม่ควรที่จะอารมณ์เสียแล้วพาลใส่คนอื่นแบบนี้มันไม่ถูกต้อง” ริวลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดังหลังจากที่คิระพูดจบ ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยสะดุ้งยกเว้นคิระ “นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน” เขาตวาดเสียงดังใส่คิระ “ฉันก็แค่อยากบอกให้นายรู้ว่า พวกเราไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ของนาย ไม่ว่านายจะไปอารมณ์เสียที่ไหนมาก็ไม่ควรที่จะมาลงที่เรา” ริวจ้องหน้าคิระอย่างโกรธเคือง เขาปาผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้องด้วยความไม่พอใจ ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ รันปรบมือให้คิระ “ฉันขอปรบมือให้กับความกล้าหาญของนายนะคิระ ที่นายกล้าต่อกรกับริว” “เวลาที่ริวโกรธบางครั้งเขาก็ไม่ต่างจากหมาบ้าที่พร้อมจะกัดไม่เลือก” จุนออกความคิดเห็นบ้าง “ถึงว่าสิเพราะฉะนั้นเวลาที่เขาโกรธ ทางที่ดีพวกเราควรจะอยู่ห่างๆ เขาเอาไว้” รันกล่าวสนับสนุนคำพูดของจุน “ที่จริงแล้วริวเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่ง เสียแต่ว่าเป็นคนที่อารมณ์ร้อน และก็มักจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ค่อยจะได้” จุนพ