Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เจียงสือเดินเข้าไปอย่างไม่แสดงอาการใดๆ หยิบจานกระเบื้องสีขาวล้วนขึ้นมา แล้วคีบเค้กชิ้นเล็กสองชิ้นทันใดนั้นก็มีเสียงเหน่อแบบคนในเมืองหลวงก็ดังมาจากด้านหลัง “โอ้ นี่ไม่ใช่ยัยลิ้นไก่สั้นหรอกเหรอ? ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”ไม่ต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่าเป็นใครเสิ่นเย้าเฉิน น้องชายของเสิ่นโม่ชวนตอนที่เธอเพิ่งมาอยู่เมืองหลวงใหม่ๆ ภาษากลางของเธอยังไม่ชัด แยกเสียง น.หนู กับ ล.ลิง ไม่ได้ พอไปบ้านตระกูลเสิ่นก็จะถูกเสิ่นเย้าเฉินแซว แถมยังตามเรียกเธอว่ายัยลิ้นไก่สั้นอยู่ตลอด เรื่องนี้ทำให้พี่โม่ชวนต้องคอยอบรมน้องชายคนนี้อยู่ไม่น้อยมีครั้งหนึ่ง เฉิงจี้หลี่บังเอิญมาเห็นเข้าพอดีเฉิงจี้หลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบหน้าเสิ่นเย้าเฉินไปฉาดใหญ่ทันทีเรื่องในอดีตแวบผ่านเข้ามาในหัว เจียงสือขี้เกียจเสียเวลาพูดกับเขา จึงถือจานเตรียมหลบไปแต่เสิ่นเย้าเฉินกลับไม่ยอมรามือ เดินอ้อมมาขวางตรงหน้าเธอ “ได้ยินมาว่าเฉิงจี้หลี่ไม่ค่อยกลับบ้าน แถมยังไม่สนใจเธอเลย คงเหงาแย่แล้วสินะ?”เจียงสือเงยหน้าขึ้น “คุณไปฟังใครมา? เฉิงเซียวเซียวเหรอ?”“สำคัญด้วยเหรอ? ขอแค่พูดถูกก็พอแล้ว” สายตาของเสิ่นเย้าเฉินกวาดมองใบหน้าเธอไปมา “เ

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอชอบก่อเรื่อง ถึงทำให้จี้หลี่เสียมารยาทจนตระกูลเฉิงต้องขายหน้า!อวี๋เสียนจือเดินเข้ามาใกล้และลดเสียงลง “รีบไปซะ! อย่ามาทำขายหน้าที่นี่!”เจียงสือมองสถานการณ์วุ่นวายตรงหน้า ในใจก็ร้อนรนขึ้นมาเช่นกันเธอรับตัดชุดกี่เพ้าให้เหล่าคุณนายในแวดวงนี้ อาศัยความอ่อนโยนและวางตัวเหมาะสมของตัวเองรักษาฐานลูกค้าเอาไว้ หากเฉิงจี้หลี่ยังวุ่นวายต่อไป คุณนายเหล่านี้คงระแวงและหลีกเลี่ยงเธอ ต่อไปก็คงไม่กล้ามาหาเธอให้ตัดชุดอีกเจียงสือจำใจเดินเข้าไปและดึงแขนเสื้อของเฉิงจี้หลี่เบาๆ “ช่างเถอะ เรากลับกันเถอะ”เฉิงจี้หลี่ก้มมองมือของเธอ พอเห็นนิ้วก้อยที่ขาดหายไปบางส่วน ความโกรธในดวงตาก็จางลงไปหลายส่วนเขาดึงตัวเสิ่นเย้าเฉินขึ้นมา แล้วผลักมาตรงหน้าเจียงสือ “ขอโทษเจียงสือซะ แล้วฉันจะปล่อยนาย”“ขอโทษๆๆ! ผมขอโทษ!” เสิ่นเย้าเฉินพยักหน้ารัวๆ “พี่สะใภ้! ผมผิดไปแล้ว! ต่อจากนี้พี่ก็คือ...พี่สะใภ้แท้ๆของผม!”“เรียกอะไรของนายมั่วซั่ว?” เฉิงจี้หลี่ขมวดคิ้ว “ใครเป็นพี่สะใภ้แท้ๆของนาย?”เสิ่นเย้าเฉินรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “ไม่ๆๆ! ไม่ใช่! เป็นแม่แท้ๆของผม! ได้ไหม? แม่แท้ๆ! ขอโทษนะ ยกโทษให้ผมเถอะ ผมไม

เฉิงจี้หลี่ไปส่งเธอกลับบ้าน เขาจอดรถไว้หน้าประตูเรือนสี่ประสานหลังเล็ก ดับเครื่องแล้วยกกระเป๋าเป้ใบหนึ่งออกมาจากท้ายรถ ยืนรอเปิดประตูอยู่ด้านหลังของเธอ ดูเหมือนเขาตั้งใจจะเข้าไปกับเธอด้วย“คุณ...นี่มัน...”“ก็จะอยู่กับเธอไง” เฉิงจี้หลี่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ผู้หญิงตัวเล็กๆอยู่บ้านคนเดียว ใครจะวางใจได้”“แต่...” เจียงสือกำกุญแจแน่น เสียงเบาราวกับเสียงยุง “แบบนี้ไม่ดีนะ...”แม้ในเรือนจะมีห้องอยู่หลายห้อง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง หากเพื่อนบ้านเห็นแล้วเรื่องไปถึงหูคุณตา เธอต้องถูกลงโทษแน่เฉิงจี้หลี่พยักหน้าอย่างเกียจคร้าน จู่ๆก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ “งั้นเราคบกันไหม? พอคบกันก็เป็นแฟนกันแล้ว แฟนกันก็อยู่ด้วยกันได้”ใบหน้าของเจียงสือร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเธอมองดวงตาของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงไฟริมถนน ส่องประกายราวกับดวงดาวเธอแยกไม่ออกว่าเฉิงจี้หลี่พูดจริงจังหรือแค่กำลังหยอกเธอเล่น ในใจราวกับมีเจ้ากระต่ายจอมซนตัวหนึ่งกำลังดิ้นดุ๊กดิ๊ก หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุดเธอได้แต่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวเฉิงจี้หลี่หล

ใครจะคิดว่าลุงแค่เอาผ้าก๊อซแปะหน้าผากไว้เท่านั้น ตรงไหนกันที่ดูเหมือนคนอาการหนักจนต้องช่วยชีวิต?ส่วนป้าสะใภ้ที่อยู่ข้างๆยังคงเล่นโทรศัพท์อยู่ พอเห็นเธอเดินเข้ามา ยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจียงสือรู้ว่าตัวเองถูกหลอก ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาจนแทบระเบิด ก่อนจะไปหาเฉินเยี่ยนเพื่อเอาเรื่อง“พี่หลอกฉันมาทำไม? ดึกดื่นป่านนี้ว่างมากหรือไง ถึงได้สาปแช่งพ่อตัวเองเล่น?”เฉินเยี่ยนยิ้มหน้าทะเล้นไปพาเธอไปอีกด้านไป “ถ้าพี่ไม่พูดแบบนั้น เธอจะมาหรือไง?”เจียงสือทำหน้าบึ้ง “เรียกฉันมาทำไม? ให้มาช่วยเก็บศพพี่หรือไง?”“…” เฉินเยี่ยนยิ้มประจบ “พี่พูดความจริงกับเธอเลยนะ พ่อพี่ถูกพวกทวงหนี้บุกมาถึงบ้าน ตอนยื้อยุดฉุดกระชากกันก็เลยหกล้มจนหัวแตก พ่อติดหนี้ข้างนอกไว้ก้อนโต ตอนนี้พวกนั้นมาทวงถึงบ้านทุกวัน ครอบครัวเรากำลังลำบากจริงๆ”เจียงสือ “พี่คงไม่ได้คิดจะให้ฉันใช้หนี้แทนบ้านพี่หรอกนะ? ยังไม่ทันขึ้นเตียงก็ฝันกลางวันไปไกลเสียแล้ว!”“ฟังพี่ก่อนสิ” เฉินเยี่ยนพูดต่อ “เจ้าหนี้จะให้พ่อเอาเรือนสี่ประสานหลังเล็กของคุณตามาใช้หนี้ พี่ก็คิดว่าถ้าให้พวกนั้นไปมันน่าเสียดายไม่ใช่เหรอ? สู้ขายให้เธอดีกว่า อย่างน้อยก

เจียงสือแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “รวยขนาดนี้ นักออกแบบเก่งๆมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาเจาะจงหาช่างตัดเสื้อเล็กๆอย่างฉันด้วยล่ะคะ? หรือว่าคุณหนูใหญ่หาได้แค่ที่นี่เท่านั้น? แล้วตกลงใครกันแน่ที่เสแสร้ง?"“เธอ!” หวงหย่าเจี๋ยหน้าเสีย “ฉันเอางานมาประเคนให้เธอคือการให้เกียรติเธอ อย่ามาทำเป็นได้ใจแล้วไม่รู้จักรับความหวังดี!"“คุณเป็นใครกัน? คิดว่าฉันขาดงานแค่นี้หรือไง? เลิกยกยอตัวเองได้แล้ว” เจียงสือยัดไม้กวาดใส่มือหวงหย่าเจี๋ย “กวาดพื้นให้เรียบร้อย กวาดเสร็จแล้วก็ไสหัวไป”หวงหย่าเจี๋ย “……”แววตาของเฉิงเซียวเซียวฉายความมืดมนวูบหนึ่ง ก่อนจะดึงหวงหย่าเจี๋ยไปอีกด้าน แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษนะหย่าเจี๋ย ช่วงนี้พี่สะใภ้กำลังมีปัญหากับพี่ชายฉันจนจะหย่ากันอยู่ อารมณ์เลยไม่ค่อยดี เธอไม่ได้ตั้งใจหรอก อย่าโกรธเลยนะ”หวงหย่าเจี๋ยเบะปากพึมพำ “สมควรแล้ว ถ้าไม่มีมัน เธอกับเฉิงจี้หลี่คงได้ลงเอยกันไปนานแล้ว”เฉิงเซียวเซียวรีบเอ่ยขัดอย่างลนลาน "เธออย่าพูดจาซี้ซั้วสิ ฉันอยากให้พี่ชายกับพี่สะใภ้อยู่ด้วยกันดีๆนะ"“เธอนี่ใจดีเกินไปจริงๆ” หวงหย่าเจี๋ยหันตัวกลับ แล้วเชิดหน้าพูดอย่างหยิ่งผยอง “เดือนหน้า