“เจ็บอีกแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มยันตัวท่อนบนขึ้นและเลิกคิ้วถามด้านนอกหน้าต่างฝนตกกระหน่ำ ภายในห้องนอนมีเพียงโคมไฟสีเหลืองนวลที่เปิดอยู่หนึ่งดวงเจียงสือหันหน้าหนี มองข้อมือของตัวเองที่ถูกกำจนแดงแล้วกะพริบตาอย่างด้านชา “อืม”เรื่องแบบนี้ทำมาเป็นเวลาสองปีแล้วปกติเฉิงจี้หลี่พักอยู่ในห้องทำงาน มีเพียงช่วงตกไข่ของเธอในแต่ละเดือนเท่านั้นที่เขาจะมาหาแล้วก็เป็นเหมือนคืนนี้ไม่มีการเล้าโลม และไม่มีความใกล้ชิดหลังจากนั้นเธอก็ไม่ใช่กำแพงเหล็กเสียหน่อย จะไม่เจ็บได้อย่างไรเมื่อก่อนเธอคิดว่าเป็นเพราะตัวเองไม่มีเสน่ห์ของผู้หญิงมากพอ ถึงขั้นตั้งใจขอคลิปจากเพื่อนสนิทมาดูเพื่อเรียนรู้แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เฉิงจี้หลี่ก็ยังเหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก ทำเรื่องที่ควรเต็มไปด้วยความรู้สึกด้วยท่าทีส่งเดชนานวันเข้า เธอถึงขั้นขี้เกียจแม้แต่จะแสร้งทำไม่มีความหมายหรอก เรื่องแบบนี้ฝืนกันไม่ได้เฉิงจี้หลี่ยังไม่ทันอิ่มเอม แต่ก็ผละออกจากตัวเธอเขาแค่นหัวเราะเบาๆ “สำออยจริงๆ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนคำนวณวันแล้วให้ฉันมาหรอกเหรอ?”“……” เจียงสือดึงชุดนอนลง ลุกขึ้นไปเปิดไฟเพดาน “แม่คุณเร่งอีกแล้ว ฉัน
อ่านเพิ่มเติม
