บททั้งหมดของ คืนนี้ไร้ไออุ่น: บทที่ 21 - บทที่ 30

บนใบหน้าเคร่งขรึมของเขาปรากฏแววอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย “ตาแก่เสิ่นนี่โชคดีจริงๆ มีลูกชายที่เอาการเอางานแบบนี้ ต่อไปยกบริษัทให้เขาดูแลก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้ว”ผู้ช่วยยกชาเข้ามาเสิร์ฟเฉิงจี้หลี่กุมถ้วยชา ปล่อยให้ความร้อนแผดเผาฝ่ามือ แล้วฝืนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ“ถ้าอิจฉาขนาดนั้น ตอนนั้นพ่อก็น่าจะลงมือให้เร็วกว่านี้สิ แต่งภรรยาคนแรกของคุณลุงเสิ่นเข้าบ้านเสียก่อน ไม่แน่ว่าอาจจะมีลูกชายที่ถูกใจแบบเสิ่นโม่ชวนก็ได้”“พูดอะไรไร้สาระ!” สีหน้าของเฉิงอวิ๋นซานมืดมนลง "คำพูดนี้ขืนถ้าแม่แกได้ยินจะทำอย่างไร?"เฉิงจี้หลี่เอนหลังพิงเบาะ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆและไม่ได้เถียงต่อเฉิงอวิ๋นซานถอนหายใจ แล้วเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องในครอบครัว “แม่แกทะเลาะกับเจียงสือ ไม่รู้ว่าเจียงสือพูดอะไรเข้า ช่วงนี้แม่แกถึงได้เอาแต่โมโหใส่ฉันทั้งวัน ร้องห่มร้องไห้ บอกว่าฉันดูถูกเธอ แถมยังโวยวายว่าจะไปทำงานและกลับบ้านพร้อมฉันอีก เล่นเอาฉันปวดหัวไปหมด”พอคิดถึงท่าทางฝีปากกล้าของเจียงสือในช่วงนี้ เฉิงจี้หลี่ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเฉิงอวิ๋นซานเปลี่ยนเรื่องทันที “ได้ยินแม่แกบอกว่าเจียงสืออยากหย่าเหรอ?”เฉิงจี้หลี่ยกถ

เพียงแต่ช่วงนี้เธอมักนึกถึงพ่อแม่และคุณตามากขึ้น จนรู้สึกปวดหนึบในใจเป็นระยะปีแรกที่มาอยู่เมืองหลวงเธอก็เคยมีช่วงเวลาที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นเธอคิดถึงพ่อกับแม่มากจนแทบกลั้นไม่อยู่ ได้แต่แอบเช็ดน้ำตาอยู่บ่อยๆครั้งหนึ่งเฉิงจี้หลี่บังเอิญเห็นเข้า จึงคะยั้นคะยอให้เธอบอกเหตุผลให้ได้“มีใครรังแกเธอหรือเปล่า? ถ้าไม่ยอมบอก ฉันจะไปโรงเรียนเธอ แล้วถามเพื่อนร่วมชั้นเธอทีละคนเลย”“ไม่มีหรอก” เจียงสืออ้ำอึ้งก่อนจะยอมบอก “ฉันคิดถึงพ่อกับแม่ อยากกลับเมืองกั่งไปไหว้พวกท่าน แต่คุณตาอายุมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาต้องลำบากเดินทางไปกับฉัน”ดังนั้นเฉิงจี้หลี่จึงพาเธอกลับไปเขาจัดการทุกอย่างไว้อย่างเรียบร้อยและรอบคอบแต่ใครจะคิดว่าเฉิงจี้หลี่แอบไปโดยไม่บอกครอบครัว ทำให้เขาพลาดการแข่งขันคณิตศาสตร์รายการหนึ่ง พอกลับมาก็ถูกเฉิงอวิ๋นซานลงโทษให้ไปเป็นพนักงานเปิดประตูที่โรงแรมในเครืออยู่หนึ่งเดือนเฉิงจี้หลี่ในตอนนั้นทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนไม่สนใจอะไร ดูไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไร แต่ขณะเดียวกันก็เหมือนเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิงเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เจียงสือก็อยากไปยืนรับอากาศบริสุทธิ์ที่ริมหน้าต่างสักพัก

ตอนไปฮันนีมูน เจียงสือแค่เล่นโยคะตามทีวี ก็ยังโดนเฉิงจี้หลี่กดลงกับเสื่อโยคะคลอเคลียไม่ห่าง แต่ต่อมาต่อให้เธอสวมชุดนอนเซ็กซี่เนื้อบางแนบเนื้อ ชายคนนั้นกลับทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียหมดเธอเริ่มคิดฟุ้งซ่าน เดาว่าความใกล้ชิดก่อนหน้านี้อาจเป็นเพียงความรู้สึกแปลกใหม่ชั่วครู่ และตอนนี้เฉิงจี้หลี่คงหมดความสนใจในตัวเธอแล้วแต่ตอนนั้นคุณตาเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่นาน การแต่งงานคือสิ่งเดียวที่เจียงสือยังสามารถยึดเหนี่ยวเอาไว้ได้ตั้งแต่อายุสิบหก เธอชอบเฉิงจี้หลี่มานานหลายปี หากต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเขามากขึ้นอีกหน่อย เธอก็ยอมแม้จะต้องลดตัวลงอีกสักนิดก็ไม่เป็นไรวันนั้น เธอลองทำซุปเนื้อหมูใส่ตังเซียมตามสูตรในอินเทอร์เน็ตหนึ่งหม้อ แล้วลงมือเอาไปส่งให้เขาถึงบริษัทด้วยตัวเอง ผู้ช่วยพาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานประตูเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ด้านในมีเสียงของฉินหล่างดังเล็ดลอดออกมา "พูดจริงนะ พี่ยอมตอบตกลงแต่งงานกับเจียงสือได้ยังไงกัน?" เวลาผ่านไปนานถึงห้าวินาที ถึงได้ยินเสียงตอบกลับของเฉิงจี้หลี่ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ "เพราะว่าพ่อฉันไม่ชอบน่ะสิ" บรรยากาศราวกับหยุดนิ่งไปในทันทีทั้งร่างของเธอแข

"ผู้ชายทำงานยุ่งอยู่ข้างนอกก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่ผู้หญิงไม่เหมือนกัน ต้องรู้จักดูแลบ้านเรือน"เจียงสือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อ๋อ งั้นก็ไม่ต้องมองว่าฉันเป็นผู้หญิงก็แล้วกัน”ป้าอู๋เป็นคนมีเหตุมีผลอยู่บ้าง แต่ทำงานในตระกูลเฉิงมานานหลายปี เติบโตมาพร้อมกับเห็นเฉิงจี้หลี่จนโต ย่อมไม่มีทางยืนอยู่ข้างเธออย่างแน่นอน พูดมากไปก็มีแต่เปล่าประโยชน์เธอเดินขึ้นชั้นบนเพียงลำพัง กลับเข้าห้องนอนใหญ่ รูดผ้าม่านทึบแสงปิดสนิทแล้วจึงถอดแว่นกันแดดออกการผ่าตัดจอประสาทตาภายนอกไม่ได้มีข้อจำกัดหลังผ่าตัดที่เข้มงวดเป็นพิเศษ แต่ก็ยังต้องพักผ่อนให้มากภายในห้องที่มืดสนิท เธอค่อยๆล้มตัวลงนอน พยายามทำจิตใจให้ว่างเปล่า ไม่นานก็ผล็อยหลับไปเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงเย็นแล้วเจียงสือเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเรียบง่ายแล้วลงไปชั้นล่าง เมื่อได้กลิ่นหอมสดใหม่ของซุปซี่โครงหมูรากบัว เธอจึงเอ่ยถาม “เฉิงจี้หลี่จะกลับมาเหรอ?”“ค่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” ป้าอู๋ยิ้มแย้มแจ่มใส “ป้าตั้งใจตุ๋นซุปที่คุณชายชอบไว้โดยเฉพาะ คุณนายยังไม่หิวใช่ไหมคะ? งั้นรอคุณชายกลับมากินด้วยกันดีไหมคะ?”เจียงสือขานรับ

เจียงสือรู้สึกว่าพูดคุยกับเขาแล้วเหนื่อยเหลือเกิน "แล้วแต่คุณจะพูดเถอะค่ะ จะไปสำนักงานเขตเมื่อไหร่?"เฉิงจี้หลี่ก้มมองเธอจากด้านบนด้วยสายตาเย็นชา “การแต่งงานนี้คุณปู่เป็นคนกำหนด ถ้าจะหย่าก็ต้องบอกคุณปู่ก่อน”คุณปู่เฉิงเดินทางไปต่างประเทศเมื่อหนึ่งปีก่อน และไปตั้งรกรากอยู่ที่เมืองเล็กๆ ในอังกฤษซึ่งคุณย่าเฉิงชื่นชอบที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่ จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่เจียงสือพูดอย่างจนใจ "หย่ากันไม่ได้ต้องจัดงานเลี้ยงสักหน่อย คุณโทรศัพท์ไปบอกคุณปู่ก็พอแล้วค่ะ"“จะรีบอะไรนักหนา? หรือฉันจะหน้าด้านหน้ารั้งเธอไม่ให้ไป?”เฉิงจี้หลี่หันหลังเดินหายเข้าไปในความมืดยามค่ำคืนเดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดแล้วหันกลับมาอีกครั้ง โครงหน้าด้านข้างอันหล่อคมถูกขับให้เด่นชัดด้วยเงามืดของราตรี“อยู่กับฉันมาตั้งนาน เธอมีอะไรที่อยากได้ไหม?”เมื่อนึกถึงเรือนสี่ประสานของคุณตา เจียงสือก็อ้าปาก “ฉัน…”“ช่างเถอะ ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน” เฉิงจี้หลี่ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “รอฉันจัดการงานสัปดาห์หน้าเสร็จแล้วจะโทรหาคุณปู่ เธอวางใจได้ ฉันไม่รั้งเธอไว้หรอก”เจียงสือยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพังรอบด้าน