Lahat ng Kabanata ng เมียลับที่(ไม่)รัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ได้เลยค่ะ สบายมาก เดี๋ยวโรสจัดการให้ค่ะ พี่เหมียวไม่ต้องห่วงค่ะ” โรสลินรับคำสั่ง พลางคิดในใจว่าคุณโรมอะไรเนี่ยก็เรื่องมากใช่ย่อยพอถึงช่วงเที่ยงโรสลินก็รับอาหารที่แผนกครัวเพื่อนำไปส่งให้คุณโรม เธอยกอาหารวางบนรถเข็นส่งอาหารเพื่อเตรียมนำขึ้นไปที่ชั้น26 เมื่อถึงหน้าห้อง เธอก็เคาะประตูห้องส่งสัญญาณสามที “คุณโรมคะ อาหารเที่ยงมาแล้วค่ะ” เสียงใสเอ่ยขออนุญาต“แตะคีย์การ์ดเข้ามาได้เลย ไม่ได้ล็อก” โรมตะโกนกลับมาเมื่อเขาบอกแบบนั้นเธอก็แตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูห้องเข้ามา จากนั้นก็ยกจานอาหารไปวางที่โต๊ะกลมซึ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งจัดไว้สำหรับรับประทานอาหารตอนเข้ามาให้ห้อง เธอแอบเห็นว่าเขายังซุกตัวใต้ผ้าห่มนอนอยู่บนเตียง จึงไม่อยากรบกวน กะว่ายกอาหารมาวางให้เสร็จแล้วก็จะรีบออกไปขณะที่โรสลินกำลังหมุนตัวกลับปึก~“อ๊ะ!”หน้าผากชนเข้ากับอะไรแข็งๆ เธอเกาหน้าผากตัวเองป้อยๆ เมื่อเบิ่งตาดูก็ต้องตาลุกวาว นี่มันหน้าอกแข็งๆ อุ๊บส์ เขาไม่ได้ใส่เสื้อด้วย แถมมีขนระเรื่อยตั้งแต่แผงอกลงไป...เอ๋? อย่าบอกนะว่าข้างล่างก็ไม่ใส่ บ้าหน่า~พลางเลื่อนสายตาลงและหรี่ตาดูอีกทีทว่า...เห็นว่าเป็นกางเกงวอร์

วริสาเป็นทายาทเจ้าของโรงแรมเช่นเดียวกันกับเขา จึงทำให้ทั้งสองตระกูลต้องการที่จะเกี่ยวดองกันเพื่อประโยชน์ทางธุรกิจ วริสาอายุยี่สิบสี่ปี ส่วนเขาสามสิบปี เธอเป็นคนสวยแต่เอาแต่ใจตามสไตล์ลูกคุณหนู เขาต้องตามใจทุกอย่าง ทั้งขี้งอน และขี้หึง ขี้หวง ผู้หญิงคนไหนที่ใกล้ชิดเขาต้องถูกเธอฟาดงวงฟาดงาใส่แทบทุกราย ส่วนแหวนนั่นเขาก็ตั้งใจทำมาเป็นพิเศษ เพื่อจะเอาไว้ขอเธอแต่งงาน ทว่าคงไม่ได้ใช้มันแล้วล่ะ จริงๆ แล้ววริสาบอกเลิกเขาได้สักพักหนึ่งแล้วก่อนที่เขาจะกลับมาที่นี่ เหตุผลเพียงเพราะเขาไม่มีเวลาให้ ทุกครั้งเขาจะง้อเสมอเวลาเธอขอเลิก แต่ครั้งนี้เขาอยากทบทวบความคิดของตัวเองสักพัก ว่าจริงๆ แล้วเขารักเธอจริงๆ หรือแค่กลัวว่าจะไม่เหลือใคร... “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณโรม คุณทั้งหล่อทั้งรวย หนูว่าคุณหาแฟนได้ไม่ยากหรอกค่ะ” โรสลินคลี่รอยยิ้มพิมพ์ใจก่อนเอ่ย ทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ความคิดและเงยหน้ามองผู้หญิงตรงหน้า เธอไม่ได้อยากปลอบใจเขาหรือพูดให้เขารู้สึกดี แต่เขาเป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่เห็นจะต้องมานั่งห่อเหี่ยวกับผู้หญิงคนเดียว นี่มันเรื่องขี้ปะติ๋ว! “อย่างนั้นเหรอ? เธอคิดงั้น?” ดวงตาเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในด

“อย่างนั้นโรสก็ต้องไปหาโรงแรมอื่นพักคืนนี้ก่อน” โรสลิน พึมพำกับตัวเองเบาๆ“พี่ขอโทษนะ” เจนนิตาขอโทษน้ำเสียงแผ่ว“ไม่เป็นไรเลยค่ะ โรสต่างหากที่ทำให้พี่ไม่สบายใจ” เธอยิ้มให้ก่อนจะกล่าวลา ขณะที่เธอเดินออกจากโรงแรมโรมก็เดินสวนเข้ามาพอดี ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะจมูกเข้าเต็มๆ แต่เขาไม่เหมือนคนเมาเลยสักนิด“คุณโรม”“เอ้า! ทำไมเธอยังอยู่นี่ ยังไม่กลับอีกเหรอ มีอะไรหรือเปล่า?” คิ้วหนาเลิกสูงเมื่อเห็นสีหน้าของเธอที่ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องกังวลใจ“เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ พอดีว่าหนูลืมของไว้เลยกลับมาเอาน่ะค่ะ” แน่นอนว่าเธอโกหกเขา...โรมไม่ใช่คนโง่เขาชะเง้อดูที่หลังของเธอเห็นกระเป๋าเป้ใบเขื่องที่สะพายไว้อยู่ข้างหลัง ที่ตอนนี้ยังไงก็ดูเหมือนคนที่กำลังหนีออกจากบ้าน“แล้วขนของไปไหน? มีเรื่องอะไรก็บอกมาตามตรง อย่าโกหกฉัน” เมื่อนั้นโรสลินจึงได้เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง“ตามฉันมา” เธอเดินตามหลังเขาไปที่เคาน์เตอร์โรงแรม“เจน ขอคีย์การ์ดห้องที่ยังว่างอยู่ให้ผมหนึ่งห้อง” เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น โรสลินถึงกับหันขวับเงยหน้าขึ้นไปมองเขา“คุณโรมคะ หนูพักห้องพนักงานก็ได้ค่ะ” เธอกระซิบกระซาบเสียงแผ่วบอกเขา แบบนี้มันมากเ

จากนั้นก็ค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นมายืนอย่างทุลักทุเล ใบหน้านวลร้อนผ่าวเหงื่อผุดซึมไปหมด เธอจัดการถอดถุงเท้าและรองเท้าออกให้เขา ยกขาของเขาขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ จากนั้นก็ดึงผ้ามาห่มให้แล้วก็รีบออกจากห้องไปหลังบานประตูปิดสนิทลง รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบนใบหน้าคมคร้ามด้วยความพึงพอใจ...ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูหน้าห้องของโรสลินดังขึ้นสามครั้งขณะที่เธอกำลังจะเคลิ้มหลับ เธอเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียง“ใคร?” ใครกันนะที่มาเคาะประตูยามวิกาลเช่นนี้ โรงแรมแห่งนี้ไม่เคยมีประวัติเรื่องสิ่งลี้ลับเพราะฉะนั้นตัดเรื่องผีสางไปได้เลย หรือจะเป็นเจนนิตาที่อาจมีเรื่องด่วนให้เธอช่วยก็ได้ เธอลุกขึ้นไปเปิดไฟเมื่อแนบดวงตาที่ตาแมว ดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยืนอยู่หน้าห้อง‘คุณโรม?’เขาจำเบอร์ห้องของเธอได้ด้วย?“คุณโรมมีอะไรหรือเปล่าคะ” โรสลินตะโกนถามทั้งที่มีประตูขวางกั้นโดยไม่ได้เปิดประตูออกไป“เธอพอจะมียาแก้แฮงค์ไหม ฉันปวดหัวมากจนนอนไม่หลับ” เขาเอ่ยตอบทั้งที่เมาขนาดนั้น มันก็ควรจะหลับง่ายๆ โดยไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ? โรสลินนึกแย้งอยู่ในใจ พอเธอนึกขึ้นได้ว่าเธอพอมียาติดกระเป๋าอยู่ ก็คว

ตุบ! “อ๊าก! อีโรสมึง” เขาล้มลงไปนอนเกลือกกลิ้งกุมของลับตัวเองจนตัวงอหน้าแดงหน้าดำ โรสลินอาศัยจังหวะชุลมุนคลานลงจากเตียงเพื่อวิ่งไปที่ประตู มือบางกุมหน้าท้องที่จุกเจ็บ กระเสือกกระสนหนีออกมาด้วยเท้าเปลือยเปล่า เส้นทางที่หนีออกมามีทั้งเศษหินเศษแก้วบาดฝ่าเท้าจนเลือดไหลออกมาเป็นทางโรสลินวิ่งหนีไม่คิดชีวิตท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เธอคิดแต่เพียงว่าต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้แสงไฟหน้ารถสว่างวาบสาดที่เบื้องหน้าหญิงสาวยกแขนบัง พร้อมกับเสียงแตรที่กดยาวเหยียดจนแสบแก้วหู มีใครก็ไม่รู้ทะเล่อทะล่ากระโดดเข้ามาขวางหน้ารถ ดีที่เขาขับมาช้าๆ สายตาเหยี่ยวเพ่งมองไปยังเบื้องหน้าฝ่าม่านสายฝนดูว่าคนที่ยืนขวางอยู่เป็นใคร เขาจะด่าเปิงให้!“โรส!”“คะ คุณโรม” โรมรีบเปิดประตูรถวิ่งฝ่าสายฝนไปหาเธอร่างบอบบางตัวสั่นเทิ้ม“เธอเป็นอะไร ใครทำอะไรเธอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นสภาพคนตรงหน้าที่ดูไม่จืดแถมยังได้รับบาดเจ็บมาด้วยฝ่าเท้าของเธอมีเลือดไหลออกมาเป็นทาง“หนู”ฟุบ~โรมรับร่างคนตัวเล็กที่หมดสติเอาไว้ในอ้อมแขนได้ทันท่วงทีก่อนที่เธอจะล้มหัวฟาดพื้น เขาช้อนอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวรีบ