Mag-log inShare
ตอนที่ 5/2 พบกันอีกครั้ง
Petsa ng paglalathala:
2026-09-24 03:59:26“ได้เลยค่ะ สบายมาก เดี๋ยวโรสจัดการให้ค่ะ พี่เหมียวไม่ต้องห่วงค่ะ” โรสลินรับคำสั่ง พลางคิดในใจว่าคุณโรมอะไรเนี่ยก็เรื่องมากใช่ย่อย
พอถึงช่วงเที่ยงโรสลินก็รับอาหารที่แผนกครัวเพื่อนำไปส่งให้คุณโรม เธอยกอาหารวางบนรถเข็นส่งอาหารเพื่อเตรียมนำขึ้นไปที่ชั้น26 เมื่อถึงหน้าห้อง เธอก็เคาะประตูห้องส่งสัญญาณสามที “คุณโรมคะ อาหารเที่ยงมาแล้วค่ะ” เสียงใสเอ่ยขออนุญาต “แตะคีย์การ์ดเข้ามาได้เลย ไม่ได้ล็อก” โรมตะโกนกลับมาเมื่อเขาบอกแบบนั้นเธอก็แตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูห้องเข้ามา จากนั้นก็ยกจานอาหารไปวางที่โต๊ะกลมซึ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งจัดไว้สำหรับรับประทานอาหาร ตอนเข้ามาให้ห้อง เธอแอบเห็นว่าเขายังซุกตัวใต้ผ้าห่มนอนอยู่บนเตียง จึงไม่อยากรบกวน กะว่ายกอาหารมาวางให้เสร็จแล้วก็จะรีบออกไปขณะที่โรสลินกำลังหมุนตัวกลับ ปึก~ “อ๊ะ!” หน้าผากชนเข้ากับอะไรแข็งๆ เธอเกาหน้าผากตัวเองป้อยๆ เมื่อเบิ่งตาดูก็ต้องตาลุกวาว นี่มันหน้าอกแข็งๆ อุ๊บส์ เขาไม่ได้ใส่เสื้อด้วย แถมมีขนระเรื่อยตั้งแต่แผงอกลงไป...เอ๋? อย่าบอกนะว่าข้างล่างก็ไม่ใส่ บ้าหน่า~ พลางเลื่อนสายตาลงและหรี่ตาดูอีกที ทว่า...เห็นว่าเป็นกางเกงวอร์มก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก เธอเงยหน้าพรึบขึ้นมามองหน้าเขา “เธอ/คุณ” ทั้งสองอุทานขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกใจ “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เสียงเข้มโพล่งถาม “คะ คือหนูเป็นแม่บ้านที่นี่ค่ะ” เธอเอ่ยตอบทันควัน ‘ยัยนี่ทำงานกี่อาชีพเนี่ย?’ โรสลินกะพริบตาปริบมองเขา ถ้าอย่างนั้นที่แท้แล้วเจ้าหนี้ของเธอก็คือคุณโรมอย่างนั้นเหรอ? แล้วก็รีบก้มหน้างุดมองเท้าตัวเองเพราะตอนนี้เขาแต่งตัวไม่สุภาพอยู่ เธอเกรงว่าสายตาอ่านกินของเธอที่มองจะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ และเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวจึงได้หันไปหยิบเสื้อยืดสีขาวบนเตียงขึ้นมาสวม “ขอโทษที” “ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ” เธอโบกมือปฏิเสธ นี่มันกำไรชัดๆ กล้ามแน่นชะมัด เป็นบุญตาของนังโรสจริงๆ “เอ้อ ก่อนที่จะลงไป ฝากเอาขยะพวกนี้ไปทิ้งด้วยนะ เธอชื่อ อ่อ...” เขาเลื่อนสายตาดูที่หน้าอกเสื้อของเธอ ที่มีป้ายชื่อติดอยู่ “โรสลิน กิตติวงศ์” “ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างกระตือรือร้น พลางหันไปดูขวดเหล้าและเบียร์วางเรียงรายอยู่บริเวณผนังห้องมุมหนึ่ง ต้องดื่มเยอะขนาดนี้เลยหรือเนี่ย? เธอเดินไปหยิบถังขยะที่มีถุงดำรองไว้อยู่เพื่อนำมาเก็บขวดเหล้าขวดเบียร์ ส่วนเขาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร สายตาของเธอดันไปปะทะกับของบางอย่างในถังขยะเสียก่อน มันเป็นกล่องกำมะหยี่สีดำหรูหรา ดูเหมือนว่าจะเป็นกล่องเครื่องประดับอะไรสักอย่าง โรสลินถือวิสาสะเปิดออกมาดู ก็พบว่ามันไม่ได้เป็นกล่องเปล่าในนั้นมีแหวนเพชรเม็ดเป้งอยู่ด้วย เธอรีบกระวีกระวาดนำกล่องแหวนที่เธอพบมาวางบนโต๊ะอาหาร “คุณโรมคะ คุณโรมน่าจะเผลอทิ้งของมีค่าค่ะ” เขาปรายเพียงหางตามอง “ฉันทิ้งมันไปแล้ว” พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงเรียบอย่างไม่ยี่หระนัก “แตะ แต่ว่าในนี้มันมีแหวนเพชรอยู่นะคะ” เธอรีบอธิบายให้เขาฟัง “ก็บอกว่าทิ้งไปแล้วไงวะ!” เสียงเข้มขุ่นตะคอกเสียงดังลั่น เล่นเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือกเสียวสันหลังวาบ พูดจบเขาก็คว้ากล่องแหวนนั่นเขวี้ยงลงถังขยะอย่างไม่ไยดีอีกครั้ง ทว่าโรสลินก็วิ่งไปหยิบมันขึ้นมาอย่างลนลาน โรสลินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ท่องพุทโธกำหนดลมหายใจเข้าออกก่อนจะเอ่ยกับเขา “ถ้าคุณโรมไม่ต้องการมันแล้วก็เอาไปขายเอาเงินคืนสิคะ ดีกว่าทิ้งมันไปเฉยๆ แบบนี้ หนูรู้ว่าคุณรวยจะผลาญเงินเท่าไรขนหน้าแข้งของคุณก็คงไม่ร่วง แต่สำหรับคนที่ไม่มีเงิน คนจนๆ ...อย่างหนู หรือใครก็ตามมันมีค่าที่อาจจะต่อชีวิตครอบครัวไปได้อีกหลายเดือน” “งั้นก็เอาไปสิ ฉันยกให้” เขาเอ่ยตัดรำคาญ พลางจ้วงข้าวเข้าปาก และไม่ได้สนใจที่เธอแสดงโอวาทอะไรทั้งนั้น “คะ?” เธอเลิกคิ้วกับคำพูดที่สุดแสนจะเย็นชาแต่เปี่ยมไปด้วยความโอหังอย่างเต็มกำลังของเขา...
Pinakabagong kabanata
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 43 (The End) ครอบครัวสุขสันต์
“คุณคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของสามีที่กำลังแอบอ่านบันทึกของมารดาอยู่ก็เอ่ยถามขึ้น“ฉันว่าแม่ของเราสองคนรู้จักกันนะ” โรมโพล่งขึ้น โรสลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง“คะ คุณว่าอะไรนะคะ?”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร อยู่ๆ รูปใบหนึ่งที่ถูกเก็บไว้ในสมุดบันทึกก็หล่นลงพื้นไป โรสลินรีบหยิบมันขึ้นมาดู“นี่มัน!” โรสลินร้องอุทานยกมือข้างหนึ่งปิดปากตาเปิดกว้าง โรมรีบชโงกหน้าไปดูรูปที่อยู่ในมือเธอ“นี่แม่ฉัน...ส่วนนี่” ผู้หญิงในชุดคลุมท้องที่ยืนอยู่ข้างกันก็คือดาหลา มารดาของโรสลินนั่นเอง“เป็นไปได้ไงกันคะ?” เธอหันมามองหน้าเขาเหลอหลา“นั่นนะสิ” โรมพึมพำ “อ้อ แล้วถุงเท้าอันนี้ จากที่อ่านบันทึกของแม่ แม่ถักเอาไว้ให้เธอนะ แต่น่าจะไม่มีโอกาสได้ให้” เขาเปรยออกมาน้ำเสียงเศร้า โรสลินเบนสายตามองถุงเท้าที่วางอยู่“คุณคะ ถ้าอย่างนั้นขอถุงเท้าจากแม่คุณให้มะลิแทนได้ไหมคะ?” โรสลินโพล่งคำ“จริงสิ! ถ้าเอาให้หลานใส่ แม่ต้องดีใจมากๆ แน่ ถุงเท้าน่าจะเหมาะกับลูกสาวเราด้วย” โรมแย้มยิ้มรีบหยิบถุงเท้าที่ห่ออยู่ในถุงพลาสติกที่ถูกเก็บอย่างดีออกมาสวมให้ลูกสาวตัวน้อย“ว้าว! ลู
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 42/2 หีบแห่งความลับ
เกิดประกายวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาคู่คมของโรม เหตุการณ์นี้เหมือนเดจาวู“Sweet Factory”“เออ ใช่ๆ ชื่อนี้แหละคุณ ว่าแต่คุณรู้จักด้วยเหรอคะ?”แน่นอนล่ะ ร้านนี้มันเป็นร้านโปรดของเขาเลย!“แม่ผมก็เสียวันนี้เหมือนกัน และมันก็ตรงกับวันเกิดของผมเหมือนกัน!” โรมและโรสลินหันมามองหน้ากัน มันเป็นความรู้สึกที่เหลือจะเชื่อ!“นี่อย่าบอกนะว่าเป็นเหตุการณ์เดียวกัน เอ... ใช่ๆ ต้องใช่แน่ วันนั้นฉันจำได้รางๆ ว่ามีผู้หญิงอีกคนที่ถูกนำส่งโรงพยาบาลพร้อมกับเราด้วย!”ดาวเรืองเองก็ตกตะลึงกับเรื่องนี้ ทั้งคู่มีความเชื่อมโยงเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกันแบบคาดไม่ถึง นี่มันเป็นความบังเอิญจริงๆ เหมือนว่ามีใครกำหนดมันเอาไว้แล้ว...ณ บ้านไม้ที่ทาทาบด้วยสีขาวทั้งหลังในแถบชานเมือง โรมพาครอบครัวกลับไปไหว้แม่ของเขาที่นั่น และก็จะไปวัดดารารามเพื่อไปไหว้แม่ของโรสลินด้วย โรสลินจุดธูปบอกกล่าวและพามะลิมาไหว้คุณย่าด้วย“ธุจ้า คุณย่าสิคะ ทำยังไงเอ่ย” เด็กน้อยก็ยกมือป้อมๆ ประกบกันแล้วก้มศีรษะลงอย่างรู้ความ“จ้า จ้า” เสียงใสเจื้อยแจ้วช่างจำนรรจา“เก่งมากเลยลูกสาวแม่” โรสลินเอ่ยชมลูกสาวตัวน้อยก่อนจะกดปลายจมูกลงบนศีรษะเล็ก“เ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 42/1 หีบแห่งความลับ
ณ โรงพยาบาล“แม่เป็นเป็นยังไงบ้าง” โรสลินโพล่งถามทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เธอช่วยพยุงดาวเรืองขึ้นมานั่งเอาหมอนอิงหลังให้“ดีขึ้นมาก ขอบใจแกกับคุณโรมด้วยนะ แกยังจะนับถือฉันเป็นแม่อยู่อีกหรือทั้งที่ฉันใจร้ายและทำไม่ดีกับแกมาตั้งเยอะ ฮึก ฮือ” หล่อนยกมือขึ้นปิดหน้าพลันร่ำไห้ รู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป โรสลินเข้าไปสวมกอดดาวเรือง“ไม่เป็นไรนะแม่ อย่าร้องเลยนะแม่ โรสไม่โกรธแม่แล้ว” โรสลินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้หล่อน แค่เห็นแม่สำนึกผิดได้ แบบนี้หล่อนก็ดีใจแล้ว ดีว่ามันไม่สายจนเกินแก้ไข ดาวเรืองหันไปหาโรมที่อุ้มน้องมะลิอยู่แล้วเอ่ยถาม“นั่นลูกแกใช่ไหม”“จ้ะ ชื่อมะลิ” เด็กน้อยที่พ่ออุ้มดูดจุกหลอกเสียงดังจุ๊บจั๊บแล้วหันมามองดาวเรืองตาแป๋วแหวว“น่าเอ็นดูเสียจริง” ดาวเรืองมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู“โรสอยากรู้เรื่องแม่ดาหลาจ้ะ แม่เล่าให้โรสฟังได้ไหม”“ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้บ้าง เพราะฉันเคยเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยความจริงกับคุณรสิตาไว้ ฉันกลัวว่าถ้าบอก...”“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเคลียร์กับพี่ตาแล้ว พี่ตาบอกผมแล้วว่าให้คุณพูดได้เลย พี่ตาไม่เอาเรื่องใดๆ ทั้งนั้น” ดาวเ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 41/2 คลี่คลาย
“ได้ค่ะๆ หนูจะไม่มาให้คุณกับคุณฤทธิ์เห็นหน้าอีกค่ะอีกต่อไปค่ะ”นี่เป็นสาเหตุให้ดาหลาตัดสินใจเด็ดขาดที่จะหายตัวไปเงียบๆ เพื่อเลี้ยงดูลูกตามลำพัง เธอไม่ได้คิดห่วงตัวเอง เธอห่วงก็แต่ความปลอดภัยลูกในท้อง เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากความรักของเธอและเขา...วรรณษานิ่งอึ้งไปอยู่นาน จนฤทธิ์เอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา“แล้วผมมีอีกเรื่อง”“คะ?” คิ้วโก่งเลิกสูง“ริสาไม่ใช่ลูกของผม!”“คะ คุณฤทธิ์คุณพูดเรื่องอะไรคะ” วรรณษาเลิ่กลั่กงับคำไม่ตรงคำ โรสลินเองที่อยู่ตรงนั้นด้วยก็ยกมือปิดปากตาเบิกโตด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยินไม่ต่างกัน“คุณรู้อยู่แก่ใจคุณวรรณ ทำไมคุณต้องหลอกผม ทั้งที่ผมไม่เคยคิดจะแตะต้องตัวคุณเลยด้วยซ้ำ!” เขาแค่นเสียงดังตอกหน้าผู้หญิงตรงหน้าที่แบ็คเมลเขาเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขานับตั้งแต่วรรณษาแต่งเข้ามาในอารยะตระกูลทั้งคู่ก็แยกกันนอนมาตลอด คนภายนอกส่วนใหญ่ที่มองมาเห็นว่ารักกันดีและเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกคือปลอมทั้งนั้น มันคือการสร้างภาพมายาแทบทั้งสิ้นในคืนนั้นที่ทั้งคู่ได้เสียกันมันเป็นเพราะวรรณษาวางยานอนหลับฤทธิ์แล้วมีการจัดฉากว่าทั้งคู่ได้เสียกันขึ้นมา ดังนั้นจึงเป็นเหตุให้เ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 41/1 คลี่คลาย
“ริสา ไม่ใช่ลูกอา”“หา! อา...หมายความว่ายังไงครับ”“อาสงสัยในตัวลูกสาวคนนี้มานานแล้ว อาก็เลยส่งไปตรวจด้วย”ฤทธิ์ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้โรสลิน เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านรายละเอียด ดวงตาเบิกกว้างเพราะผลตรวจดีเอ็นเอ ระบุว่าเธอและเขามีความเกี่ยวข้องเป็นพ่อลูกกัน99.99%“นี่มันอะไรกันคะ?” คิ้วสวยเลิกสูงเป็นเชิงคำถาม“ขอโทษที่พ่อทำโดยพลการ เรื่องตัวอย่างดีเอ็นเอ พ่อไม่ได้ขออนุญาตหนูก่อน แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นหนูก็ไม่ยอมไปตรวจ” ฤทธิ์เอ่ยขึ้น สรรพนามเรียกขานที่ใช้กับเธอก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไปด้วยเมื่อเขารู้ความจริงว่าเธอคือลูกของเขา“แล้วได้ตัวอย่างดีเอ็นเอไปได้ยังไงคะ” โรสลินรู้สึกฉุนเฉียว“เรื่องนี้โรมช่วยอา”“คุณโรม?” คิ้วเรียงสวยเริ่มขมวดมุ่น ที่แท้ก็เป็นฝีมือของโรมนั่นเอง“อืม เขาเอารากผมของหนูมาให้พ่อเอาไปตรวจน่ะ อย่าไปโกรธโรมเลยนะ โรมคงอยากช่วยพ่อ” ฤทธิ์อ้อมแอ้มเอ่ยเสียงแผ่ว‘คุณโรมนะคุณโรม’โรสลินฮึ่มๆ อยู่ในใจ“หนูคือลูกของพ่อกับแม่ดาหลา ต่อไปหากมีเรื่องอะไรที่เดือดร้อนและอยากให้พ่อช่วยเหลือบอกพ่อได้เสมอนะ ให้พ่อได้ใช้เวลาที่เหลือทำหน้าที่ของพ่อ” เขามั่นใจว่าโรสลินเป็นลูกของเขากับดาหลา
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 40 ความจริงถูกเปิดเผย
ไม่ว่าจะเป็นเจ้านาย คนรับใช้ภายในบ้านก็ต่างเอ็นดูเจ้าก้อนแป้ง ซึ่งอานิสงส์นี้มันเผื่อแผ่มาถึงคนเป็นแม่อย่างโรสลินด้วย“นี่ กดปุ่มตรงนี้นะจ๊ะมะลิ” รสิตาชี้ไปที่ปุ่มเพลง เป็นกล่องกิจกรรมที่มีเสียงเพลงที่หล่อนเพิ่งซื้อมาฝากหลาน พอกดแล้วก็มีเสียงเพลงดังขึ้น เด็กน้อยที่นั่งตักคนเป็นย่าอยู่ก็โยกตัวโยกหัวตามจังหวะเพลงเต้นไปด้วย ทั้งป้าทั้งย่าก็ร้องเชียร์กันยกใหญ่“น่ารักจังหลานย่า” ราตรีกดปลายจมูกลงบนศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู โรมและโรสลินที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลต่างยิ้มแป้นแล้นหน้าบานเป็นจานเชิงไม่ต่างกัน“สงสัยมะลิจะตกคนทั้งบ้านได้อยู่หมัด” โรสลินเปรยขึ้น“ช่วยไม่ได้นี่นาก็ลูกเราน่ารัก” เขาเย้าภรรยากลับ“เดี๋ยวอีกสักพักค่อยไปโรงพยาบาลกันนะ”“ค่ะ” เมื่อได้ยินโรสลินก็ทำหน้าเศร้าๆ ขึ้นมาฉับพลัน“ไม่เป็นไรหรอกน่า หมอบอกว่าเธอปลอดภัยดีแล้ว” เขายื่นมือมากุมมือโรสลินแล้วตบลงที่หลังมือแผ่วเบาให้กำลังใจขณะที่ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านไปแล้ว รสิตาก็ลอบมองพวกเขาเดินจากไปเงียบๆ จริงๆ แล้วหล่อนมีเรื่องที่อยู่ในใจอยากจะปรับความเข้าใจกับโรสลินหลายเรื่อง ทั้งอยากจะขอโทษในเรื่องที่ผ่านมาอย่างเป็นทางการ แล
Maaari mong magustuhan
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว396.8K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.5K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat199.6K viewsลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์16 viewsเรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่5
เหมือนแพ181 viewsภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว168 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม87 views
