All Chapters of ตรวนรักมาเฟียร้าย SM: Chapter 31 - Chapter 40

มัดมุกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันต่อมา ตอนนี้หัวตื้อและแสนหนักอึ้ง เธอเปิดประตูออกมาจากห้องนอน เดินไปที่ห้องของศารทูลเขาก็ไม่อยู่ที่นี่แล้วออกไปไหนแต่เช้ากันนะ?ไม่นานก็เห็นสายใจเปิดประตูเข้าห้องมา“อ้าว คุณมุกตื่นแล้วหรือคะ พี่ลงไปซื้อของมาทำกับข้าวให้ รอสักครู่นะคะ” สายใจแย้มยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ถ้าเขาให้สายใจมาดูแลเธอแบบนี้ แสดงว่าเขาคงติดธุระ หรือว่าเขาอาจจะไปดูงานที่ฮ่องกงหลายวัน“คุณเสือไปทำงานที่ฮ่องกงแล้วหรือคะ พี่สายใจ”“คุณเสือไม่ได้สั่งไว้ว่าไปไหนน่ะค่ะ เธอบอกให้พี่มาดูแลคุณมุกสักพัก” มัดมุกพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ สายใจสังเกตเห็นแววตาใบหน้าเศร้าสร้อยของมัดมุกแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ“คุณมุก อย่าคิดมากเลยนะคะ พี่ว่าคุณเขาแค่มีเรื่องที่ต้องจัดการเท่านั้น เท่าที่พี่สังเกตคุณเสือดูเป็นห่วงเป็นใยคุณมุกมากเลยนะคะ”“ขอบคุณนะคะที่ช่วยปลอบใจมุก” เธอพยายามฝืนยิ้มให้สายใจ“คุณมุกรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ จะได้ออกมาทานข้าวเช้า พี่ใจจะทำให้สุดฝีมือเลย” มัดมุกพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายภายในห้องชุดสุดหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ย่านธนบุรีริม

หลังจากผ่านไปเพียงสามวันศารทูลก็กลับมาในช่วงกลางดึก มัดมุกวิ่งเข้าไปกอดเอวเขา ซบซุกใบหน้าที่อกแกร่งด้วยความโหยหา เธอคิดถึงเขา แม้จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไม่นาน เธอคงบ้าเองที่ตกหลุมรักเขาได้อย่างง่ายดาย“คุณกลับมาแล้ว รู้ไหมว่าหนูคิดถึงคุณมาก” เธอเงยหน้ามองเขากะพริบตาปริบส่งสายตาออดอ้อน“ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม อย่าทำตัวเป็นเจ้าของฉัน มันไม่มีทางเป็นแบบนั้น” ว่าแล้วเขาก็พยามแกะแขนของเธอที่กระหวัดรัดรอบเอวเขาออก ตอนนี้รู้สึกอยากพักผ่อนแล้ว“ทำไมคะ หรือตอนนี้คุณมีคนอื่นแล้ว”“เพราะฉันไม่ได้รักเธอไง ฉันก็แค่อยาก “เอา”เธอเวลาที่เงี่ยนเท่านั้น ฉันไม่ได้รักเธอ แค่นี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือมัดมุก”“ฮึก~” น้ำตาเริ่มรินไหลจากหางตา ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องเสียน้ำตาเพราะเขา เธอรู้ว่าเขาไม่เคยรัก แต่ใจเจ้ากรรมมันดันไม่รักดี แถมยังถูกคำพูดถากถางดูถูกจากเขาอีก ตอนนี้มันเกินกว่าที่ใจจะอดทนเอาไว้“ร้องทำไม อย่าทำตัวงี่เง่า!” พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องของเขาไป ไม่แยแสเธอที่ยืนร้องไห้อยู่แม้แต่น้อย ศารทูลยกมือขึ้นนวดขมับ รู้สึกปวดเส้นประสาทตุบๆ ก่อนจะหยิบยาระงับอาการป่วยที่เป็นอยู่ขึ้นมา กินเพื่อให้จิตใจ

รหัสลับ “แหล่งกบดาน” ก็คือที่สนามยิงปืนของเขาที่มีห้องลับปฏิบัติการซุกซ่อนอยู่ที่นั่นด้วย“เค้นสอบมันมาให้ได้ว่าใครเป็นคนสั่งและอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ถ้ามันยังปิดปากเงียบดื้อดึงไม่ยอมบอกอีก ก็เป่าหัวมันซะ! ได้เรื่องยังไง รายงานฉันด้วย”‘รับทราบครับนาย’ตะวันฉายกดวางสายจากศารทูล หันไปมองโจรผู้ร้ายสองคนที่ถูกมัดมือไพล่หลังกับเก้าอี้ ส่วนขาของพวกมันก็ถูกมัดเช่นกันในห้องนี้คือห้องใต้ดินที่เก็บเสียง ดังนั้นไม่มีใครล่วงรู้ความเคลื่อนไหวหากเขาคิดจะทำอะไร“พวกผมบอกพี่ไปหมดแล้วว่าใครสั่งให้พวกผมฆ่าเสี่ยทรงชัย ตอนนี้พี่ปล่อยพวกผมไปได้แล้วใช่ไหมครับ” โจรคนที่หนึ่งเอ่ยขึ้น“ใช่ๆ พวกเราบอกไปหมดแล้ว พี่อย่าฆ่าพวกผมเลย อย่างน้อยจับพวกผมเข้าตะรางก็ได้พวกเรายินดีรับโทษ” เพราะห่างสารภาพ อย่างไรโทษก็ไม่ถึงตาย พวกเขาขอไปรับโทษตามกฎหมายดีกว่า โจรคนที่สองเอ่ยขอร้องอ้อนวอนตะวันฉายยิ้มเยาะ แล้วยกปลายกระบอกปืนเล็งไปที่หัวของพวกมัน...“พี่ ๆ อย่า อย่า...”ปัง ปัง ปังสิ้นเสียงปืนของเหลวสีแดง ค่อยๆ ไหลจากศีรษะลงสู่เบื้องล่าง“ช่วยไม่ได้ นี่คือโทษฐานที่พวกแกอยากปากโป้งเอง”ก๊อก ก๊อก ก๊อก“คุณคะ”

ประมานหกโมงเย็นเจียระไนก็กลับมาถึงห้อง เธอแย้มยิ้มแก้มปริแล้วเดินเข้ามา ทั้งคู่โผเข้ากอดกันเจียระไนลูบแผ่นหลังบางปลอบโยนเพราะรู้ว่ามัดมุกกำลังเผชิญกันสถานการณ์ที่เลวร้ายอยู่ในตอนนี้“มากินหม้อไฟกันค่ะพี่เจีย มุกเตรียมไว้หมดแล้ว” มัดมุกเอ่ยชวน“กลิ่นหอมเชียว” เธอทำท่าสูดกลิ่นหอมของอาหารเข้าปอด แล้วก็เดินตามมัดมุกมาที่บริเวณโต๊ะอาหารที่อยู่ในส่วนห้องครัว เมื่อเจียระไนนั่งลงที่เก้าอี้ มัดมุกก็รีบส่งถ้วย จาน ช้อน และส้อมให้เจียระไนทันที เพราะก่อนจะกลับมาถึงเธอบ่นอุบว่าหิวจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว“เราโอเคใช่ไหม?” เจียระไนเอ่ยถามน้องสาว ส่งผ่านความเป็นห่วงเป็นใยผ่านทางแววตาและคำพูด“โอเคสิคะ ไม่ต้องห่วงน้าคุณหมอเจีย” มัดมุกคลี่รอยยิ้มบางอย่างฝืนๆ เพราะไม่อยากให้เจียระไนต้องเป็นห่วง“มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ตลอดนะ ไม่ต้องเกรงใจรู้ไหม มุกยังมีพี่อยู่ทั้งคน” เจียระไนเอ่ยกำชับน้องสาวคนสนิท เธอรู้ว่ามัดมุกเข้มแข็งกว่าที่เธอคิด แต่อย่างไรแล้วผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งก็ย่อมต้องการที่พึ่งพิงในวันที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใครเช่นกัน“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่เจีย” มัดมุกเอ่ยตอบพี่สาวเสียงอ

“ไปหาที่คุยกันดีๆ” เขาดึงแขนเธอให้ตามออกมาที่รถสัญชาติยุโรปสุดหรูและดันร่างเธอขึ้นรถ เมื่อเขานั่งประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว ก็บึ่งรถออกไปทันทีเธอนั่งเงียบๆ ไม่พูดไม่จา เขาเองก็เช่นกัน สายตาที่มองออกไป เธอกำลังรอดูว่าเขาจะพาไปไหนกัน ตอนนี้เธอเหนื่อยมาก และไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาด้วยสุดท้ายรถก็มาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขานึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรกัน แทนที่เขาจะรีบคุยให้แล้วเสร็จ เหมือนกับว่ากำลังยื้อถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ“อยากกินอะไร สั่งสิ”“หนูไม่หิวค่ะ เชิญคุณตามสบายค่ะ” เธอตอบเขาน้ำเสียงห้วนเป็นมะนาวไม่มีน้ำ พูดจาไม่น่ารักเหมือนเวลาที่กำลังอ้อนเขาอยู่สักนิดเดียว“อย่างนั้น ก็ตามใจนะ” เขาตอบเธออย่างไม่ยี่หระนัก จริงๆ แล้วเธอยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย เพราะเขามาขัดจังหวะนั่นแหละ ครั้นจะกินตอนนี้ก็เหมือนเสียฟอร์มเปล่าๆ เธอยกน้ำเปล่าขึ้นมาจิบระหว่างนั่งรอเขากินข้าวไปด้วยจ๊อก!!ท้องเจ้ากรรมดันร้องขึ้นมาเสียได้ เขาหัวเราะร่วนในลำคอ ก่อนจะเรียกบริกรมาสั่งสเต็กเนื้อเพิ่มอีกหนึ่งจานเพื่อให้เธอ“กินสิ” เธอก็เลยต้องกิน พอท้องอิ่มก็เริ่มอารมณ์ดี ตามด้วยของหวา