All Chapters of ตรวนรักมาเฟียร้าย SM: Chapter 21 - Chapter 30

วันนี้เธอสวมเสื้อผ้านิสิตที่เรียบร้อยเหมือนอยู่ปีหนึ่ง เสื้อพอดีตัว กระโปรงทรงพลีทจีบรอบยาวประมานหน้าแข้งเพราะชุดที่วับๆ แวมๆ ถูกเขาทำลายจนสิ้นซากไปหมดแล้วพอเธอเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าเขากำลังง่วนอยู่ในครัว“มากินอาหารเช้าก่อนสิ” ถึงปากว่าแต่สายตาก็แอบปรายตามองชุดที่เธอสวมใส่วันนี้ที่ดูเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ ศารทูลก็อดอมยิ้มมุมปากไม่ได้“...” ยิ้มอะไร?ศารทูลค่อนข้างทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อยที่เขาตื่นมาทำอาหารแต่เช้า แล้วยังชวนเธอกินด้วย“ไม่เป็นไรค่ะ หนูว่าจะไปกินที่มหาลัยเลย”“ทำไม กินอาหารเช้าที่ฉันทำให้ มันจะตายหรือไง ฮะ?” เขาเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายียวนกวนโอ๊ย“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ”“ไม่ใช่ก็มานั่งนี่” เขาเอ่ยพร้อมกับส่งสายตาดุ แกมบังคับแล้วขยับเก้าอี้ออกให้เธอนั่ง เธอเลยจำใจเดินเข้าไปในส่วนครัว ที่อยู่ถัดไอส์แลนด์ที่ตั้งอยู่บริเวณเกือบกลางห้องครัว ไม่ไกลกันนั้นจะมีโต๊ะอาหารวางตั้งอยู่เธอหย่อนก้นลงนั่ง ก่อนที่เขาจะส่งจานแซนวิชแฮมชีสและหยิบแก้วมาวางตรงเบื้องหน้า พร้อมกับเทนมสดลงแก้วแล้วส่งให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” เธอผงกศีรษะรับแสดงความขอบคุณ ก่อนที่จะจัดการกับbreakfas

เมื่อเธอลงมาจากห้องนอนก็พบว่าเขากำลังยกอาหารขึ้นโต๊ะพอดี กลิ่นมันช่างหอมหวลชวนให้พยาธิในกระเพราะเต้นระบำเริงร่า“ฉันทำสเต็กปลาแซลมอนกับพาสต้าโฮลวีทซอสงาไข่ลวกนะ” เขาแย้มยิ้มละมุมก่อนเอ่ย เธอชอบเวลาเขายิ้มที่สุด โลกทั้งใบพลันสดใส ผิดกับตอนโมโหช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เมื่อเธอนั่งลงแล้ว เขาจึงได้ยกจานอาหารมาวางไว้เบื้องหน้า“โห คุณทำหน้ากินจังค่ะ”“แล้วฉันกับอาหารพวกนี้อะไรน่ากินกว่ากัน?” เขาถามแกมหยอกเหย้า จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ“ว่ายังไงล่ะ ไม่เห็นตอบอะไรน่ากินกว่ากัน” เขายังคงถามรบเร้าไม่เลิก“น่ากินพอๆ กันเลยค่ะ” เธออ้อมแอ้มตอบเขาเสียงอ่อยไม่เต็มเสียงนัก เขาอมยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก็ผายมือเชื้อเชิญให้เธอกินอาหารฝีมือเขาต่อคำแรกที่ตักเข้าปาก มันอร่อยมาก อร่อยเหาะเหมือนขึ้นสวรรค์ ไม่คิดว่าเขาจะทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้ เท่าที่ดูเขาน่าจะถนัดทำอาหารฝรั่งมากกว่าอาหารไทยนะ“อร่อยไหม?” เขาเอ่ยถามอีก มัดมุกกลืนอาหารลงท้องอย่างรวดเร็วก่อนเอ่ยตอบ“อร่อยมาก ๆ ๆ ๆ เลยค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ” เธอยิ้มแล้วจ้วงอาหารเข้าปาก “อาหารพวกนี้ไม่อร่

เธอรู้สึกดีมากจริงๆ จนไม่อยากให้ช่วงเวลาที่อยู่กับเขาที่นี่ผ่านไปรวดเร็วนัก เธออยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้ด้วยซ้ำ เคยมีคนบอกว่าช่วงเวลาที่มีความสุขมักจะอยู่กับเราเพียงไม่นาน เดี๋ยวความทุกข์ก็คืบคลานเข้ามาซึ่งเธอไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้นเลยจริงๆเมื่อกลับมาถึงบ้านพัก มัดมุกก็พบว่ามีอาหารเย็นเตรียมไว้รอเรียบร้อยแล้ว ศารทูลคงสั่งแม่บ้านที่ดูแลที่นี่ให้เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว“พรุ่งนี้เธออยากไปเที่ยวไหนเป็นพิเศษไหม” ศารทูลเอ่ยถามหลังจากที่ทั้งคู่กินอาหารเย็นด้วยกันเสร็จ“ไปที่ไหนก็ได้ค่ะ หนูแล้วแต่คุณเลยค่ะ” เธอแย้มยิ้มตาหยีตอบกลับเขา ศารทูลพยักหน้ารับทราบ คงต้องเป็นเขาที่จะจัดโปรแกรมทัวร์ให้“ทำไมวันนี้ใจดีจังเลยคะ” มัดมุกเอียงคอถามตาแป๋ว ก็เขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ พลิกไปพลิกมาจนเธอคาดเดาอารมณ์เขาไม่ถูกบทจะดี ก็ดีจนใจหาย บทจะร้ายก็ร้ายจนน่าทุบ “ฉันดีกับเธอแบบนี้ไม่ดีหรือไง” เขาแค่นเสียงดุใส่อย่างไม่จริงจังนัก“ดีสิคะ หนูชอบเวลาคุณใจดีกับหนูแบบนี้ที่สุด” เธอเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนพลางดึงแขนล่ำๆ น่ากัดของเขาไปกอดแล้วนำแก้มนุ่มๆ ของเธอถูไถต้นแขนคลอเคลียเขาไม่ห่าง ศารทูลยื่นฝ่ามื

“ชอบไหม เวลาที่เธอโดนฉันกระแทกแรงๆ” มัดมุกไม่ได้ตอบคำถามเขา ได้แต่เพียงเอี้ยวหน้าหันไปมองเขา กัดเม้มริมฝีปากส่งสายตาปรือปรอยฉ่ำเยิ้มเว้าวอน เธอคงไม่รู้ว่าท่าทางตอนนี้ของเธอมันยั่วเขาแค่ไหน สันกรามขบกับดังเล็ดลอดไรฟันออกมา ยิ่งทำให้เขารู้สึกปั่นป่วน สะโพกกลมดิกที่ร่อนส่ายกำลังบดขยี้กลืนกินลำรักของเขาไม่เหลือแม้องค์คุลี“อ๊า โคตรยั่ว รีบกระแทกลงมาสิ!” ฝ่ามือหนาตะปบลงบนสะโพก พร้อมกับคำรามออกคำสั่ง จนเธอสะดุ้ง ร่างบางกระแทกกระทั้นสะโพกใส่เขาระรัวอย่างเชื่อฟัง “แรงอีกมุก อ้า ดีมาก เป็นเด็กดีจริงๆ”ส่วนเขาก็ยืนปักหลักแทงสวน เสียงเนื้อหนังมังสากระทบกันดังระงมก้องกังวานภายในห้องน้ำ ถึงมัดมุกจะตัวเล็กแต่หน้าอกและสะโพกก็ใหญ่พอดีกับอุ้งมือหนาของเขา แถมเธอยังสู้ขาดใจ แบบนี้จะไม่ให้เขาหลงอย่างไรไหว และหลังจากนั้นก็ปล่อยให้สถานการณ์นำพาไปอย่างที่ควรจะเป็น เพียงไม่นานเสียงคำรามขาดห้วงของเขาก็ดังขึ้นบ่งบอกว่าเสร็จสมอารมณ์หมายตั้งแต่มาที่นี่ เธอกับเขาเสร็จสมไปนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งคู่นอนแช่น้ำอุ่นด้วยกัน เธอรู้สึกค่อยผ่อนคลายสบายตัวขึ้นมาหน่อย น้ำอุ่นช่วยเยียวยาความเจ็บปวดลงไปได้เยอะทีเดียว สักพ

เมื่อเช็กบิลเรียบร้อยแล้วก็พากันเดินออกมา ทั้งสองคนเจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะสักเจ็ด-แปดขวบ เขายืนถือตะกร้าดอกกุหลาบแดงอยู่“พี่สาวคนสวย ช่วยผมเหมาดอกไม้หน่อยนะครับ ถ้าขายหมดนี่ผมจะได้กลับไปทำการบ้านอ่านหนังสือแล้ว” เด็กน้อยเดินมากระตุกแขนเธอยิกๆ แต่ทว่ากลับถูกศารทูลดึงหลังคอเสื้อหิ้วปีกเขาออกมา เขาไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนมาเกาะแกะเธอ ถึงแม้จะเป็นเด็กก็ตามทีเถอะ“เจ้าหนู ออกไปไกลๆ อย่ามาก่อกวนแถวนี้”“คุณค่ะ อย่าทำน้อง เดี๋ยวหนูจะช่วยเขาซื้อเอง” มัดมุกขอร้อง แล้วย่อตัวลงไปคุยกับเขาพลางแย้มยิ้ม“เท่าไหร่คะ เดี๋ยวพี่ช่วยซื้อเอง”“พี่สาวใจดีจังเลยครับ ไม่เหมือนลุงคนนี้” เด็กน้อยเอ่ยกับมัดมุกจบก็หันไปถลึงตาใส่ศารทูลที่ยืนกอดอกสูงตระหง่านเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่“อ้าว เจ้าเด็กนี่! เรียกเธอว่าพี่ แต่ทำไมเรียกฉันว่าลุงล่ะ”“ก็ลุงแก่แล้วนี่” เด็กน้อยสวนคำทันควัน“เดี๋ยวปั๊ด...” เขาทำท่ายกฝ่ามือจะตบกระโหลกเด็กน้อยที่กวนบาทากล้าปีนเกลียวเขา“คุณคะ อย่าค่ะ” แต่ทว่ามัดมุกส่ายหน้าห้ามปรามเอาไว้ก่อน “เท่าไหร่คะ หนูน้อย” มัดมุกหันมาเจรจากับเขาต่อ“100 บาทครับ ผมขายราคาเหมาให้พี่ถูกๆ เลย