All Chapters of ตรวนรักมาเฟียร้าย SM: Chapter 41 - Chapter 50

หากได้ยินแบบนั้นอีกครั้ง เธอคงช้ำใจตายแน่ๆ โฮมสเตย์แห่งนี้เจ้าของโฮมสเตย์เป็นคุณป้าวัยเกือบเจ็ดสิบปี ท่าทางใจดีและหล่อนก็เอ็นดูเธอเหมือนลูกหลานเพราะหล่อนไม่เคยมีลูกหลาน และเป็นหญิงโสดมาตั้งแต่วัยรุ่นจนวัยชราพอรู้ว่ามัดมุกท้องด้วยก็ซื้อน้ำมะพร้าวมาให้เธอทุกวัน เธอชอบกินน้ำมะพร้าวเผาเป็นพิเศษ คนโบราณบอกว่ากินน้ำมะพร้าวจะทำให้คลอดง่าย เธอก็เลยต้องการดื่มประจำ ก็ได้ป้าสุณี เจ้าของโฮมสเตย์นี่แหละ ที่เป็นคนคอยจัดการซื้อหามาให้“ตอนนี้ท้องกี่เดือนแล้วจ้ะหนูมุก” ป้าสุณีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“สองเดือนแล้วค่ะ”“ท้องไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ท้องสาวก็แบบนี้” หล่อนแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาลูบที่ท้องของมัดมุกอย่างเอ็นดู “มีอะไรก็บอกป้าได้ตลอดนะ ไม่ต้องเกรงใจ” มัดมุกยิ้มรับคำและกล่าวขอบคุณป้าสุณี ป้าสุณีมักจะแวะเวียนเอาข้าวเย็นและมะพร้าวเผามาฝากเธอเป็นประจำ อยู่พูดคุยทักทายกันเล็กน้อย ก่อนที่ป้าจะเดินออกจากบ้านพักริมน้ำไป เพื่อให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่มัดมุกนั่งอยู่บริเวณชานเรือนริมน้ำที่ยื่นออกไปเหนือผิวน้ำ เธอนั่งมองพระอาทิตย์แสงสีทองที่กำลังจะลับเหลี่ยมขอบฟ้าไป ด้วยจิ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น มีแม่บ้านนำอาหารเช้าเข้ามาให้ “น้องมุกคะ พี่เอาข้าวมาให้” แม่บ้านสาวชื่อลดาวรรณหรือพี่ดา ถือถาดข้าวต้มกุ้งกับนมสด ขนมปังทาเนย แตงโมและกับฝรั่งที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำเข้ามาให้ แถมมีน้องเอมติดสอยห้อยตามเข้ามาด้วย“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่ดา ขอโทษที่รบกวนนะคะ” มัดมุกเอ่ยกับหล่อนด้วยเสียงอ่อนแรงและรู้สึกเกรงใจแม่บ้านสาวมาก“ไม่เป็นไรเลยค่ะ มีอะไรให้ช่วยก็แจ้งพี่ได้ตลอดเลยนะคะ คุณดาวฝากพี่ให้ช่วยดูแลคุณมุกค่ะ” มัดมุกพยักหน้ารับคำได้แป๊บๆ ก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาอีก ก็เลยรีบปรี่เข้าห้องน้ำโก่งคออ้วกต่อ โดยมีลดาวรรณคอยลูบหลังให้อยู่ หนูน้อยเอมมิกาก็เข้ามาใช้มือน้อยๆช่วยลูบหลังให้ด้วยเช่นกัน“อามุก จะมีน้องใช่ไหมคะ”เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู“ใช่แล้วค่ะ อามุกจะมีน้อง” ลดาวรรณเอ่ยตอบเด็กน้อย“ดีเลย เอมก็อยากมีน้อง จะได้มีเพื่อนเล่น เอมขอน้องสาวนะคะอามุก” เด็กน้อยยิ้มแป้นแล้นจนตาปิด เสียงนั้นเล็กๆ เอ่ยขอด้วยความไร้เดียงสา มัดมุกหันมายิ้มให้เด็กน้อยอย่างอ่อนแรง เธอก็ยังไม่รู้เพศของลูกเลย แต่จะเป็นชายหรือหญิงก็ได้ทั้งนั้น ลดาวรรณช่วยหยิบทิชช

“เอาเป็นว่ากลับไปกับฉันก่อน...ได้ไหม” คำว่าได้ไหมของเขานั้นแผ่วเบาราวกระซิบทำไมเธอจะต้องกลับไปกับคนไร้หัวใจแบบเขาด้วย เธอไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไป เธออยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกในท้อง“จะให้หนูกลับไปในสถานะนางบำเรอของคุณอย่างนั้นใช่ไหมคะ หนูบอกแล้วไงว่าไม่ อุ๊บ...”ศารทูลกระชากต้นคอเธอเข้ามารับการบดจูบอันแสนเร่าร้อนจากริมฝีปากอุ่นชื้น เขาตะโบมจุมพิตอย่างมูมมามและตะกละตะกลามด้วยความโหยหาหวงแหน ไม่มีใครเหมือนเธออีกแล้ว…ริมฝีปากหนาบดเคล้าริมฝีปากอิ่มอย่างหื่นกระหาย เขาโอบเอวเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งแข็งแรง มืออีกข้างก็บีบเคล้นอกอวบหนักหน่วงด้วยอุ้งมือใหญ่ ตอนนี้แค่อยากจะปิดปากเธอก็เงียบลงเท่านั้นกำปั้นน้อยๆ ทุบรัวที่อกเขา ศารทูลรังแกเธออย่างเอาแต่ใจจนเธอแทบหมดลมเขาถึงได้ผละริมฝีปากออกมา“เธอจะหยุดพูดได้หรือยัง?”“ฮึก~” ร่างบางค้อนขวับ เขาปิดปากเธอด้วยวิธีนี้น่ะหรือ เธอเริ่มสะอื้นฮักจนไหล่สั่น เขาจึงได้ดึงเธอเข้ามากอดจนจมอก“ฉันจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ขอเวลาให้ฉันหน่อย ฉันอุตส่าห์ถ่อมารับเธอถึงที่นี่ ยังไงเธอก็ต้องกลับไปกับฉัน” เป็นประโยคขอร้องหรือประโยคคำสั่งกัน คำพูดเขาดูห้วนเห

จนกระทั่งมีรถตู้สีดำคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดเทียบขนาบข้าง ก่อนที่คนในรถจะใช้ผ้าโป๊ะยาสลบเข้าที่จมูกของเธอ จนเธอหมดสติแน่นิ่งไป จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาในรถอย่างรวดเร็วมัดมุกหมดสติไปนานเท่าไหร่ไม่รู้...เธอรู้สึกตัวอีกที...ก็นอนอยู่บนเตียงนุ่มที่ไหนสักแห่งแล้ว เอ๊ะ! ที่นี่มัน?“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงที่คุ้นหูเอ่ยถาม“คุณ”“ตกใจทำยังกับเห็นผี มีผัวใหม่ แล้วจำหน้าผัวเก่าไม่ได้แล้วเหรอ” เขาเอ่ยแกมประชดประชัน จริงๆแล้วตอนนี้เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วล่ะ สำหรับเขาการหาข้อมูลของใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก แค่อยากจะกวนโมโหเธอก็เท่านั้น“คุณลักพาตัวหนูมาทำไม?”“อย่าคิดว่าจะใช้มุกตื้นๆ มาหลอกฉัน ถ้าไม่อยากให้คนรอบตัวเธอเดือดร้อนก็จงเชื่อฟังฉัน อย่าทำให้ฉันโมโห ไอ้หมอนั่น! ฉันสามารถทำให้มันออกจากการเป็นตำรวจได้เลยนะ คิดดูดีๆ” เกิดประกายนัยน์ตาขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาก็คงให้คนของเขาสืบเรื่องทั้งหมดแล้วล่ะ เขาฉลาดเป็นกรด แถมในมือยังมีอำนาจล้นเหลือ ใครจะไปต้าน!“หนูอยากพักผ่อนค่ะ ไม่อยากเถียงกับคุณแล้ว หนูเหนื่อย” เธอรู้สึกอ่อนแรง และอ่อนใจ มัดมุกหันหลังให้เขาและล้มตัวลงนอนบนเตียง ตอนนี้ทั้งง่วงและเพลียมาก

เมื่อเธอมานั่งที่เก้าอี้เขาก็เริ่มเสิร์ฟอาหารเป็นต้มจืดเต้าหู้หมูสับใบตำลึง บล็อกโคลีผัดกุ้ง และก็ สเต๊กปลาแซลมอน และก็มีข้าวกล้องอีกด้วยอาหารน่ากินชวนน้ำลายสอ ทั้งหมดนี้เขาทำเองหรือนี่ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง“กินเยอะๆ เธอต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรงเข้าใจไหม” เขายื่นมือมาลูบเรือนผมสลวยอย่างทะนุถนอม พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนให้“เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “กินเถอะ” สิ้นคำเชื้อเชิญจากเขา ทั้งคู่ก็กินข้าวเย็นด้วยกัน ไม่ได้มีโอกาสแบบนี้บ่อยๆ พอคิดถึงตรงนี้แล้วอยู่ๆ น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลออกมาราวกับทำนบเขื่อนแตก เธอยกมือปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มพลางกินข้าวเคล้าน้ำตา“ฮึก~” ศารทูลงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือเธอไม่พอใจอะไรเขาตรงไหนอีก?“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ฉันทำอะไรให้เธอโกรธอย่างนั้นหรือ?” เขาถามด้วยความลนลาน แล้วแตะที่ต้นแขนของเธอบีบเบาๆ ถามไถ่อาการ“ฮึก หนูแค่ดีใจที่เราได้กินข้าวเย็นด้วยกัน ฮือ~” ศารทูลรีบเข้าไปกอดปลอบ เธอซบหน้ากับแผ่นอกแกร่งอย่างลืมอาย น้ำมูกน้ำตาไหลเลอะเปรอะเสื้อเขาเต็มไปหมดเขาอ่านเจอมาว่าคุณแม่ตั้งครรภ์มักฮอร์โมนส์แปรปรว